In het spoor van de goudzoekers

Canada
door Janette Krijgsman

Op 14 juni vlogen we naar het hoge noorden voor onze reis naar Yukon. Eerst met Lufthansa van Amsterdam naar Frankfurt, daarna door naar Vancouver en vanaf Vancouver met Air Canada naar Whitehorse. Het duurt even, maar dan ben je dus wel in Yukon!


Yukon telt ongeveer 34.000 inwoners, waarvan er ongeveer 20.000 in de stad Whitehorse wonen. Wij begonnen onze reis in deze hoofdstad. Whitehorse is een kleinschalige, sfeervolle stad. Er zijn een paar hoofdstraten met gezellige winkeltjes, restaurantjes en koffietentjes. Nadat wij eerst een paar hotels en campermaatschappijen hebben bekeken, zijn we boodschappen gaan doen voor onderweg. Ook al gingen we niet met een camper op pad, het was zeker handig om een koelbox aan te schaffen voor drinken en snacks voor onderweg. In Yukon kom je namelijk amper winkels en restaurants tegen. Houd ook je tank goed in de gaten tijdens de reis. Soms kom je uren geen tankstation tegen!

Na Whitehorse reden we eerst via de Alaska Highway naar Haines Junction, de toegangspoort tot het Kluane National Park Reserve. Verwacht niet dat je met de auto het park in kan, dat is namelijk niet mogelijk. Wij hebben geslapen in een eenvoudige accommodatie: The Cabin B&B. Dit zijn een paar cabins die midden in de geweldige natuur liggen en een fantastisch uitzicht hebben. Wel zonder eigen toilet en douche, maar dat was op een andere manier goed geregeld. Vlakbij onze cabin stonden twee toilethokjes en vooraan, bij het huis van de eigenaren, waren twee prima badkamers met een heerlijke douche. De volgende morgen gingen na een heerlijk ontbijtje op pad met een van de eigenaren van de B&B, Brent. Brent is een voormalig parkranger, die nu als gids met toeristen een deel van de Cotton Wood Trail loopt. Wil je de hele trail lopen, dan ben je een paar dagen onderweg. Wij hebben een route van zo’n vier uur gelopen. Soms stopte Brent bij een boom waar wij op het eerste gezicht niets bijzonders aan zagen, maar dat is dus waarom je een gids meeneemt: die ziet dingen die jij niet meteen ziet. In de ene boom stond een klauwafdruk van een beer, in de andere zaten haren van een beer die aan die boom zijn rug had gekrabd. Ook werden we gewezen op verschillende voetafdrukken, iets dat je zonder gids niet zou zien. Na ongeveer twee uur lopen kwamen we uit het keerpunt van onze hike, waar we een te gek uitzicht over Kathleen Lake hadden. Kathleen Lake is een groot, helblauw meer. Het weer was geweldig en het uitzicht dus ook. En wat een rust daarboven!


Na deze wandeling gingen we op een heel andere manier het Kluane NP: door de lucht! Met een kleine Cessna, waar in totaal vijf personen kunnen, maakten we een excursievlucht over de enorme gletsjers en bergpieken in het ruige landschap. Jannette heeft het geluk gehad dat ze al meerdere mooie excursievluchtjes heeft mogen maken, maar dit was tot nu toe zeker de mooiste. Waanzinnige uitzichten! Na deze geweldige vlucht gingen we naar onze accommodatie, de Dalton Trail Lodge. Een mooie lodge aan een prachtig meer, waar vaak vissers logeren. Die staan garant voor een gezellig gesprek ’s avonds aan de bar.


De volgende dag gingen we op tijd op pad, want er lag een lange dag over de mooie Haines Highway in het verschiet. Onderweg een prachtig landschap. We reden door British Columbia en over de grens van Amerika door een stukje Alaska. Bij de grensovergang wordt er gevraagd of we etenswaar mee hadden en natuurlijk werden de drank-, drugs- en wapenvragen gesteld. Binnen in de grenspost moesten we onze vingerafdrukken laten scannen en een oogscan laten maken. Na het betalen van de USD 6,- borderfee mogen we Amerika/Alaska in. Al met al duurde dit ongeveer 15 minuten. We reden door naar Haines, waar we de ferry pakten naar Skagway. Haines is een kleine plaats met een aantal kleine winkeltjes en restaurantjes. Hier vertrekt dus de ferry, maar stoppen ook veel cruiseschepen. Na een lekker bakkie koffie zijn we vertrokken met de ferry naar Skagway, een reis van een uurtje. Ondanks de lichte bewolking was het toch een hele mooie overtocht.   

Aangekomen in de haven Skagway zagen we vier cruiseschepen liggen. Dat zorgt voor aardig wat drukte in dit plaatsje, waar toeristen zich kunnen vermaken met veel winkeltjes en restaurants. Ook zijn er verschillende excursies te maken die met de Gold Rush te maken hebben, zoals de bekende treinreis White Pass Railroad. Deze is in 1898 gedurende de Klondike Gold Rush door duizenden arbeiders aangelegd. Nu, 117 jaar later, is het een mooie treinreis door de bergen, met geweldige uitzichten. Je kunt ongeveer dezelfde route ook met de auto doen, en dat hebben wij gedaan. Absoluut ook een hele mooie route! Na deze lange, mooie dag konden we relaxen in de jacuzzi van het kleine, sfeervolle Northern Lights Resort, dat net onder Whitehorse ligt. Deze accommodatie met  vier cabins wordt ook veel gebruikt in de wintermaanden, door mensen die het Noorderlicht willen spotten.

Na een goede nacht slaap en een lekker ontbijtje gingen we op pad naar het noorden, over de Klondike Highway. Deze route naar Dawson werd tijdens de Gold Rush veelvuldig door gelukszoekers afgelegd. Onderweg zijn verschillende stops die met de Gold Rush te maken hebben. Wij bogen een stukje af, over de Silver Trail naar Keno. Het laatste uur reden we off road. In Keno wonen ’s winters 22 mensen en in de zomer ‘maar liefst’ 35. Er is een zilvermijnmuseum en een leuke accommodatie die de Silvermoon Bunkhouse heet en wordt gerund door een vriendelijk stel. Er zijn zes kamers, een gezamenlijke keuken en twee gezamenlijke badkamers. Na het avondeten zijn wij met de auto de off road-weg Keno Hill op gereden. Een vrij steile weg met flinke keien. Dat vergt even wat concentratie, maar met een 4x4 is het prima te doen. Op de top, op ongeveer op 2.000 meter hoogte, is het uitzicht waanzinnig! Geweldige vergezichten en extreme rust, echt genieten! ’s Avonds hebben we nagenoten op ons bankje, met een wijntje in de zon – die om 23 uur nog heerlijk warm was. In juni wordt het bijna niet donker in Yukon. Heerlijk, die extreem lange dagen.  

De volgende morgen reden we naar Dawson. Het eerste uur kwamen we wat wilde dieren tegen, waaronder een stekelvarken en wat katachtigen. Maar je moet wel goed kijken, want voordat wij hen zien, hebben zij ons allang in de gaten en denken ze… wegwezen! Dawson is een gezellige plaats, waar de geschiedenis van de goudkoorts nog steeds duidelijk te zien en te voelen is. Er zijn rode, roze, gele en blauwgekleurde hotels, restaurants en bars. De wegen zijn er breed en onverhard.  ’s Avonds gingen we naar Diamond Tooth Gerties, het casino waar elke avond drie can can-shows worden gegeven. Veel zang en dans! Heel vermakelijk. De volgende morgen zijn we de Goldfields gaan opzoeken, die beroemd werden door de serie Yukon Gold op Discovery. Daar maakten we een tour door Dredge #4, de grootste Dredge die gebruikt is bij het goudzoeken. Helaas is deze niet meer in werking. Na de Goldfields zijn we de Midnight Dome opgereden, een heuvel net voor Dawson. Van hieraf heb je een geweldig uitzicht over Dawson, de omliggende valleien en de Yukon River.


’s Middags zijn we de Yukon River met de ferry overgestoken. Deze veerboot vaart af en aan, 24 uur per dag, en is gratis. In de zomermaanden kan het redelijk druk zijn en kunnen er wachttijden ontstaan. Wij hadden geluk en konden gelijk oversteken. Aan de overkant van de rivier de Yukon begint de Top of the World Highway, die tot in Alaska loopt. Wij zijn doorgereden tot de grens, maar na een uur rijden weer omgekeerd. De Top of the World Highway doet zijn naam eer aan! Deze off road-weg slingert door de bergen en het lijkt werkelijk alsof je op het bovenste puntje van de wereld rijdt. Waanzinnige uitzichten! ’s Avonds gingen we weer terug naar Dawson en hebben daar nog even wat kroegjes bezocht.   


De volgende morgen reden we richting het noorden naar de Dempster Highway, een van de bekendste wegen van Yukon. Als je deze helemaal wilt rijden, ben je een paar dagen bezig, heen en terug. Wij hebben maar een stukje gedaan, tot Moose Lake. Dit is een meertje waar vaak elanden te vinden zijn. Iets hiervoor kom je langs het Tombstone Interpretive Centre. Hier kun je stoppen voor meer informatie over het natuurpark waar je doorheen rijdt, en voor advies over hikes die je in de omgeving kunt maken. En dat is absoluut aan te raden! Het landschap is geweldig, met scherpe bergpieken als Tombstone Mountain. Vraag ook naar de weersverwachting, want de omstandigheden kunnen hier vrij plotseling omslaan. Ook al is het zonnig en warm, binnen een uur kan het regenen en koud zijn. Dit geldt eigenlijk voor heel Yukon.

Na de Dempster Highway zijn we in ongeveer zes uur naar het zuiden gereden, over de Klondike weer richting Whitehorse. Ongeveer een half uur voor Whitehorse hebben we onze laatste nacht van deze reis doorgebracht in een leuke cabin. ’s Avonds nog genoten van de jacuzzi en een wijntje. De volgende morgen nog even souveniers geshopt in Whitehorse en een stop gemaakt bij de Klondike SS, een schip dat tijdens de Gold Rush gebruikt werd voor de bevoorrading. Daarna hebben we de auto ingeleverd en zijn we weer teruggevlogen naar Amsterdam. We kunnen terugkijken op een waanzinnige reis door Yukon!