Dag 8

6 augustus 2015

We staan vroeg op om nog voor de excursie naar Antelope Canyon boodschappen te doen en de camper naar een garage te brengen voor her vervangen van de olie. Gelukkig is er recht tegenover de camping een garage. We worden te woord gestaan door een vriendelijke, oude man met wit haar die ons te verstaan geeft dat we maar beter 's middags terug kunnen komen want in de ochtend zit hij al helemaal vol met werk. Dus gaan we maar boodschappen doen en daarna naar Antelope Canyon.
We worden met 4 andere mensen uitgenodigd om in de achterbak van een grote pick-up te stappen die ons naar de Canyon zal brengen. De chauffeur en gids is een stevige, mollige vrouwelijke Indiaan die ons nauwelijks te woord staat en erg chagrijnig is. We zijn duidelijk nummer zoveel voor haar en we hoeven er niet op te rekenen meer aandacht en vriendelijkheid te krijgen dan nodig is. Wat een verschil met Joe, onze vriendelijke gids bij Oak Creek Canyon!
De tocht naar de canyon blijkt overigens nog verder dan verwacht. Ik denk dat we wel een kleine 20 minuten door de woestijn gescheurd hebben voordat we er waren. Maar daar aangekomen bleek de rit niet voor niets te zijn geweest. Wat en prachtige kleuren
heeft deze canyon, veroorzaakt door de schaarse en bijzondere lichtinval door spleten en spelonken. Iedereen maakt volop foto's en de gids gooit nu en dan een schep zand in de lucht om de verschillende lichtbundels te accentueren. Erg fraai, zoiets heb ik niet eerder gezien! In totaal duurt deze excursie anderhalf uur.
Tijd om wat te gaan drinken want die droge, stoffige woestijnlucht, gecombineerd met een temperatuur van tegen de 40 graden, maakt dorstig. In een naastgelegen restaurant bestellen we vijf cola's en vallen wederom in verbazing over de omvang van de glazen. Niet normaal, en we krijgen er ook nog eens een volle kan cola bij om onze glazen bij te vullen,........voor het geval ze snel leeg zouden raken, haha.., stel je voor.
Daarna terug naar de garage en daar hebben ze gelukkig op ons gerekend. Het is indianengebied dus we zijn niet verbaasd dat de monteur een indiaan is (met een kleine paardenstaart). Hij biedt aan om de camper in de garage te rijden en dat slaan we natuurlijk niet af. Maar de kinderen zijn in de camper gebleven en we zijn benieuwd hoe die zullen reageren als er plots een indiaan op de bestuurdersstoel plaats neemt. Zullen ze schrikken? Marion en ik hebben al bij voorbaat lol. De schrik blijkt overigens mee te vallen, maar we horen naar afloop wel dat ze er toch niet helemaal gerust op waren dat het allemaal wel in de haak was. Grap gelukt dus!
De olie wordt vakkundig vervangen en in de tussentijd heeft de garagehouder contact gehad met Cruise America. We hoeven de kosten niet voor te schieten, de rekening wordt rechtstreeks betaald. Goed geregeld! Bij vertrek stuiten we nog op een grote Deense dog die van de garagehouder blijkt te zijn. Door zijn omvang maakt hij indruk maar hij blijkt net zo'n goedaardige lobbes te zijn als Ivan, een van de vorige honden van de vader en moeder van Marion. En hij blijkt ook nog eens dezelfde streken te hebben als Ivan want ook deze hond gaat als een mens op een stoel zitten en kruipt zelfs bij zijn baasje in bed!
Nu snel door naar Bryce Canyon. Onderweg betrekt de lucht en het ziet er naar uit dat het zal gaan regenen. En dat gebeurt ook, die nacht dan. Hopen dat het morgen weer droog is......