Dag 9

Bomen en rivieren: van Whistler naar Cache Creek

Dag 9
We worden wakker met regen. Dat is nieuw deze reis! Hierdoor verloopt het ochtendritueel toch wat langzamer dan normaal. We checken nog even de route van vandaag en pakken HW99 weer op richting Cache Creek. Dat doen we via Pemberton en Lillooet. Tot aan deze laatstgenoemde plaats rijden we via heel veel bochten en verschillende stijgingspercentages door een donker landschap wat, eerlijk gezegd, niet veel toevoegt. Op onze rit hebben we te maken met een safetycar situation: de weg heeft over een afstand van 9km alleen maar gravel vanwege de werkzaamheden die er plaats (schijnen te) vinden en dat is hier blijkbaar voldoende om verkeer te verzamelen en in colonne achter een zogenaamde Pilot Car te laten rijden. Verder op de route krijg je meer het canyon idee: diep beneden ons stroomt de rivier Cayoosh die zich in Lillooet bij de dan al woest stromende Fraser river voegt.
In de plaatselijke VVV, gehuisvest in een kerkje dat tevens dienst doet als museum, krijgen we de nodige info voor het vervolg van onze reis omdat we twijfelen welke route we zullen nemen (dit komt niet vaak voor omdat het wegennet nogal dun bezaaid is). We krijgen ook nog een tip voor onze lunch. Die moet we bij Dina's gaan eten. Dit is een (verrassing!) Grieks restaurant waar we na het bestuderen van de kaart besluiten een goede lunch te genieten en deze vandaag als hoofdmaaltijd te beschouwen. Vanavond doen we het wel met een broodje. Als we onze souvlaki op hebben, raken we ook hier weer aan de praat met een stel Amerikanen, dit keer uit Pennsylvania. Die blijken Nederlandse voorouders te hebben. Wat onze ouders doen? Nou, euh, die zijn gepensioneerd… Er ontspint zich een gesprek van de waterwerken in Zeeland tot de reden waarom het zo goed gaat met de Nederlandse economie. Never a dull moment met die Amerikanen zullen we maar zeggen. Met de komst van het eten van onze buren eindigt ook ons gesprek. We rekenen af bij de zeer vriendelijke gastvrouw en gaan weer op weg. We zijn het er over eens dat we ons standpunt met betrekking tot de vriendelijkheid en belangstelling toch moeten bijstellen: het maakt het leven toch aangenamer en tovert eerder een lach op je gezicht.
Vanaf Lillooet is het eerste deel best mooi met een afwisselend landschap. In de informatie die we hebben wordt Marble Canyon Park genoemd als mooi gebied. Wij parkeren de camper, lezen op het bord dat er 3 wandelingen te maken zijn, lopen vervolgens naar het meer en daar stopt het wandelpad… In Canada is men, zoals al eerder geconstateerd, niet zo van de bewegwijzering. De camper maar weer in en op naar Hat Creek Ranch. Dit openluchtmuseum doet tevens dienst als camping. Hier staat het een en ander aan gebouwen en gebruiksartikelen die te maken hebben met de Goldrush, die zijn hoogtepunt had rond 1860. Het is de goedkoopste camping van onze reis. Om vijf uur sluit hier alles al en we staan dan met 6 andere campers op de 8 beschikbare plaatsen in een verlaten stuk grasland naast de parkeerplaats van het museum. Goed, is die prijs ook weer verklaard.
De genoemde broodjes zijn ons avondeten. Na een (we moeten het eerlijk zeggen) weinig enerverende dag gaan de luikjes hier op tijd dicht.