Dag 11

Watervallen in Wells Gray Provincial Park

Dag 11
De regen tikt zachtjes op ons dak als we (heel) laat wakker worden. Geen probleem, want we verwachten vandaag niet heel lang nodig te hebben om het Wells Gray Provincial Park te verkennen. Er gaat 1 weg het park in en van daar uit zijn er wat uitzichtpunten te bezoeken.
Onze eerste stop is langs de kant van de weg bij de Third Canyon. Een waterval komt aan de ene kant van de berg af en aan de andere kant stroomt deze verder het, hier al best, diepe dal in. We krijgen een aardig idee van de canyon. De rit gaat verder bergopwaarts, waar ik voor de eerste keer het stuur van de camper overneem. De bediening van de automaat aan het stuur is geen probleem evenmin als het gebruik van de motorrem. Waaraan ik moet wennen, is de niet zo scherpe reactie als je aan het stuur draait en de breedte van de camper, die buiten het chassis uitsteekt. Maar alles gaat goed en we tuffen verder. Bij Mushbowl gaan we eruit als we de enkelbaans brug zijn overgestoken. De Murtle River stroomt hier woest: je wilt hier echt niet uitglijden langs de oevers!
Ik geef het stuur weer terug en we rijden naar de Helmcken Falls. Dit is de meest verre stop op onze route aangezien de laatste 20 van de 70 kilometers op deze weg van gravel is. De waterval is zeer makkelijk toegankelijk en ligt er prachtig (foto 1). Met z'n val van 141 meter is dit de op drie na grootste waterval van Canada. Bijna aan het einde van de waterval zien we nog twee behoorlijk grote pakken sneeuw liggen.
Op naar de volgende waterval. Voordat we daar aankomen holt zomaar, op een afstand van nog geen veertig meter, een grote (donker)bruine beer de weg over! Geen film-en fotomateriaal kunnen maken, maar wel een hele mooie herinnering!
Van de parkeerplaats naar de waterval komen we het tegenovergestelde van de grote beer tegen, een piepklein, wat wij denken, woelmuisje. Dit beestje meet amper 4 centimeter en is druk bezig met het omwoelen van blaadjes, waarschijnlijk op zoek naar insecten. Met z'n 18 meter hoogte is zijn de Dawson Falls niet groot, Maar het feit dat dit over een breedte van 107 meter gebeurd en het water enorm hard stroomt, maakt dat de waterval toch imposant overkomt. We genieten ook hier weer van het natuurgeweld en lopen in 5 minuutjes weer terug naar de camper. Het is dan hoog tijd voor een kopje koffie (echt een voordeel van het reizen met een camper). De cranberry muffins smaken er bijzonder goed bij.
Volgens ons reisgidsje moet de Green Mountain Tower en mooi uitzicht over het park geven, dus draaien we op de aangegeven plaats van de weg af. De weg gaat door na de parkeerplaats en volgens het bord is verderop ook nog een parkeerplaats. Met? de aanwezigheid van beren willen wij het liefst zo min mogelijk alleen in het bos lopen, dus besluiten we naar de tweede P te rijden. De weg is niet geplaveid en na een paar honderd meter realiseren wij ons dat we daar dan niet met de camper mogen rijden… Hubbie keert daarom op het bospad de camper (met mijn welgemeende complimenten!) en we vervolgen onze weg naar de laatste waterval op onze route, de? Spahats Falls.
We weten uit onze informatie dat dit de kleinste is, dus met dat gegeven lopen we in een minuutje naar het eerste uitzichtpunt. Wat hebben we ons vergist! De waterval ligt geweldig mooi en stort zich in een driehonderd meter diepe kloof. We fotograferen en filmen er op los (foto 2). Onze knietjes worden door die enorme diepte nogal zwabberig. We pakken dan ook ons boeltje op, tanken onderweg nog even (wanneer je je tank hier vol kunt doen, is het ook handig om dit te doen), zijn blij dat - na de vorige keer 1:3.7 gereden te hebben - we dit keer bijna de 1:4 hebben aangetikt, legen ons zwarte (wc) en grijze (gootsteen) water en vullen ons vers water weer aan. We eindigen deze, toch nog verrassende, dag met potje koken, afwasje en tukkie doen.