Dag 7

Sedona en omgeving

Hallo allemaal, goedemorgen An :P

vandaag zijn we gelukkig op dezelfde plaats gebleven dus hebben we eerst maar eens uitgeslapen tot 7 uur. Daarna op naar het ontbijt waar ze voor de verandering een keer Nutella hadden voor op brood (een welkome afwisseling op de jam, wat verder het enige broodbeleg is) Verder bestaat het ontbijt hiero uit: hamburgers, eier-iets, pancakes, gebakken aardappels en worstjes; niet helemaal ons ding zeg maar.

Daarna zijn we op weg gegaan naar Oak Creek Canyon. Dit is een kreekje die tussen de bergen door loopt. De kliffen hier lopen bijna steil omhoog en zijn onderin donkerrood en bovenop geel, met daartussen allemaal verschillende gekleurde stroken. Wij hadden besloten om hier eens echt Amerikaans te gaan "hiken" (wandelen dus, alleen off-road ) De route die we gevolgd hebben, het West Fork of Oak Creek Canyon was een mooie route die de kreek door de bossen tussen de steile rotswanden door volgt. Tijdens het wandelen passeer je de kreek ook menig keer waardoor je over gladde stenen naar de overkant moet. Gelukkig was het niet zo druk dus liepen we op veel stukken bijna alleen. Het gehele stuk was 3.3 mijl (ongeveer 5 km), dus wij dachten dat doen we wel eventjes. Aan het einde gekomen, na 2 uur stiefelen, moesten we ook de 3.3 mijl nog terug waar we toch aardig minder zin in hadden. Gelukkig getraind als we zijn hebben we dit makkelijk gefikst. Op de terugweg kwamen we bij het einde van de route nog een kleine tarantula tegen. De hele dag ben ik bezig om beestjes proberen te spotten zoals coyotes, bergleeuwen, slangen, etc., maar het enige wat me schijnt te lukken is het spotten van tarantula's.

Hierna hebben we eventjes wat gegeten en zijn we op pad gegaan naar een Meteor Crater. Dit zou een klein stukje rijden zijn en dus met frisse moed onderweg, en blij dat de auto ons bracht ipv onze voetjes. Onderweg reden we door een prachtige omgeving met dennenbomen, kronkelige wegen, en mooie bergwanden. Na dit ongeveer 30 minuten gezien te hebben kwamen we op de weg die we moesten hebben, route 40 naar het oosten. Na wederom een kwartier op de weg gezeten te hebben, en nog een keer het kaartje in ons reisboekje bekeken te hebben, kwamen we er toch maar weer achter dat afstanden in de VS iets groter zijn dan de afstanden in ons kikkerlandje. Maar goed, doorrijden dan maar. De omgeving was inmiddels alweer veranderd naar heuvelachtig grasland (woestijn noemen ze dat) zover als je kon kijken met af en toe wat koeien. Na ongeveer een uur kwamen we aan bij de krater. Hier lopen we naar de kassa en zien we staan dat een ticket 18 dollar per persoon is! Gierig als wat wij Nederlanders zijn, zijn we omgekeerd en weer terug naar de auto gegaan. Om een kuil in te kijken gingen we geen 36 dollar betalen, dan maar een uur voor niks in de auto :P

Dus maar weer in onze o zo vertrouwde omgeving, de auto. Op naar Flagstaff, een klein dorpje waar we zojuist vlak langs zijn gereden (een half uur terug dus). Dit is een schilderachtig dorpje waar Route 66 doorheen loopt, dit zie je ook terug doordat het vaak op gebouwen of borden aangegeven staat. Onderweg hadden we bijna een suïcidale koe op de auto, die het idee had om uit de bosjes vandaan te springen. Maar uiteindelijk zijn we toch zonder koe aangekomen in Flagstaff. Het centrum zou in 10 minuten te zien zijn, wat ook gelukt is. Maar het is wel een heel mooi bergdorpje wat het bergsport sfeertje mega uitademt. Op de achtergrond van het dorpje ligt dan ook de San Francisco Peaks, een berg waar de eerste sneeuw al op ligt.

Na dit gezien te hebben besloten we om terug richting Sedona en ons hotel te rijden. Daar had Danjel nog een mooi plekje gevonden om foto's te maken: de Red Rock Loop Road. Dus de Stom Stom ingesteld: 1 uur en 3 minuten. Pfff word nog een race tegen de zon aangezien die bijna onderging. Maar op het randje van de schemering kwamen we aan op de plek van bestemming. Hier hadden we nog een prachtig uitzicht.

Terug in het hotel hebben we nog eventjes de koffers herschikt om de juiste kleren weer paraat te hebben. Bij mij duurde dat iets minder lang dan bij Danjel, dus ik achter de laptop om het blogje bij te werken. Op een gegeven moment hoor ik: "ik krijg m'n koffer niet meer open". Blijkt dat de code op een of andere manier gewijzigd was waardoor haar koffer niet meer open kon. Na een half uur klooien met onze vriend Google is het gelukkig gelukt om de andere code te achterhalen en de koffer te openen. Vrouw weer blij.

Morgen wederom een korte reisdag naar Tusayan, waar we een kleine blik gaan werpen op de Grand Canyon.