Dag 10

12 juni Moab- Rock Springs

De zon is nog achter de bergen maar toch zijn we om 6:00 al wakker. Geeft niks, we lagen er ook op tijd in. Gisteren ook niet heel inspannend bezig geweest, dat scheelt ook. Verder zijn we na ruim een week wel aan het tijdsverschil gewend, daar ligt het niet aan. Fijn om jarige Ria via whats app te bellen en Vera geeft ook even de meterstanden door zodat ik na 1 jaar zonnepanelen de balans kan laten opmaken. Internet maakt de wereld toch wel heel klein. Jullie worden wakker met bericht uit Amerika en wij met appjes en mailtjes van Jan Doets met reacties op het blog. Het bereik met de gekochte sim-kaart is ook veel beter dan verwacht, onderweg bellen (Jack rijdt terwijl hoor!) en internet gaat erg goed. Marleen houdt ons gewoon op de hoogte van de Formule 1 race! De La Sal Mountains blijven we nog lang zien. Het zijn tot 3877 meter hoge bergen waar tot juli zelf de sneeuw nog op ligt. We naderden ze vanuit het zuiden en reden er omheen, soms wat dichterbij, soms wat verderaf. Een dag rijden is hier zeker niet saai! We rijden dus om Arches Park heen om voor Fruita Highway 139 naar het noorden te nemen, de Douglas Pass Road. Die weg doet echt zijn naam eer aan. Het is een zo genoemde scenic highway wat een mooie route is. Dat is het zeker. Het lijkt een beetje op rijden door de hoge Alpen en we stijgen tot 2740m hoogte met schitterende vergezichten waar we regelmatig even stoppen. Kopje koffie erbij... Later weer naar beneden maar helemaal vlak wordt het hier nooit. Het laagst gemeten is 1524 meter hoogte! Altijd blijven er heuvels met kilometers ver uitzicht, echt opvallend ver weg. Dan zie je amper een auto en huizen al helemaal niet. De weidsheid en grote van het land zie je overal waar je bent. Wat een ruimte! In Ashley National forest zien we wat smeulende vuurtjes waar men alleen maar een waarschuwingsbordje bij neer zet, de natuur mag zijn gang gaan. We besluiten om een omweg te maken door via hw 43 en hw 530 door Flaming Gorge National Recreation Area te rijden. Ook hier weer klimmen met magnifiek uitzicht over het waterreservoir van het park. Ook hier is een dam de oorzaak van zoveel water. In Rock Springs aangekomen na 553 kilometer doen we wat boodschappen en barst de bui los als we in de camper zijn. Op de KOA-camping gekomen wordt het al snel droog. We hebben hier niet gereserveerd en het is in de weide omgeving de enige camping want anders zou je er zo voorbij rijden. Een zeer ongezellige plek achter de olietanks. Ik wist het en we hoeven hier alleen maar te overnachten. We drinken een glaasje en ik kook macaroni. Lekkere groenten en saus voor 2x en 1 portie verdwijnt in de vriezer. Wie wat bewaart