Dag 10

Eindelijk de sequoiabomen gevonden & San Francisco here we come!

Omdat een Amerika reis zónder een foto met een sequoia boom erop niet compleet is vind Pieter, besluiten we om er toch een paar te gaan zoeken in het park. Op internet staan een aantal alternatieve locaties genoemd en we rijden vroeg aan omdat parkeren daar beperkt schijnt te zijn. We hebben geluk en kunnen onze camper nog op een tweetal plekken parkeren. Na eerst bij een picknicktafel ons ontbijt genuttigd te hebben, beginnen we met lopen. De wandeling gaat ruim 1,5 km alleen maar naar beneden het bos in maar gelukkig zien we de tegenliggers nog redelijk fit terugkomen van hetgeen wij nog te zien gaan krijgen. De omvang van de sequoia bomen lijkt op het eerste oog mee te vallen maar hoe dichter je erbij staat, des groter blijken ze in werkelijkheid te zijn.
In dit deel van het park staan er helaas niet veel, maar de bomen die we kunnen zien, zijn ruim 2000 jaar oud en komen imposant over.
Gelukkig hebben we ze kunnen zien en kunnen we nu voldaan doorrijden naar San Francisco, een rit nog van ongeveer 300 km.

Na weer een heerlijke lunch bij Denny's komen we 's avonds rond 19.00 aan in San Francisco. De camping zou naast een football stadion moeten liggen, maar die is zo te zien maanden geleden al gesloopt waardoor de omgeving wat troosteloos en kaal overkomt. De camping zèlf is een echte stadscamping wat betekent dat het bestaat uit 1 grote asfaltvlakte waar op korte afstand van elkaar de campers geparkeerd moeten worden. Omdat we nog moeten eten besluiten we om met de camper San Francisco wat te gaan verkennen, een idee wat met name door de chauffeur van de camper (moi dus) niet echt gewaardeerd wordt. Met een camper van ruim 10 meter lang, dwars door een miljoenenstad rijden op zoek naar een parkeerplaats is op zich al niet zo'n pretje, laat staan dat je dan ook nog per ongeluk in een van de steilste straten terecht komt waar de beroemde trams van boven naar beneden rijden, maar wij dan omhoog, links- rechts afslaand inclusief hellingtrekken voor de stoplichten, met een automaat.
Maar goed, dat zijn teveel technische details natuurlijk.
Uiteindelijk tóch een parkeerplek gevonden waarna we genoten hebben van een heerlijke maaltijd bij 'Eat at Joe's' met crazy serveersters die op een ongedwongen wijze hun gasten entertainen met (mee)dansen op favoriete muziek van gasten, jarigen die in hoelahoep rokjes moeten dansen op 'happy birthday' of jarige kinderen die als Superman door het restaurant rondgevlogen worden. Geweldig !

Uiteindelijk de camper weer kunnen vinden waarna de rit terug naar de camping al stukken soepeler verliep.