Dag 15

Monument Valley - Goulding's Campsite

Vanochtend lekker uitgeslapen. Nou ja uitslapen. Om 19:30 is iedereen klaar wakker. Dus gaan we maar aanstalten maken om lekker buiten te gaan eten. Met een gebakken eitje van de chef. Om 09:00 uur gaan we dan op pad. Als we weg rijden komen we veel auto's tegen met dikke en dure boten op de trailer die allemaal richting Wahweap Marina gaan. Het is immers zaterdag en veel Amerikanen die een boot hebben gaan het weekend varen. Op het meer is al veel activiteit. Bootjes met waterskiër's, jet skiërs, van alles wat. Maar wij missen de surf planken. Die hebben we nog niet gezien. Het heeft vannacht flink geregend, maar wij hebben daar niks van gemerkt. Het is vandaag nog wel redelijk bewolkt. We een temperatuurtje van boven de 20.
We komen door uitgestrekte groene vlaktes, maar weinig koeien gezien nog. Dit is toch het land van de cowboys? Op de route die wij vandaag rijden alleen maar kleine plaatsjes zonder cafe of shop. We stoppen in Kayente, de enige plaats waar wat te eten is en die een supermarkt heeft. We gaan eten bij de BurgerKing. Vanavond eten we na de tour wel een bak sla oid. Bij de lokale supermarkt nog maar flink wat water ingeslagen. Met de tank weer vol moeten we nog 20 mile tot Monument Valley. Omdat het contact met de Monument Valley Tour gaan we maar eerst langs om ons te melden. Jan Doets heeft wel gemeld dat we komen, maar voor de zekerheid zelf nog maar even checken. We melden ons bij een klein hokkie op een grote parking. We staan op de lijst samen met nog 4 mensen via Jan Doets. Voor de zekerheid verifiëren we de tijd nog even: inderdaad Utah is een andere tijdzone: dus de klok een uur vooruit. Het is dus nu 14:45. Over een uur en een kwartier moeten we weer terug zijn. We stappen weer in de RV en rijden naar de Goulding Campground, een camping die bijna geheel achter de mega rotsen verscholen ligt. We checken in en krijgen plekkie 49 toegewezen. We rijden even heen om te kijken hoe we de RV straks moeten gaan parkeren. De rugzakken worden gevuld met water, want het kan een warm en dorstig ritje worden.
Om 15:45 (Utah tijd) steken we weer over naar Monument Valley. Mooi op tijd melden we ons. Of we ons even bij de chef in die rode auto willen melden. Ohhh you are from Jan Doets. Hij wijst ons naar het voertuig dat ons rond gaat rijden. We moeten nog wel wachten op 4 andere mensen uit Nederland. Even over 4 verschijnt, in onze ogen, een Nederlandse man die reageert op de kreten van een local: Jan Doets, Jan Doets? We zijn compleet. Bennie onze bestuurder start zijn bolide en stuurt hem richting zandbak. Maar dit jaar is de zandbak niet dor en droog. Nee hij is groen van de plantjes en de grassen. Er is in het voorjaar en de zomer veel regen gevallen.
We rijden langs publiekstrekkers "The Three Sisters", "The Elephant", het John Ford's point en nog heel veel meer. De rondrit duurt bijna 3 uur. Adembenemend mooi. Terwijl er op het hele park gewone auto's door het zand ploegen, mogen de echte Tours verder het park in. We rijden langs een kleine authentieke Indianen nederzetting, langs arches (bogen). We stoppen bij een aantal mooie plekkies, waar wij van Bennie adviezen krijgen waar je mooie foto's kan maken. Langzaam aan rijden we weer naar de voorkant van het park. We komen weer bij de Indiaanse huisjes. Bennie stopt en verteld dat hij in zo'n hut geboren is. Hij heeft er samen met 5 broers en 5 zusters ingewoond. De deur opening is altijd naar het oosten, zodat ze binnen altijd weten waar het oosten is ivm het gebed. Als we de Indiaanse mevrouw een paar dollar geven mogen we foto's maken. Wij zijn allen stil van verbazing als we binnen komen. Hoe kan je hier met een heel gezin leven. Ik vraag de mevrouw waar ze slaapt. "Nou hier waar ik nu zit." Ze zit op een dierenvel. Niks geen Auping matras, geen tafels en stoelen. We een klein kacheltje, die uitsluitend in de winter gebruikt wordt. Door de dikke lemen isolatie laag blijft het binnen altijd vrij constant qua temperatuur. De kachelpijp wordt door wat kippengaas op zijn plaats gehouden. Het grote gat wordt nooit afgedekt. Zo blijft er frisse lucht binnen komen.
Buiten stonden van die Eco-toiletten. Als wij weer buiten staan roepen de jongens: als wij weg zijn pakt ze haar GSM en gaat eerst een WhatsApp berichtje sturen. We stappen weer in de truck en rijden verder.
Maar in de verte trekken onweersbuien onze kant op. Bennie kijkt al angstig om zich heen. We komen langs een punt waar de laatste dagen veel water staat. Collega van Bennie is daar vast komen te zitten en moest door zijn collega's worden losgetrokken. Daar heeft Bennie geen zin in. De regen komt ineens. En wij zitten in een open auto met alleen een blikken dakkie. Omdat Bennie nogal de sokken er in heeft, worden we allemaal kletsnat. Op het laatste uitzichtpunt moet de bliksem op de foto. Dat lukt natuurlijk niet zo maar even. Rick krijgt hem wel op de video.
Lachend komen we net voor zeven op de parkeerplaats aan. We bedanken Bennie, die als een speer naar huis rijd. Wij stappen in de lekker warme camper en rijden achter Bennie aan naar Goulding.
Tussen de buien door wordt de RV op zijn plek gezet en kunnen we gaan genieten van onze slabakken. Ik lijk wel een konijn. Beetje saus erop. Het blijft regenachtig. Dus we blijven lekker binnen zitten. Ik kijk met Stef wat afleveringen van The Blacklist, Rick is met Karin aan het kaarten. Welterusten.
In verband met gebrekkig of geen internet komt dit bericht wat later op het blog.