Dag 1

Schagen - New York

Maanden voorbereiden, bijna een jaar geleden geboekt bij Jan Doets, maar om 4 uur gaat het dan eindelijk beginnen. We hebben brak geslapen. Spanning van wat wij allemaal gaan meemaken de komende 3 weken.
Als alles aan kant is in huis vertrekken we met 2 auto's. Stef en Karin gaan Erik ophalen en Rick en ik rijden naar de parking service in Aalsmeer.
En ritje van 45 minuten. Bijna bij de eindbestemming blijkt de tunnel onder de ringvaart afgesloten. Welke kant we ook oprijden Google wil dat we door die tunnel gaan. Ten einde raad de mannen van de parking maar gebeld. Ze pikken ons op bij de hoofdingang van de bloemenveiling van Aalsmeer.

Met 20 minuten vertraging komen we dan eindelijk aan bij het parkeerterrein aan de Middenweg. Koffers eruit, auto in een vakkie gezet en de reis naar Schiphol kunnen we vervolgen. De tunnel is nog steeds gesloten, dus we moeten via de toeristische route. Tegen half 7 worden we afgezet bij vertrek 2. Stef en Karin lopen al ongeduldig te zoeken. De familie is herenigd.
Als eerste de 4 koffers afleveren. Aangezien Schiphol aan het verbouwen is, gaat het allemaal via via naar de douane.

Bij de nieuwe toegangscontrole zijn we snel aan de beurt. Alles met in bakken. Laptop, iPad, telefoons, sleutels, alles. Zelfs die snot zakdoek. Als we er eindelijk doorheen zijn kunnen weer ons melden op D1. Eerst maar koffie. De rij bij D1 is erg lang. Gelukkig hebben we Comfort+. Hier staat bijna niemand. Goh dan krijgen we toch nog iets voor die extra eurootjes.
En mag je eerst suffe vragen beantwoorden. Maar wij zijn nette Nederlanders. Vier vragen goed, we kunnen door naar D53.
En uurtje suf uit het raam kijken naar de witte vogel die ons straks over de plas gaat brengen naar "The Big Apple".

Tien voor 9 zitten we dan op rij 15. Bijna drie kwartier volk langs je te sjouwen.
Zo eerst maar even de oogjes toe.
9.30 de deur gaat dicht. We gaan op pad. USA here we come.
9.45 na een kort taxi ritje staan weer al op de startbaan. Gas erop en dat gaat ie. Voor Rick zijn eerste vlieg ervaring. Hopelijk gaan er nog veel volgen.

Stef heeft de eerste film al gestart. Waar blijft onze koffie?

Nou daar is de koffie dan. Een Starbucks bakkie. Gelijk maar wat pinda's en pretchels uitgedeeld. Snel de troep opruimen want de kok heeft de warme hap al klaar staan. De ober komt met de menu kaart: kip salade, pasta of kip met rijst. Karin gaat voor de gezonde hap en de mannen voor de lekker gare kip met kleffe rijst. Nu begrijp ik waarom ik liever geen rijst hoef. Ik zie Rick rechts van me al kijken, zijn er geen tosti's of gebakken aardappels. Als om 11:45 chef 3 langs komt om het afval op te halen zijn alle bakken leeg gespit. De koekjes maar voor later. Ik mis wel mijn yoghurt.

Na de hap effe klein uiltje knappen. Op het mediacenter maar een oude bekende opzetten: Taken, Taken 2 en Taken 3. Alle 3 al veelvuldig gezien, maar om alleen maar naar de flightdetails te kijken, daar wordt je ook niet echt wijs van. Die 8 uur blijven 8 uur.
Heerlijk onderuit met de eigen mp3's maar op. Genieten van de helaas overleden Chris Squire en de mannen van Yes.
Als we net onder Groenland door vliegen komt de chef met ijs. Mijne beland voordat ik een hap genomen heb bij Rick. Die peuzelt hem heerlijk op.

Nog 3 en een half uur te gaan. Het horloge maar alvast voor uit gezet op New York tijd. Welke gek gaat nu om half acht in de ochtend ijs zitten bikken.

Na een tukkie zien we Canada naderen. Even voor 10 nog een lekker bakkie koffie toe. New York nog 1 uur 20.

De eerste 6 uur waren heel erg rustig, maar het wordt nu (wat de Yanken) een "bumpie ride". Voor oma een hobbelige ritje.

Nog een half uurtje. Het laatste bakkie koffie. De service bij Delta Airlines is geweldig. Alleen jammer dat het wc papier in de Economy Class op is. Gelukkig zitten wij net achter de Business Class. Dus wij pissen "op stand".

Om 11.12 zet de chauffeur de bus op Amerikaanse bodem. Mooi op tijd. We zijn een half uur eerder in New York dan gepland.

Snel naar de douane. Maar wat is dat JFK een giga groot vliegveld. En bijna geen rolbanen, zoals we die op Schiphol kennen. En wandeling van een kwartier. Wij moeten de rij van niet eerder in de VS geweest. Na 20 minuten staan we voor een strenge douane beambte. Vingerafdrukken, foto. Alles voor de veiligheid. Als er alle 4 een stempel hebben gekregen, het lijkt de lagere school wel, mogen we door om onze koffers ophalen.
We besluiten de AirTrain naar Howard Beach te nemen. Maar waar kopen we nu het kaartje.
En zeer vriendelijke MTA beambte lacht ons toe. "Gewoon instappen. Je betaald pas op Howard Beach.
Op Howard Beach hebben weer ruzie met de automaat. Er komen maar 2 kaartjes uit. Maar weer is er hulp. Ik kan maar 2 kaartjes achter elkaar kopen op mijn credit card. Dus naar de ticket boot. Een goedlachse walrus helpt mee. Als ik contant geld heb krijg ik 2 AirTrain tickets en 4 unlimited rides van 7 dagen.

Om 13.50 zijn we op Lafayette ave. Het regent. Lori is er nog niet. Gelukkig weet de onder buurman raad. Lori staat te koken en heeft haar GSM niet behoord.

Ze toont ons het appartement en de sleutels. Het gaat allemaal zo gemoedelijk. Als jullie weg gaan, laat je de sleutels gewoon op tafel liggen hoor. Is dit New York?
Eerst even wat opfrissen. Als we op straat kijken is het gestopt met regenen. Het zonnetje schijnt. En dan is het gelijk broeierig warm. Wandel schoenen aan. We gaan lopend Fulton Street af. Aan het eind van Fulton Street worden we beloond bij Shack Shake. Ik heb de mannen zover gekregen om 3 keer langs de McDonald's en Burger King te lopen. Rick is eerst nog wat cynisch, maar draait helemaal bij als hij een hap neemt van de Shack Shake burger. "Zo'n lekkere burger heb ik nog nooit gegeten pap". Naast de burgers hebben we friet, friet met gesmolten kaas, coke en fanta. Kwartiertje wachten, $ 40 lichter, maar alle 4 de buikjes ruim vol. Na de vlucht, het hele gebeuren bij de douane, het gesjouw in de metro en de wandeling hebben we ook wel honger gekregen. Het is hier 4 pm, voor Hollanders 16.00 uur. Voor onze biologische klok is het al 10 uur 's avonds.

Als alles opgeruimd is wandelen we door het park richting Brooklyn bridge. Hoe dichter we bij de brug komen hoe met politie. In kleine, in grote auto's, vrachtwagens en bussen. Soms alleen, dan weer met 5 of 6. Veel auto's van Homeland security. We voelen ons geweldig veilig. Veel straten zijn afsloten met zand vrachtauto's. En dat allemaal voor DE nationale feestdag van de Yanken: "4th of July" of "Independence day".
Onderaan Brooklyn bridge worden we door 2 agenten aangesproken. De brug gaat over 20 minuten dicht. Alles ter voorbereiding op het grote vuurwerk om 20.30 uur.
Maar wat een geweldig monument is dit zeg. Honderden, nee duizenden mensen lopend en fietsend over het houten dek. Ruim boven de 2 rijstroken voor auto's. Fietsen gaat haast niet, zoveel volk loopt er. En het is een stevige wandeling. Aan de Manhattan kant is het giga druk. Voor City Hall staan een aantal dansers hun kunsten te vertonen. Stef en Rick genieten van het schouwspel. Wij rusten wat uit met een heerlijk flesje koud water. Maar we moeten verder. Op naar Wall Street. Want ja, dit oud beursmannetje moet natuurlijk even langs de New York Stock Exchange.
Rick is het helemaal zat, dat geslenter.
We besluiten om de metro naar de andere kant te nemen. Terug naar Brooklyn. Als er er toch zijn willen we dit natuurlijk wel meemaken. Rick loopt op zijn tandvlees. Allemaal zijn we het zat. Om 4 uur op. We zijn bijna 24 uur op.

We lopen naar de water kant. We kijken uit op de Williamsbridge. Even voor 7 hebben we een leuk plekje gevonden. Politie boten scheuren over de East River.
Om half negen gaat het vuurwerk los. Nog effe volhouden dus.
Tegen half negen staat het helemaal vol. We zijn toch erg benieuwd.
Om 21:30 nog geen vuurwerk. We zijn er effe klaar mee. Moe maar voldaan lopen we richting metro, Maar wat een mensen zijn er op de been zeg. Er is geen doorkomen aan. Uiteindelijk vallen we om 22:30 moe ons appartement binnen.
Een lang verhaal van een heel lange dag. Welterusten.