Dag 13

Zion - Cedar Breaks - Red Canyon - Bryce Canyon

De wekker gaat vandaag wat eerder: 06:30. We hebben een lange rit voor de boeg: ruim 300 mijl en dat is zonder stops zeker 6 uur rijden. Er is op Circus Circus geen picknick set, dus we eten maar snel binnen. We rijden voor 8 uur weg. Eerst langs de enige caravan / RV boer in de omgeving: Sahara RV Center. Volgens de receptie hebben die wel van dat goedje wat in het toilet moet. Ze gaan om 8 uur open, dus dat komt goed uit. We nemen 2 zakken van elk 10 "pillen" mee. Omdraaien en het gas erop. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. File. Stapvoets gaat het de snelweg op. Na een kwartiertje rijden we dan eindelijk de I-15 op. Als we bij Glendale komen veranderd het landschap langzaam aan. Het wordt groener. Veel rivierbeddingen staan hier evengoed nog droog. Bij Musquite rijden we Arizona binnen, nog geen 20 kilometer later er weer uit en rijden we Utah binnen. Plots ontdekken we ook dat de klok een uur vooruit moet. 20 mile voor St, George gaat het van vlak naar zeer veel rotsen en is het ineens bergachtig. Bij St. George even naar de Walmart, wat eten voor onder de middag halen en tanken. Het is ondertussen al bijna 12 uur als we wegrijden. Het uurtje tijdsverschil nekt je. Zeker op zo'n lange dag.
Na St. George worden de heuvel rood van kleur en het landschap zeer grillig. We krijgen geweldige uitzichten en vergezichten voor geschoteld. Voordat we in Zion National Park zijn eten we eerst langs de weg even ons broodje op. Heerlijk in het zonnetje, een behaaglijk zonnetje. Vanaf Virgin nemen we Highway 9 door Zion. Bij de entree van het park laten we onze pas zien en kijken verbaasd dat we nog $ 15,- moeten betalen. Voor de tunnel. Oke. We rijden rustig door en worden door 2 elegante parkwachtsters met stopborden tegen gehouden. Ze wil ons betaalbewijs zien en verteld ons dat we nog 10 minuten moeten wachten totdat we de tunnel door mogen. De tunnel is wel 2 baans, maar zo smal dat het om en om gaat. Wij staan vooraan in de rij. Als de laatste auto van de tegenliggers het stokje heeft overhandigd aan de parkwachtster (ja het gebeurt echt zo), wordt het stopbord omgedraaid en mogen wij oprijden. In de tunnel is het pikke donker. Hier en daar een opening, maar er is geen verlichting in de tunnel.
Als we Zion uitrijden zien we weer boeren en landerijen. Het ruige van Zion ligt achter ons. Het vlakkere voor ons. Via de 89 kunnen we een stukje wat tempo maken, voordat we moeten afslaan de 14 op richting Cedar Breaks. Geweldige uitzichten over een zeer grillig landschap. Kippenvel. We stoppen bij elke "Lookout" punt. Helaas heeft de lokale stratenmaker wat "no nos" aangesteld om het verkeer te regelen. Het wegdek krijgt een nieuwe split laag. Maar voor een stukje van 1 mijl moet je wel heeel, heel veel geduld hebben. We komen net voor Chessmen Ridge overlook in de wachtrij. Maar wij willen links af naar de "overlook". Ja wachten dus. Als we bij Chessmen foto's hebben gemaakt mogen we alleen rechtsaf. Waarom niet wachten en achter aansluiten. Dus ik ga rechtsaf (terug dus waar wij vandaan kwamen) en ga precies achter het heuveltje midden op de weg keren. Met zo'n bakbeest van 32 foot is dat nog een hele kunst. Gelukkig is er geen verkeer en ik kan na 12 keer heen en weer steken, voor- en achteruit pielen aansluiten in de rij. Die mafkees zal wel gedacht hebben, hoe flikt hij dat nou weer. De wegwerkzaamheden duren tot de splitsing met met de 143. Wij moeten nog net een 500 meter verder naar de North View Overlook. Gelukkig hebben ze hun zooi ingepakt en kunnen we na de foto's meteen links af slaan de 143 op. We rijden langs Panguith en slaan af de 12 op. Red Canyon. Geweldig gezicht. Onderweg weer veel foto's maken. Veel stoppen. Maar het is de moeite waard. Snel na Red Canyon doemt Bryce Canyon al op. We laten, gelet op de tijd, de belangrijkste uitzicht punten van Bryce Canyon maar voor morgen liggen.
Om 18:30 komen we op de kOA camping Cannonville/Bryce aan. Heerlijke menselijke temperaturen (rond de middag 31 graden Celsius). De jongens kunnen nog net even gaan zwemmen. Karin gaat aan het eten beginnen. Ik maak alles voor morgen klaar zodat we niet voor verrassingen komen te staan. De mannen zijn snel weer terug. Het zwembad zit vol en het is koud. Tja dat was de laatste dagen wel anders. Een lange dag maar giga veel gezien onderweg. Dit Amerika verveelt geen moment.
Door het tijdsverschil is het ook ineens tot 21:15 licht buiten.
Eerst een bakkie thee, dan nog even een wit wijntje en de oogjes kunnen toe. Welterusten.