Dag 18

14 september

Het giet. Vannacht had ik het al gehoord. Een regenpijp stortte het water recht voor onze kamerdeur. We hebben drie uur in de regen gereden en toen werd het droog en ging de zon schijnen, dus niet zeuren. Vandaag onze langste dag, 302 miles, volgens onze trouwe navigatie 4,5 uur rijden. Wij rekenen met stops op 6 uur. Alleen maar snelweg. En ik ben allergisch voor snelwegen, ik vind het vreselijk rijden. Maar ja, we willen op tijd in Canada zijn om onze nicht nog te ontmoeten, dus het moet maar. Het valt erg mee, er zijn voldoende prachtige wegrestaurants om wat te drinken of eten en het is erg rustig op de weg. Om ongeveer 13.00 gaan we Canada binnen, een echte grensovergang waar we onze paspoorten moeten laten zien en waar ons gevraagd wordt hoe lang we in Canada blijven en of we daarna weer naar de US gaan. Stempel in ons paspoort en verder. Wat een verschil, stervensdruk, dat hebben we in twee weken niet gezien. Zes rijen dik, en langzaam rijden. We zijn heel blij met onze navigatie, die ver van tevoren zegt of we links of recht moeten aanhouden. In feite is het 1 rechte weg met allemaal afslagen, maar je moet ver van tevoren op de juiste baan zijn. Nog niets gezien van de Niagara watervallen, gelukkig gaan we daar op de terugweg nog een nacht doorbrengen. We zijn om vier uur in ons hotel in een buitenwijk van Toronto waar we gezellig met onze nicht een drankje hebben gedronken en plannen hebben gemaakt voor de volgende twee dagen.