Dag 16

Grand Canyon

Dag 16 vrijdag 22 mei

Afgelopen nacht heeft het gevroren. Bij de entree van de Canyon was het op dat moment 29 graden Fahrenheit. En dat is toch echt onder nul. De weersverwachting is niet echt rooskleurig maar op dit moment is het droog en redelijk helder en komt er af en toe een waterig zonnetje voorbij. Met onze fleesjes aan en de winterjas bij de hand voor buiten, zijn wij er klaar voor. Na de eerste 20 km door een prachtig naaldbomen bos te hebben gereden naderen we de Rim (Rand van de Kloof) . De Grand Canyon is een enorme grote kloof. Ooit helemaal uitgeslepen door de loop van de Colorado Rivier (de rode rivier) De Grand Canyon wordt als een van de meest favoriete toeristische bestemmingen ter wereld beschouwd. Wellicht ligt het aan de bijna bovenaardse proporties van deze grootste rots kloof ter wereld: 446 km lang, tussen 1 tot 29 km breed en tot 1600m diep. Dit wonder der natuur maakt zelfs de meest ervaren wereldreizigers sprakeloos. De North Rim is nog zo’n 600 meter hoger dan de South Rim. Aan het eind van de weg parkeren we de auto en lopen door de laatste bomenrijen en zien de eerste glimp van oranje en groen. En dan……… ben je sprakeloos. Zoveel kleuren, bergen, grootsheid, ruig. Dit is zo onaards. Er staat geschreven dat niemand teleurgesteld weggaat bij de Canyon. En dat is ook zo. Of het moet aan het eind van de dag zijn als je je foto’s bekijkt. Schitterende plaatjes maar op geen enkele kan je precies vangen wat je hebt gezien. We pakken een wandelpad naar een uitkijkpunt van +/- 3 km. Waarbij je schitterende uitzichten hebt op de Kloof. Het is ook goed uitkijken want behalve bij de gemarkeerde Viewing Points zijn de paden nergens afgeschermd en kan je zo lopen tot aan de rand. In de verte zien we dat het donker gaat worden. Het duurt niet lang voordat wij ook te maken krijgen met een grote regen en onweersbui. Nu is onweer sowieso al spectaculair maar hoog op de Rim met een kloof van 1.5 km diep voor je dan weet je niet wat je meemaakt. Onze dag kan al niet meer stuk. Na de bui wandelen we weer terug, kopen wat souvenirtjes voor de kleinkinderen en dan begint het te sneeuwen. De mist komt op en we zien niets meer. We gaan met de auto op pad om naar een volgend uitkijkpunt te rijden maar halverwege gaan we terug. Echt pech, maar dit wordt niets. De bui hangt helemaal in de Kloof en we zijn bang dat de wegen te glad gaan worden. Terug naar het centrale punt. Nog maar een kop koffie en we besluiten om vandaag, i.p.v. morgen, al weg te rijden naar Zion. Dan hebben we daar een extra dag. Op de terug komen we nogmaals bij de weg naar het andere uitzichtpunt. Het sneeuwt op dit moment niet meer. De hele natuur is wit maar de weg is schoon. We wagen het erop. Na 30 km rijden komen we weer aan de Kloof. En onze gok wordt beloond. Het is hier nog mooier dan op het 1e punt. We maken ook hier een wandeling en komen bij het smalste punt t.o.v. de South Rim. We zitten hier met zijn 2en te genieten van het prachtige uitzicht. Er is niemand op dit moment. Lang kunnen we niet blijven want er komt al weer een inktzwarte lucht aandrijven over de Kloof en we moeten hollen om op tijd bij de auto te zijn voordat de volgende sneeuwbui los barst. We rijden langzaam terug door een witte wereld. We beseffen dat we vandaag wel een heel bijzondere Canyon hebben gezien!
Het is ondertussen toch te laat geworden om naar Zion te rijden. We blijven nog een keer overnachten in een besneeuwd bos en gaan morgenochtend vroeg op pad.