Dag 19

Van de hitte naar de kou

Na een goede nachtrust stappen we in een heerlijk gekoelde auto en rijden door het gortdroge landschap naar Bad Waters. Een van de prachtige plekken in de bloedhete van de Death Valley. Het lijkt veel op een zoutvlakte, maar als je een gat graaft komt het grondwater al heel snel naar boven.
Het is net 10.00 uur, maar gelukkig staat er vandaag een behoorlijke wind, wat het een stuk draaglijker maakt. Gevolg is wel dat er zandstormen kunnen ontstaan. Op diverse plaatsen zien we de draaikolken vormen van rondvliegende zand, maar het lukt niet om er een foto van te maken. Vanwege de sterke wind komen de meeste foto's er wazig uit te zien.
Het nationale park Death Valey blijkt veel groter dan wij verwacht hebben, want we rijden goed twee uur voordat we er uit zijn.
Onderweg zien we een groepje van drie coyotes, nu wachten tot we ook een roadrunner zien dan is het koppel compleet. De wens komt uit want een aantal miles verder schiet er een roadrunner vlak voor de wagen langs. Dat deze loopvogel erg snel is, blijkt dus op waarheid te berusten.
Uiteindelijk gaat het woestijn landschap heel langzaam over in een landschap met bergen, maar dan met hier en daar een naaldboom. Het gebied dat we nu binnen rijden blijkt een wintersport gebied te zijn.
De tegenstelling kan niet groter zijn, maar ongemerkt rijden van een niveau onder de zeespiegel in het centrum van Death Valley, via een bergrug van ongeveer 2100 meter in de woestijn, maar een wintersport gebied op meer dat 2500 meter hoogte.
Ons verblijf voor de komende twee dagen is een appartement in een lodge dat direct naast de skilift ligt. Morgen gaan we de omgeving verder verkennen.