Dag 26

Sacramento

Tijden het ontbijt hebben we besloten om nog een nacht op deze campground te blijven staan. We wilden enkele trails in het Lassen NP gaan lopen, waaronder de Bumpass Hell trail, en een trail naar het prachtige Manzanita Creek. We moesten ons nog registreren dus even eerst naar kantoortje gelopen. De vriendelijk eigenaar was vervangen door een dame (Pam) die werkelijk niet wist waar ze mee bezig was. Ik vertelde haar dat we ons kwamen registreren en tevens nog een nacht extra wilde bijboeken. Jeetje, dat was moeilijk, ze wist niet hoe ze dat moest doen…de stakker. Na 15 minuten (het kantoortje was inmiddels volgelopen met anders kampeerders) had ze het gevonden. Maaaaaaaaar er was wel een probleem, de plek waar we nu stonden was voor extra nacht reeds besproken. Oke, … dat kan en is ook geen probleem. De plek voor ons, nummer 10, was vrijgekomen dus een plek opschuiven was een goede optie. Jeetje, het gezicht van Pam kreeg allerlei plooien en de zweetdruppels werden zichtbaar op haar voorhoofd. ‘Euh…is de camper al vertrokken’, vroeg ze. Ja, zei ik, die waren vanmorgen vroeg al weg. Weer keek ze bedenkelijk op haar beeldscherm. Die plek konden we dan wel nemen, zei ze triomfantelijk. Ze was nog niet uit de problemen want ze wist niet hoe de betaling met credit card in de computer moest worden ingevuld. Een dag op plek 9 en dag op plek 10……. Dat kom de computer volgens haar niet verwerken. De sufferd wilde het probleem niet bij haar zelf zoeken. Ik tekende voor de eerste dag, zodra de tweede dag door het systeem was verwerkt kwam ze wel even langs voor een handtekening. Alles bij elkaar duurde dit 45 minuten waarbij de andere gasten, die echt rustig bleven wachten, mij verontwaardig aankeken toen ik naar buiten ging…… voelde me wel een klein beetje schuldig, waarom heb ik een tweede nacht er bij geboekt!!!!
Na 15 kwam Pam naar de camper, zonder een uitdraai van de credit card, maar wel met de opmerking dat plek 10 helaas niet vrij was. We konden wel naar plek 27, 31 of 33 verhuizen. Ongezellige plekken ergens achterin de campground. Het kookte toch al een beetje bij me maar nu was ze te ver gegaan. We stonden op een mooie plek en ons laten wegstoppen door zo’n ‘heks’ was net iets teveel van het goede. Ik gaf haar terugkoppeling dat we dan maar ergens anders heen gaan, ze schrok en keek verbaasd over haar Hans Anders brilletje. Dus 52 dollar maar even terugboeken svp.. Ik was bang dat dit ook weer een half uur zou duren maar tot mijn verbazing stond ze na 3 minuten naast de camper met de betaling en een terugboeking. Snel getekend en de campground verlaten. Op naar Lassen NP.
We wisten dat we waarschijnlijk problemen zouden krijgen met de aanwezig sneeuw in het park. Bij de ingang van het park kregen we van de vrouwelijke parkwachter te horen dat we maar 9 mile het park in konden rijden, er lag nog 2 meter sneeuw die de wegen in het park blokkeerde. Het tweede park waar de wegen door ernstige sneeuwval is geteisterd en de wegen zijn afgesloten. Dan maar om het park heen, een omweg van zo’n 80 mile met onderweg een ‘Damage Road’ waarbij we een half uur moesten wachten voordat we de ‘safety car’ mochten volgen. We hadden het gevoel dat we vandaag nog meer problemen zouden tegenkomen. En ja hoor, ook de omweg was niet toegankelijk….wat nu? Terug via de ‘Damage Road’, waar we weer een half uur kwijt waren, op weg naar een alternatieve route. We hadden het een beetje gehad, wegen die waren afgesloten door de sneeuw waardoor we vele mile’s om moesten rijden. ’s Nachts ook nog een tweede dekbed gebruiken om een beetje te kunnen slapen. We willen de laatste dagen in de camper toch wel een beetje genieten van de zon. Bij een van de vele kruisingen was erg Cor resoluut, rechtsaf naar de snelweg en op naar de zon, riep ze, en ik luisterde gedwee. We staan nu in Sacramento en hebben we een temperatuur verschil van 20 graden overdag en 25 graden ‘s nachts….hopelijk kunnen het reserve dekbed in de hoes laten vannacht
Beetje avontuur is leuk maar 2 weken echt koukleumen is toch wel genoeg……