Dag 20

Chopperday Grand Canyon

Donderdag 11 juni
Wout heeft gekaart of zijn leven er vanaf hing. Hij stond 2-0 achter maar uiteindelijk is het geëindigd in een gelijkspel. ……bedankt Sylvia.

Vanmorgen al een aantal heli’s over zien vliegen.
We gaan met de bus naar het Grand Canyon National park, halen informatie op en stappen op de shuttlebus in het park om wat uitzichtpunten te bekijken. We houden de tijd goed in de gaten omdat we ook nog terug moeten en op tijd bij het vliegveld moeten zijn.
Natuurlijk zijn we te vroeg maar het is altijd bijzonder om daar rond te kijken. We checken in en we worden gewogen. Aan de hand van je gewicht wordt je stoelnummer bepaald. Je krijgt een kaartje met je stoelnummer welke je niet onderling mag ruilen. In totaal gaan we met 7 personen (6 passagiers en de piloot). Volgens de chauffeur die ons naar de vertrekhal bracht gaan we met de cadillac onder de helikopters. Ze zijn inderdaad vrij nieuw en dat geeft een gerust gevoel. Het is tenslotte, behalve voor Wout, onze eerste keer in zo’n ding. Het moment is daar…. we stappen in, snoeren ons vast, koptelefoon met speakers op en daar gaan we…….
Verdeling van de stoelnummers…. De piloot voorin haha, de lucky numbers 2 en 3 voor Co en Sylvia.
De rest, vier op een rij, achterin. De spanning stijgt maar voor we er erg in hebben zijn we los van de grond en vliegen we richting de Canyon. De piloot vertelt het een en ander en tussendoor wordt er middels een bandje ook in het Nederlands de geschiedenis van de Grand Canyon verteld.
We vliegen eerst over bos en naderen de rand van de Canyon. Voor ons een “breathtaking” schouwspel. We hebben het idee dat we in een 3d film zitten maar dan in het echt. De Grand Canyon is in totaal 4856 m2 km, op diverse plaatsen 1829 meter diep en maximale breedte van 29 km. In totaal vliegen we 95 mijl. De piloot geeft aan wanneer er mustangs (wilde paarden), herten of andere dieren te zien zijn. De schaduwen in de Canyon zijn op dit tijdstip 16.00 uur fantastisch. Daar zijn ze weer aaaaaah, oooooh, aaaaah, ooooh, whow, amazing, awesome. Nadat we weer zijn geland en uitgestapt delen we deze speciale momenten met elkaar. De foto zie ze van ons hebben gemaakt toen we instapte nemen we als herinnering mee. We eten een snelle hap en stappen weer op de bus richting Grand Canyon om daarna de shuttlebus in het park te nemen en in een ander deel van de Canyon te bekijken. We zijn op een tijdstip dat het licht zo mooi op de rotsen schijnt. We wachten op de ondergaande zon en nemen de laatste bus terug naar de camping.
We hebben de Canyon vandaag dus op dagdelen gezien. Vanmorgen, eind van de middag en vanavond. In de ochtend was het imposant wat de grootte betreft van de rotsformaties, maar minder kleur dan in de avond. Conclusie: Ieder dagdeel heeft zijn eigen charme.