Dag 4

Chicago Dreams

Chicago Dreams
Donderdag 2 juni ging er gefietst worden langs de oevers van het MIchigan Meer. Chicago ligt aan de west- en zuidkant van het meer, dat in de winter gedeeltelijk bevriest. Een eeuw geleden vroor het hele meer dicht. Ook hier lijkt de temperatuur omhoog te gaan. Zon en aangenaam warm. Chicago is een fietsstad, zeker in het centrum en op veel plaatsen kun je een fiets huren. We krijgen een gids mee, die ons (gedeeltelijk) de westelijke oever laat zien.

Veel groen, achter ons de skyline van Chicago en aan de andere kant Lake Michigan. Het park wordt druk bezocht. De bekende gele schoolbussen storten hun lading uit over de grasvelden. Kinderen buitelen over elkaar naar de plek die gestresste begeleiders voor hen hebben bestemd. Onderwijs in de open lucht: al wandelend botaniseren, eekhoorns spotten, rennen van boom naar boom. Wat wil je als bevlogen leraar nog meer? Bijna elke school heeft zijn eigen uniform. Zo kun je de jouw toevertrouwde kudde toptalenten makkelijk herkennen. Elke school heeft zijn eigen droom, zoals deze: 'Excellence is our standard, not our purpose'.

Wat opvalt is de relaxte sfeer, niet de nerveuze haast van New York. Het schijnt de gastvrijheid en de rust van het Midden Westen te zijn. In contrast hiermee de haast dwangmatige aandacht voor fysiek (en daarmee ook geestelijk) welzijn. In het park wordt gerend en gefietst in alle denkbare outfits. Strak in het vel, met wippende paardenstaart tot.........nou, bedenk het zelf maar. Dromen van het ideale zelfbeeld. Het park als fysical healthcare center. Obama pro-care.

Na de fietstocht met de taxi naar Fulton Market, het voormalig Meat Package District. Chicago heeft voor een groot deel zijn groei en rijkdom aan de vleesverwerkende industrie te danken. Koeien, varkens en schapen werden aangevoerd vanuit de weidegronden zuidelijk en westelijk van de stad. In afwachting van hun verwerking tot biefstuk of beenham verbleven de dieren in stockyards (omheinde ruimtes). Op het hoogtepunt van deze industie besloegen de stockyards een oppervlakte van enkele vierkante kilometers. In de fabrieken werkten duizenden arbeiders onder erbarmelijke omstandigheden. Van de dieren werd alles gebruikt, behalve het laatste gegil van de varkens (de techniek van geluidsopnames was er toen nog niet en later had 'His
Masters Voice' geen belangstelling).

De bevolking, vooral veel immigranten, groeide explosief met veel bestuurlijke problemen als gevolg. In het kielzog van de vleesindustrie kwamen andere industriëen. Om de aanvoer van vee en het transport van producten mogelijk te maken, ontstond rond Chicago een dicht net van spoorwegen. De Chicago River werd omgeleid en verbonden met de Mississippi, waardoor verbinding tot stand kwam met een enorm achterland.

In de jaren 50 van de vorige eeuw hield de vleesindustie ongeveer na een eeuw op te bestaan en bleven de enorme terreinen en fabrieken leeg achter. Ik wilde zien wat hiervan is overgebleven. Niet veel. De straat is rommelig. Aan beide kanten pakhuizen, waarvan de bouw herinnert aan de vroegere slachterijen. Daarachter liggen rommelige opslagtterreinen. Vrachtwagens, die komen lossen en laden. Op straat zwerfvuil. Denk met dit decor de straat een eeuw terug: lawaai, stank, vuil, armoede. Dan zijn de American Dreams en het paradijs van eenzelfde orde.

Het dieptepunt lijkt voorbij. Als herinnering aan vroeger is er een restaurant, annex slagerij gevestigd in de Fulton Market, genaamd Publican Quality Meat. Hier hebben we een heerlijke lunch gebruikt. In andere gebouwen zijn bedrijfjes en galerietjes gevestigd.

Ik had geen duidelijke voorstelling gemaakt van wat ik zou zien. Misschien is er meer van deze voorbije industie. De tijd is te kort en het gebied te groot.

Terug naar de skyline van Chicago.

Groet van Jan, ook namens Tenny, Marianne en Leen