Dag 20

Connecting the world

Connecting the world
Zaterdag 18 juni

Allereerst een antwoord aan Dity: Canada heeft vast en zeker de faciliteiten om het bestaan van jonge levens aangenaam te maken. Wij vinden het een beschaafd land.

Tofino is een dorp, dat volgens de ons ter beschikking staande gegevens, 1000 tot 5000 inwoners telt. Dat is overzichtelijk, houdt intriges beperkt of er wordt over gezwegen. De ideale plek voor een serie afleveringen van Midsummer Murders.
Tofino ligt net als het verderop gelegen dorp Ucluelet op een schiereiland en is ongeveer even groot als Tofino. Beide dorpen kennen geen doorgaand verkeer: hier eindigt de weg. Voor het volle leven - dat van de grote stad? - moet je naar Vancouver.

Ucluelet heeft een hoofdweg en wat zijstraten. Parkeren is gratis. Een Zeeaquarium in de haven met vissersboten. Een man met een grote koelbox posteert zich voor een vissersboot. Hij wacht. Zeker een bemanningslid, dat wacht op de kapitein om uit te varen. De kapitein komt inderdaad aanrijden, stapt aan boord en tilt uit het vriesruim enige plastic zakken met ingevroren vis. De koelbox van de wachtende man wordt ermee gevuld. Hij stapt op zijn fiets en gaat heen. De kapitein stapt in zijn pick-up en vertrekt ook. Achter de vissersboot zwemt met trage bewegingen een zeehond, hij krabt zich hier en daar, hapt naar lucht en verdwijnt even traag als hij gekomen is.

Het centrale dorpsplein is tevens parkeerplaats. Wat geparkeerde pick-ups, diverse winkeltjes, een ATM en bookingbureautjes voor outdoorevents. Een coffee-shop, hier (nog) zonder dubbele bodem. Het zaakje wordt gedreven door jonge mensen. Je kunt er ontbijten en uiteraard koffie drinken met een keuze uit liefst 12 soorten. De voertaal van een mondiale koffiebeleving is italiaans. Binnen zijn jongelui, meest toeristen, bezig met hun Ipad en laptop. Geen moment mag het leven van de vrienden gemist worden. Elk moment moeten de eigen belevingen gedeeld worden.

We wandelen terug naar de auto, op ruime afstand stoppen auto's om ons de gelegenheid te geven over te steken. Wij doen hetzelfde. We rijden naar de beach. Er staat een vuurtorentje, relikwie van de visuele kustbewaking. Het bouwwerkje werd verwoest tijdens een storm in 1916 en weer opgebouwd een jaar later. Kleine geschiedenis moet je koesteren.

De vuurtoren is het begin van een aantal trails. De loper wordt er op geattendeerd dat hij/zij nu het domein van de er levende wilde dieren betreedt en wordt gemaand de confrontatie met dieren te vermijden. Neem kinderen bij de hand, laat ze niet onbekommerd voor je uit huppelen. Dat is tegen de pedagogische gedachte je kinderen los te laten op hun levenspad (als het kan). Wie zijn/haar kinderen liefheeft laat ze los (als het kan). Wij besluiten de trail niet te doen, wij hebben geen kinderen bij de hand. Voor de trail is een toegangskaart nodig, die we niet hebben. Verder willen we geen confrontatie met een controlerende parkwachter. De confrontatie zal wel niet uitlopen op fysiek letsel, maar er zal hoogstwaarschijnlijk een dwingend beroep worden gedaan op ons financieel vermogen. Clandestiene natuurbeleving heeft zo zijn risico's.

Het einde van de weg, zoals bij deze 2 dorpen betekent niet meer het einde van de wereld. Elk hotel, winkel, café of wat dan ook heeft wel wifi, soms is er gemopper dat de bits traag binnenkomen of verstuurd worden. Toerisme zonder Ipad of laptop, je moet er niet aan denken. Het thuisfront dient onmiddellijk je ervaring te delen, ook al stam je nog uit de tijd van het versturen van ansichtkaarten.

Groeten van Jan and the others.