Dag 7

Dolce Margarita en pizza Catarina

Zondag, 5 juni.

Dolce Margarita en een pizza Catarina.

Zijn wij slimmer dan de natuur?

Vroeg op, om half 6. De douche is goed in dit hotel. Dus we kunnen lekker fris beginnen aan de nieuwe dag. De douche is zo goed dat Leen bijna wegspoelt door het doucheputje.
Vandaag gaan we op Jeep safari. Heb er zin in.
Na een snel ontbijt zijn we naar de Tag-a-long gereden en om half 8 zaten we in de Jeep met Lisa, onze gids.

Na een korte rit vanuit Moab komen we al snel in de buurt van Arches National Park. Lisa blijkt heel veel te weten over het ontstaan van het landschap in Utah. En deze wijsheid gaat ze proberen op ons over te brengen.
We bevinden ons in prehistorisch landschap. Na herhaalde keren te zijn overstroomd is er een zoutkorst achter gebleven. Deze korst werd weer bedekt met zand en alles wat werd aangevoerd door de wind en vormde zo door de eeuwen heen gesteente.
Zout is onstabiel als het onder druk staat en kan de druk van de bovenliggende lagen niet aan en zo ontstonden scheuren in de rotslagen erboven. Door erosie en uitzetten door kou en nattere periodes sleten de scheuren uit. Het proces werd nog versneld toen het Colorado Plateau omhoog werd gestuwd door meteoriet inslag. Hierdoor zijn in het gebied diepe valleien ontstaan.

Het gebied is door verschillende bevolkingsgroepen bewoond geweest, o.a. door de Ute indianen, waaraan Utah zijn naam dankt.
Voor permanente bewoning leent het klimaat zich niet. Zomers extreem warm, vandaag was het ook al 33 graden om 11 uur 's-morgens en 's winters kan het bitter koud zijn met sneeuwval.

Lisa heeft ons ontzettend veel moois laten zien.
- Balanced Rock, Double Arch, Delicate Arch. De bogen zijn ontstaan door invloed van de wind, van water en van ijs. Er zijn meer dan 2000 van deze bogen. De een nog mooier dan de ander.
- Schitterende rotsformaties. Een die in de verte iets weg heeft van de buste van koningin Nefertite.
- Flora (en fauna - hagedisjes hebben we gezien maar er leven naar het schijnt een veelheid aan diersoorten). De begroeing is erg laag. Het is tenslotte een woestijn. De natuur gaat heel erg slim om met dit extreme klimaat. Planten en struiken groeier hier erg langzaam en bedenken zelf de meest slimme manieren om in leven te blijven. Zij vormen een groot wortelstelsel diep in de grond om ver onder de oppervlakte water te kunnen vinden. Blaadjes aan de struiken hebben een soort komvorm. Zo kan het kleine beetje water dat per jaar valt, iets van 10 cm, beter worden opgevangen. De oorspronkelijke bewoners ontdekten ook dat sommige plantjes eetbaar zijn of geneeskracht hebben en pijnstillend zijn. (kiespijn, hoofdpijn, hooikoorts (Tenny!!!!!)) Anderen, de blaadjes van de Yucca, konden weer dienst doen om gebruiksartikelen mee te maken. (Bedden, schoenen, dekens). Heel erg mooi is de Desert Primrose en de kleine cactus in bloei.

Een korte wandeling naar de Sand Dune trail, tussen de uitgesleten rotsen geeft een goede indruk van hoe groots het hier is.

Aan alles komt een eind, ook aan deze botanische en geologische les van Lisa.
Iets na twaalf uur waren we weer terug in Moab, wat ik maar een gekke naam vind eigenlijk. (het schijnt een bijbelse naam te zijn)
Moab is pas echt op de kaart gezet door de Uranium delvers in de vijftiger jaren.
Maar uranium is niet het enige wat hier wordt gewonnen uit de grond. Er zit om maar wat te noemen ook olie en gas, koper, ijzer en cadmium en nog veel meer in de bodem.
Van de National Parks blijft de US government af maar daar buiten is 'mining' nog steeds een belangrijke bron van inkomsten en een vaste waarde als het gaat om werkgelegenheid.

In de middag hebben we ons rustig gehouden. Hoe kan het ook anders met temperatuur van 38 graden net buiten de deur van onze hotelkamer.
In onze stamkroeg Woody's hebben we geproost op de trouwdag van Jan en Tenny met een lekkere cocktail een dolce margarita. Een margarita met een flinke scheut Amaretto di Saronno erin. Die moesten we er zelf bij gieten want we zijn nu eenmaal in Utah en 'its the law'.

Morgen gaan we Canyonlands bewonderen.
Zoveel overweldigende natuur verveelt nooit.

Dit was het dan weer voor vandaag.
Goodbye to y'all. I'll be back.

Marianne and my partners in crime Tenny, Jan en Leen