Dag 6

Met 33 graden van SLC naar Moab gegaan

Met 33 graden van Salt Lake City naar Moab

Zaterdag 4 juni, Utah

Eerst even een berichtje voor Agnes en Ton:
Voor jullie was het ook een bijzondere vakantie, zeg! De Moezel buiten zijn oevers. Oef. Hebben jullie het evengoed leuk gehad? Lekker gewandeld? Goed weer?
Voor Gerda en Wop:
Dank voor jullie felicitatie. Ja, alweer 19 jaar. Mooi toch?! Jullie allebei ook van harte gefeliciteerd met beider verjaardagen.
Voor Marianne N.:
Binnenkort Riga: veel plezier!

Utah, pas sinds 1896 erkend als 45ste staat van de VS. Het is een parel onder de Amerikaanse Staten en heeft de mooiste Nationale Parken van het land. De natuur is heel bijzonder en wij verheugen ons er op.
We verlieten Salt Lake City in de bloedhitte. Om ons heen zien we besneeuwde bergtoppen. Zo'n bizarre tegenstelling. Het is maar een half uurtje rijden naar de skigebieden.

Onze eerste autodag. Inkopen gedaan in de supermarkt, Macey's. Water en voor de lunch brood, beleg en fruit. We kunnen weer even vooruit.

Het doel was het plaatsje Moab, ongeveer 350 km. rijden, ruim 1200 meter boven zeeniveau. In eerste instantie werd het landschap steeds bergachtiger en droger (nog wel behoorlijk groen in vele varianten). In de auto was het lekker met de airco, maar buiten was het een oven. Geleidelijk aan werd het landschap vlakker. Het begon behoorlijk veel op een prairie te lijken, we dachten Lucky Luke al te horen galopperen, met de Daltons op de hielen.

Vervolgens werd het al ruiger en kaler met kale en grillige rotsformaties. Tussendoor onafzienbare vlaktes met een vrij stille autoweg ertussen, waarop wij ons voortbewogen. Dan ineens doemen er rode rotsformaties op en dan weten we, dat Moab in zicht is. Moab was oorspronkelijk een zgn. Traderspost, maar is uitgegroeid (met name door de vondst van uranium in de jaren 50) tot een groter dorp. Er kwamen veel arbeiders en gelukzoekers, het was een soort Goldrush. Moab werd dan ook bekend als Uraniumcity. Het ligt aan een doorgaande weg met veel eettentjes en andere bedrijfjes. Het is nu vooral bekend als uitvalsbasis voor uitstapjes (per jeep, bike of boat) naar de 'om de hoek liggende' Nationale Parken Arches en Canyonlands.

Aan het eind van de middag drinken we wat in een oubollig, maar toch heel geinig cafeetje, met jukebox en pooltafels. Onze avondmaaltijd gebruiken we in een
restaurant met terraskoeling. Dit fenomeen zagen we voor het eerst 4 jaar geleden in
Death Valley. Zo'n terraskoeling is geen overbodige luxe, net zo min als het feit dat je in elke eet- en drinkgelegenheid enorme glazen water krijgt.

Morgen trekken we deze bijzondere omgeving in met een jeepsafari met gids. We bezoeken dan Arches National Park. Daarover morgen meer.

Liefs en groetjes van Tenny, ook namens Marianne, Leen en Jan.