Dag 9

The continuing story of the National Parks

7 juni 2016.

The Continuing Story of the National Parks.

Bryce.

Na ons ontbijt en de nodige boodschappen te hebben gedaan, vertrokken we uit Moab richting Bryce.

We nemen afscheid van twee Nationale Parken, die een blijvende herinnering bij ons achterlaten. De variatie van deze landschappen met de bijbehorende kleurschakeringen is ronduit fantastisch. Dit alles beste lezers en lezeressen is niet te beschrijven ook niet als we daar de nodige foto's voor jullie bij doen. Dit moet je eigenlijk zelf een keer gevoeld en beleefd hebben om te zien hoe mooi de natuur kan zijn en hoe belangrijk dat het is hier respect voor te blijven houden ook in onze moderne samenleving. De natuur is en blijft naar mijn mening de basis van ons bestaan, hoe knap de huidige technologie ook is. Marianne schreef het al:" Is de natuur slimmer dan wij?". Ik ben van mening van wel en raak hier steeds meer van overtuigd.

Over Moab is de afgelopen dagen al het nodige geschreven. Dit plaatsje trekt door deze twee NP's steeds meer toerisme aan. Naast de mijnbouw is het toerisme de tweede belangrijkste inkomstenbron. Veel horeca en hotels zijn er in de loop van de tijd bijgekomen en er wordt nog steeds gebouwd. Ook voor de sportieve mensen onder ons zijn er veel mogelijkheden om deze NP's en de omgeving te leren kennen d.m.v.: biking, climbing, canoying, canoeing, etc. Er zijn veel bedrijfjes die een van deze outdooractiviteiten aanbieden.

Onderweg naar Bryce blijven we genieten van dit gevarieerde landschap. Tientallen kilometers ver kan je kijken, zo uitgestrekt is dit landschap en dan zonder enige vorm van horizonvervuiling. Voordat we vanaf Moab het eerste wegrestaurant met benzinestation tegenkwamen, waren we meer dan 150 kilometer op weg. Ik probeer me voor te stellen hoe ooit de pioniers uit het oosten naar het westen trokken, zonder Tom Tom, zonder wegrestaurants en zonder een comfortabele Nissan Quest. En dit alles om een beter leven te vinden met alle gevaren van dien. De onbekendheid van het terrein, het weer, ziekten, indianen en nog veel meer. Wat bezielde deze mensen om toch te gaan? Alleen het avontuur of een vorm van ondernemen? Ik geef het je te doen hoe deze mensen hun comfortzone verlieten voor een onzekere toekomst door dit te durven ondernemen.

Tijden onze rit naar Bryce kwamen we soms langs kleine dorpjes die voor de helft onbewoond waren. Veel leegstand en niemand die zich schijnbaar druk maakt om de bouwvallen af te breken en op te ruimen. Het blijft allemaal gewoon staan. Ook bij de boerderijtjes langs de weg neemt men niet de moeite om de rommel op te ruimen; men ziet hier schijnbaar de noodzaak niet van in. Thomas Wanrooij, de oudijzer boer van ons dorp, zou in zijn handen wrijven als hij hier langsreed. Wat een handel!

Rond 3 uur kwamen aan bij Ruby's Inn, ons hotel. Geheel in western stijl opgetrokken, maar het ziet er goed uit. Na te zijn ingecheckt en de bagage naar onze kamers te hebben gebracht, is het tijd voor ons happy hour. Maar wat schetst onze verbazing: in geen velden of wegen een bar te bekennen om een biertje te drinken. Het hotel is giga-groot met de nodige restaurants, maar een bar hebben ze niet. Ongelooflijk. Is dit een Mormoons trekje of een foutje in het businessplan? Maar goed dan een keer geen sterke drank, maar een lekker ijsje. Moet kunnen. En wie kwamen we daar nog tegen, jullie raden het nooit, cowboy Billy Boom op zijn paard door de prairie, door de boeven zeer gevreesd; zie foto's. Soms heb je geen drank nodig en doet een ijsje de rest.

Leen and the other three.