Dag 16

Las Vegas – Death Valley

Dag 16 (Las Vegas – Death Valley)

Leaving Las Vegas!

We laten de drukte, warme en het overdonderende Las Vegas achter ons voor een nieuwe ervaring. We gaan op weg naar Death Valley. Van wat we er van hebben gelezen ter voorbereiding weten we in ieder geval dat het een stuk rustiger zal zijn dan Las Vegas. Waar we niet gerust op zijn is de temperatuur.

We hebben gelezen dat de temperatuur in schaduw niet zelden de 45graden Celsius aantikken (of hoger). Death Valley heeft ook het officieel warmte wereldrecord. Op 10 juli 1913 gemeten en in 2013 door de World Meteorlogical Organization van de Verenigde Naties bekrachtigd temperatuur was 56 graden Celsius. Damn hot zou ik zeggen,

De naam Death Valley heeft het gekregen van de pioniers die er in december 1849 door heen trokken opweg naar de goudvelden van California en er bijna het leven lieten. Ook is er geen locatie op het westelijk halfrond die zo rijkelijk met zon beschenen word als de droge vlaktes van Death Valley. De aanduiding Valley is overigens niet juist. Het zou kunnen suggereren dat het een door stromend water ontstaan dal zou zijn, wat niet het geval is. Death Valley was zo’n 25.000 jaar geleden nog een 187km lang en 200m diep meer. Overblijfselen hiervan vormen de tot 1,80m dikke zoutkorsten die de diepste delen van Death Valley bedekken.

Op weg naar onze plek voor de nacht bij Furnace Creek komen we langs Zabrinskie Point. Voor vele natuurliefhebbers is dit een pelgrimsoord geworden doordat de het landschap van minuut tot minuut veranderd wanneer de zon zijn licht over de oude rivierbedding laat schijnen.

We gaan weer door en komen rond 1pm bij Furnace Creek aan. Furnace Creek is officieel de laagst gelegen plaats van Amerika. Furnace Creek ligt -55m onder zeeniveau. Furnace Creek is het centrum van Death Valley National Park en was in het verleden het centrum van de Pacific Coast Borax Company. Tussen 1880 en 1890 werd hier Borax gewonnen. Borax ofwel natriumboraat werd gebruikt voor de vervaardiging van keramiek. De legendarische 20-mule teams zorgde er, met door muilezels getrokken karren, iedere 10 dagen voor dat 33ton Borax in 10 dagen 300km werd vervoerd naar het dichtstbijzijnde goederentreinstation. Een museum met de gebruikte materialen (koetsen, werktuigen en zelfs de stoomtrein uit die tijd) is hier aanwezig. Bijzonder.

We worden netjes naar onze plek gebracht en installeren de camper. Man, man, man, wat een warmte. Alsof er letterlijk een warme föhn constant blaast. Je voelt de warme wind langs je lichaam gaan. Phoe, wat als het niet gewaaid had en het beetje wolken dat toch de zon wat filtert er niet waren??? Op een thermometer bij het bezoekerscentrum wordt 111 graden Fahrenheit aangegeven, dat wordt nog wat. Direct maar de airco aan om het in de camper zo koel mogelijk te houden.

Na de lunch besluiten we om naar het zwembad te gaan. Proberen om toch wat verkoeling te zoeken. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 115 graden Fahrenheit. Echt warm dus. Gelukkig hebben ze een mooi en groot zwembad. Leuk detail hierbij is dat dit zwembad iedere dag wordt gevuld met water uit een eigen bron en dat het ’s nachts wordt geleegd om de nabij gelegen golfbanen te besproeien. Er komt geen chloor aan te pas.

Niet veel later dobberen we in het heerlijk verkoelende water. Je voelt nu alleen de warme wind langs je gezicht waaien. Na even gedobberd te hebben gaan we het water uit. Wat ons verraste was dat dit, ook door de bries die er stond, zowaar voor een echte kou ervaring zorgde. Erg vreemd. Overigens die koude ervaring was van korte duur. Je droogde snel op en de warme föhn was er weer. Al met al was het ondanks de temperatuur best uit te houden.

Toen de zon onderging zijn we terug gegaan naar de camper en hebben ons opgefrist voor het diner. We hadden niet heel veel honger en bestelde om te beginnen een bord Nacho’s. We wisten vanuit Zion dat zo’n starter een grote bord opgestapelde chips is met Jalapeno pepers, ui en heel veel cheddar kaas. Hier was het niet anders. Uiteindelijk waren we blij dat we de bord leeg hadden. Deze ‘starter’ was meteen ons diner. Omdat we allebei nog wat zoets wilde, zijn we een deur verder nog een toetje in de vorm van een cheesecake (voor mij) en een chocoladetaartje (voor Mandy) met een koffie en thee gaan nuttigen.

Terug bij de camper (die overigens redelijk cool was door de airco) hebben we nog wat updates ingehaald. Uiteindelijk (weer) veel te laat sluit ik af om te gaan slapen. Hopelijk lukt het ondanks het harde gebrom van de airco. Truste!