Dag 15

Death Valley & Fabulous Las Vegas

Rond 06.00 uur laden we de auto in en het is dan al mega warm, maar dat houdt ons niet tegen: we beginnen met een wandeling.
De Golden Canyon Trail. Een wandeling tussen rotsformaties. Hier geen beren. Hier heb je ratelslangen en schorpioenen. De instructies zijn simpel: plaats je handen en/of voeten niet op plekken waar je geen zicht op heb. Nou dit is makkelijk. Oja en er waren insecten. We waren de parkeerplaats nog niet af of ik had al bijna al mijn spullen op de grond gegooid omdat er een insect op mijn gezicht zat. Goed begin is het halve weg zullen we maar zeggen. Nadat we een stukje hadden gelopen en wat hadden geklauterd waren we enigszins geacclimatiseerd. Het hielp dat we in de schaduw van de rotsformaties liepen. We vonden het allebei niet eens meer zo heel warm. De wandeling kwam halverwege langs de Red Cathedral, een rode rotsformatie. De kleuren van de rotsen lijken bij elke stap wel te veranderen. Hele bijzondere ervaring en wat was het heerlijk rustig, waarschijnlijk zijn wij de enige gestoorden die zo vroeg al uit de veren zijn, maar het was een goede keus: hier wil je na 08.00 uur waarschijnlijk niet meer lopen.
Op de terugweg liepen we in de brandende zon, maar ook nu hadden we het niet mega heet. Ja koel was anders, maar het was gelukkig niet zoals gisterenmiddag. We zagen nog een paar salamanders en hele grote rode mieren.
Eenmaal terug bij de auto gingen we op naar onze volgende punt: Artist’s drive/ Artist’s Palette. Wauw. De rotsblokken hebben hier door de verschillende mineralen allerlei verschillende kleuren. Met uitzicht op de rotsformaties hebben we even ontbeten. Wel in de auto, want buiten was ons te warm.
We reden de weg uit naar Badwater Bassin, het laagste punt van de U.S.A. 855 meter onder zeeniveau. Tim stookte me op een stukje van de grond te proeven en ja inderdaad erg zout. Vervolgens heb ik me weer 5 minuten afgevraagd waarom ik me altijd laat opstoken tot dit soort dingen..
Next: Zabriskie Point en ja weer WAUW. Prachtig uitzicht. Het blijft een bijzonder gezicht en ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Bij Zabriskie Point leerden we dat er hier niet alleen ratelslagen en schorpioenen zitten maar ook Coyotes. Gelukkig wist ik dat vanmorgen niet.
Rond een uur of 10.00 uur gaan we op weg naar Las Vegas, dat op ongeveer 2,5 uur rijden ligt vanaf Zabriskie Point.
Rond de middag komen we aan in Las Vegas. 1 woord: Hysterisch. De gebouwen zijn van goud, van marmer, we zien een sfinx, een soort Pyramide, de Eiffeltoren, het Vrijheidsbeeld, een reuzenrad en zelfs een achtbaan. We hadden bedacht dat het misschien handig was om eerst in te checken in het hotel voordat we gingen shoppen. We kwamen aan bij het hotel en kozen direct de verkeerde afslag met de auto met als gevolg dat we bij Valet Parking stonden i.p.v. gewoon parkeren. We herstelden onze fout en bleken toen in de Drive Thru te staan, wat natuurlijk ook niet de bedoeling is. Maargoed we stonden niet echt in de weg dus we hebben de auto in de Drive Thru laten staan en gingen naar binnen. OVERAL mensen. In de rij van de check in stonden denk ik 200 mensen. Oké verandering van plan, snel terug naar de auto en eerst maar even shoppen. Eerste indruk van het hotel: IMMENS, mooi en overdreven. MGM Grand heeft 6.852, 5 zwembaden, een nachtclub, een golfclub, een enorm casino en een ontelbare hoeveelheid aan restaurants en winkels.
Nadat we in de auto even hadden opgezocht waar de outletstores waren gingen we er heen. We hebben een heerlijk middagje geshopt. Aan het eind van de middag terug naar het hotel om in te checken. Onderweg zaten we nog in een kleine regenbui. We hoopten dat dit voor een beetje verkoeling zou zorgen. We bespraken tijdens de rit ons plan met betrekking tot het inchecken en het afzetten van de bagage. De navigatie was flink de weg kwijt en stuurde ons, net als eerder die dag, weer verkeerd. Waarschijnlijk was de weg op deze plek veranderd. Hoe dan ook wat die ochtend nog zitten bespreken hoe blij we waren met die navigatie en dat het zo’n goed ding was, dat hadden we natuurlijk even moeten afkloppen.
Ons plan werkte in de praktijk goed: We reden de eerste keer door de Drive Thru, waar Tim mij met de spullen zou afzetten, daarna zou hij een rondje rijden en de auto parkeren terwijl ik bij hoofdingang zou wachten.
Ik heb zo’n 15 minuten staan wachten en wat was dit leuk. Ik heb nog nooit zo’n grote verscheidenheid aan mensen gezien. De 1 in een galajurk, de ander in een badpak. De 1 helemaal in elkaar geknutseld door de plastische chirurg, de ander schaamteloos zichzelf. Praktisch iedereen had enorme glazen bij zich met een soort slush puppie achtige substantie erin en ik denk dat 90% straalbezopen was. Later bleek dat de slush puppie achtige substantie bevroren cocktails waren (heel lekker kan ik jullie zeggen). Terwijl ik stond te wachten werd ik nog aangesproken door een vrouw. Ze vertelde dat ze met een enorme kater lag te slapen toen ze wakker werd van haar telefoon die een weeralarm gaf. Ze vroeg zich af of het had geregend? Ik schoot in de lach en vertelde haar dat het zojuist een klein beetje had geregend. Tim was ondertussen aan de praat geraakt met een Amerikaan uit San Francisco die in Vegas was met 14 vrienden voor een vrijgezellenfeest.
Toen Tim terugkwam konden we in de rij voor het inchecken. De rij was weer erg lang, maar er was denk ik ook zo’n 20 man personeel aan het werk achter de receptie, dus het ging vlot. Toen we aan de buurt waren vroeg de man ons onder welke naam de reservering stond. Degenkamp dachten wij. Niet dus. De Koning dan. Nee ook niet. Oké het zweet brak ons uit, helemaal toen de man ook nog vroeg om een bevestigingsmail, die wij helemaal niet hadden. Ik vroeg hem of een voucher van de reisorganisatie volstond. Dat vond hij oké. Dus daar midden in die lobby moest onze koffer open en moesten we op zoek naar de voucher. De man achter de receptie dacht dat wij niet bij MGM Grand moesten zijn, maar bij een andere vestiging van MGM. Wij wisten zeker dat dit niet het geval was. Nadat de man zo’n 5 minuten driftig had staan te typen zei hij eindelijk dat hij onze reservering toch had gevonden. Gelukkig maar. We kregen nog een upgrade en konden gaan. De kamer was ruim, met twee tweepersoonsbedden. Vanuit ons ruim zagen we het Vrijheidsbeeld. We gingen beneden even een paar biertjes halen en een rondje lopen door het hotel. Het hotel was zoals gezegd immens. Wanneer je er doorheen loopt vraag je je af of is dit een hotel, een casino, een zwemparadijs, een winkelcentrum of toch een enorme foodcourt?
Er was een poolparty gaande en de ene na de andere dronken hotelgast strompelde voorbij.
Nadat we even rustig wat op de kamer hadden gedronken en hadden gedoucht en omgekleed gingen we naar beneden om wat te eten. De vraag is dan alleen nog waar ga je in godsnaam eten, want de keuze is enorm. Uiteindelijk gingen we eerst even een drankje drinken aan de bar bij Pub 1842 en daarna daar een hapje eten.
Na het eten gingen we naar de strip. Wauw. Het ene hotel is nog groter en gekker dan het andere hotel. New York, Parijs, Venetië ze komen allemaal voorbij. Enorme borden met lampen en flikkerende lichtjes, een winkelcentrum met de grootste en duurste merken en natuurlijk mensen die in hun dure auto’s voorbijrijden. We liepen nar Bellagio voor de fontein show. Dat was zo leuk. Lichtstralen, het water dat heel hoog spuit en dat allemaal op de maat van de muziek. Toen de show voorbij was liepen we op ons gemak terug via de andere kant dan hoe we heen waren gegaan. We kwamen het Hard Rock Café, de Coca-Cola shop en de M&M-shop tegen. Alle drie uiteraard met enorme lichtgevende attributen voor de deur. Eenmaal terug in het hotel liepen we nog een rondje en keken we naar de gokkende mensen. Hier en daar hoor je ineens hele groepen juichen. Bij een tafel is de security uitgerukt, want die meneer maakte wel heel veel winst.
Las Vegas is hysterisch en chaotisch, maar op de een of andere manier ook relaxed. Waar in New York iedereen haast lijkt te hebben, lijkt iedereen in Las Vegas op vakantie te zijn.