Dag 5

Fietstocht met gevaar voor eigen leven.

We hadden bedacht dat een metrokaart misschien toch niet zo’n slecht idee zou zijn, dus op naar het dichtstbijzijnde metrostation: Grand Station. Toen we eenmaal een metrokaart hadden gekocht pakten we de metro richting Downtown. Met een klein kwartiertje waren we bij Rockefeller Plaza. Het tempo ligt hier erg hoog en bij het verlaten van het metrostation door de draaideuren werd ik (Joyce) praktisch gelanceerd doordat degene achter mij de draaideur een enorme zet gaf. Les voor de volgende keer: niet zo meuten bij die draaideur (ik wilde de deur niet aanraken met mijn handen want dat is natuurlijk vies).
Toen we door Rockefeller Plaza liepen zagen we ineens dat hier de ingang van Top of the Rock was. Voor ons een uitkomst want we wilden in de avond naar Top of the Rock gaan en ons was aangeraden van tevoren alvast een tijdsgebonden kaartje te halen. We waren binnen no time aan de beurt en hadden onze tickets binnen voor dezelfde avond rond 07.40 uur.
Vervolgens zijn we even polshoogte gaan nemen bij Grayline. De organisatie waarbij we de hop on, hop of bus voor 72 uur hadden geboekt. We wilden de kaartjes pas de dag erna in laten gaan omdat we vandaag fietsen hadden gereserveerd. Dit kon niet, we moesten morgen maar terugkomen, nouja prima doen we dat toch.
Even snel hebben we een ontbijtje gehaald en zijn we op zoek gegaan naar het fietsverhuurbedrijf waar we vooraf fietsen hadden gereserveerd. Dit verliep iets minder soepel dan in Washington aangezien het aantal fietsverhuurbedrijven in New York rondom Central Park praktisch ontelbaar is. Eenmaal aangekomen bij de ingang van Central Park West zijn we daar eerst maar even gaan ontbijten.
Uiteindelijk hebben we het bedrijf van de fietsen gevonden (zo’n 45 minuten later dan gepland) en gingen we fietsen door Central Park. Ook dit verliep niet erg soepel. We namen een verkeerde afslag. Eenmaal de juiste ingang gevonden besloten we even op een bankje een plan de campagne te maken. We hadden allebei een vrij sterke mening:Tim vond New York moeilijk, ik vond het vooral intens. We moesten er na het rustige en relaxte Washington overduidelijk even in komen, maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken.
We hadden al snel bedacht hoe we wilden fietsen door Central Park. We fietsen langs Bethesda Terrace en het Loab Boathouse met de welbekende roeibootjes. Mijn dag kon al niet meer stuk, want jawel: dit was DE plek waar Stuart Little, in de gelijknamige film, in een mini bootje vaart hoe cool?!
Uiteraard kwamen we onderweg de koetsen met paarden tegen en zijn we hier en daar afgestapt voor wat foto’s.
Hoe bijzonder: in zo’n drukke stad, zo’n mooi en groot park. Het had niet lang geduurd: we waren toen al een beetje van New York gaan houden.
Al vonden we bepaalde dingen ook in Central Park moeilijk:
- De ‘slow lane’ is aan de linkerkant, wat betekent dat iedereen je rechts voorbij fietst.. heel tegennatuurlijk.
- Je kan maar 1 kant op fietsen, je fiets noodgedwongen een rondje. Op een bepaald moment ging dit, hoe kan het ook anders, natuurlijk mis. ‘O god dit gaat niet goed’, zei ik. ‘Nee, aan de kant aan de kant’, riep Tim. Onze fout was gelukkig snel hersteld .

Na Central Park zouden we een route fietsen langs het water richting Financial District, om vervolgens langs de Brooklyn Bridge, de Manhatten Bridge en de Williamsburg Bridge te fietsen. Voordat we de route langs het water konden beginnen moesten we eerst de stad uit en dat was oprecht niet makkelijk. Na 3 minuten hielden we ergens op de stoep een spoedoverleg: hoe gaan we dit in godsnaam aanpakken? En wat is onze beste kans om hier zonder kleerscheuren uit te komen? We waren er erg snel over uit: doe wat iedereen doet. Wat houdt dat in? Er is zo ongeveer 1 regel: er is geen regel. Kriskras overal tussen door, twijfel niet, gebruik fanatiek je bel, schreeuw indien het nodig is en gewoon voorwaarts. Simple as that.
Deze tactiek werkte wonderbaarlijk goed.
Nadat we een stuk langs het water hadden gefietst hadden we eigenlijk wel zin in een drankje en een hapje. Bij City Vineyard op pier 26, net voor Financial District begint, hebben we heerlijk geluncht met prachtig uitzicht over het water. We waren weer klaar om verder te gaan en oprecht: ook het uitzicht onderweg was fantastisch. Je zag de heli’s opstijgen van het platform en in de verte pronkte het Vrijheidsbeeld en One World Trade Center. Toen we eenmaal om Financial District heen waren gefietst zagen we Brooklyn Bridge en Manhatten Bridge opduiken met op de achtergrond Williamsburg Bridge.
Na Williamsburg Bridge sloegen we E. Houston in om door SoHo en over W. Houston uiteindelijk terug te fietsen naar de kust aan de andere kant.
Toen we E. Houston insloegen waren we in East Village/ Lower East Side. Tim merkte op dat je hier wellicht niet wil fietsen ’s avonds laat. Een minuut later voegde hij eraan toen dat hij niet zeker wist of je er overdag wel wilde fietsen.
Onderweg kruiste ons pad op een gegeven moment Broadway. Hier zijn we even van onze fietsen gestapt en wilden we een lekkere koude beker frisdrank halen, noodzakelijk kwaad aangezien ik voor ongeveer de 6e keer die dag moest plassen. We namen allebei een Small, natuurlijk niet over nagedacht dat dit alsnog zo’n 500ml p.p. is. Nadat we ook nog even de winkels op en rondom Broadway hadden bekeken fietsen we verder richting het water.
Onze volgende stop was High Lane Park. “Het High Line Park is een langgerekt, verhoogd stadspark in Manhattan, in de Amerikaanse stad New York. Het park werd aangelegd op het traject van de West Side Line, een in onbruik geraakte goederenspoorlijn van de New York Central Railroad.”
Daarna was het alweer tijd om de fietsen terug te brengen. Inmiddels waren we helemaal in ons element in de drukkee stad, we racete overal ongegeneerd tussendoor en we waren razendsnel bij het fietsverhuurbedrijf.
Te voet gingen we op zoek naar een snelle hap, want we moesten alweer bijna naar Top of the Rock Observatory Deck.
Op Rockefeller Plaza hebben we een lekkere salade gegeten voordat het tijd was om naar binnen te gaan.
Het uitzicht was prachtig en verveeld geloof ik nooit!
Toen de zon bijna onder was zijn we terug gegaan naar het hotel. Daar moesten we op zoek naar onze Yankees tickets. De man van de receptie wist van niks. Dat is lekker dan: ons was verteld dat ze daar zouden liggen, nou we zouden het de dag erna wel zien.
We kwamen de hotelkamer binnen en wat lag daar op ons te wachten? Een enveloppe met Yankees tickets: eind goed al goed zullen we maar zeggen. We konden met een gerust hart gaan slapen.
Update na dag 1:
New York is nog steeds moeilijk en intens, maar op een goede manier.
Wat er intens is?
De mensen, de geluiden, de lichten, de geuren. Het is over the top. Er gebeurd elke seconde weer wat anders en er is zoveel te zien!
Wat er moeilijk is?
Het is gewoon veel, chaotisch en druk.
Als je ons na deze dag vraagt hoe zou je New York omschrijven is het in twee worden SUPER TOF!!
Al met al heeft het denk ik 2,5 uur geduurd voordat we waren verkocht. Wat is dit een geweldige stad en wat is er veel te zien en te beleven!