Dag 7

Financial District

Vandaag gingen we het Financial District verkennen. We gingen lopen naar het Financial District en haalden onderweg nog even een lekker ontbijtje.
Rond 09.00 uur waren we bij het 9/11 museum. Wat direct opvalt is de beveiliging: anti terrorism units, honden, politie, er wordt duidelijk geen enkel risico genomen.
9/11 is een dag waarvan waarschijnlijk iedereen nog wist wat ze deden, een dag om nooit te vergeten.
Woorden schieten te kort om het 9/11 museum te beschrijven, maar ik zal het toch proberen.
Na binnenkomst lopen we een ruimte in waar je citaten hoort over 9/11, er worden foto’s geprojecteerd op doeken. Het is donker in de kamer, je kan er een speld horen vallen en het enige wat je hoort is het kraken van de houten vloer, snikkende mensen en de citaten. Direct torenhoog kippenvel en een brok in onze keel.
Letterlijk alles in dit museum maakt indruk: verbrande en gesmolten brandweerauto’s, onderdelen van de Twin Towers, voicemail berichten ingesproken door slachtoffers, missing person affiches, verhalen over slachtoffers, een kamer waarin van elk slachtoffer een foto hangt, verhalen over hulpverleners, spullen gevonden in het puin.
In een bepaald deel van het museum word je aan de hand van een tijdlijn meegenomen in wat op 9/11 gebeurde. Van het moment dat duidelijk werd dat er vliegtuigen waren gekaapt, tot aan het instorten van de torens en wat er daarna gebeurde. Videobeelden, foto’s, audiomateriaal.
Nu we zelf in deze stad hebben rondgelopen en hebben gezien hoeveel mensen hier wonen, hoeveel mensen hier werken en hoeveel mensen deze stad bezoeken beseffen we ons goed hoe groot de chaos en de paniek moet zijn geweest.
Telefoontjes, voicemailberichten en sms-berichten van de slachtoffers die in de gekaapte vliegtuigen zaten, maar ook van slachtoffers die merkten dat zij vast zaten in de Twin Towers. Het feit dat je op een bepaald moment beseft dat je niet meer levend weg kan komen. Dat je denkt ik moet nog één keer mijn partner en/of familieleden bellen, want dit is mijn laatste kans om ze te spreken.
Een van de berichten maakt ongelooflijk veel indruk. Een man, die de voicemail van zijn vrouw in spreekt, zegt haar in het eerste bericht dat zij zich geen zorgen hoeft te maken, omdat de toren waarin hij zit veilig is. In een tweede bericht vertelde hij haar dat hij van haar houdt en dat hij hoopt dat hij haar later terug belt. Op de achtergrond hoor je door de speakers dat men direct moet evacueren…
Ook de kamer met foto’s van de slachtoffers maakt enorme indruk. Van alle slachtoffers hangt er een foto en in het midden wordt beeldmateriaal getoond van sommige slachtoffers, terwijl er audio wordt afgespeeld van nabestaanden die iets over hen vertellen. Zo verteld een jonge vrouw over het verlies van haar vader, en verteld een tante over het verlies van haar 8-jarige nichtje. In de ruimte zijn daarnaast persoonlijke spullen van sommige slachtoffers te vinden, zoals een tennisracket, een softbal handschoen en een rode bandana. Het verhaal van de man met de rode bandana is bijzonder. De man zat bij de vrijwillige brandweer en besloot op 9/11 anderen te helpen. De rode bandana die hij bij zich droeg, had hij voor zijn mond gespannen tegen de rook. Hij kon zelf wegkomen maar koos ervoor om terug naar binnen te gaan. Hij heeft het zelf niet overleefd, maar heeft die dag meerdere mensen gered.
Ookal wisten we veel over 9/11 en wisten we uiteraard wat er gebeurd was en hoe heftig het was geweest, de dingen die je in dit museum ziet en hoort komen keihard binnen.
In het museum wordt naast 9/11 ook uitgebreid aandacht besteedt aan de aanslag op 26 februari 1993, die plaatsvond in de Twin Towers. Een bestelwagen parkeert onder het noordelijke gebouw van het World Trade Center, New York. De auto blijkt vol met explosieven, die ontploffen en een gat van 30 meter achterlaten in het gebouw. Zes mensen overleven de aanslag niet.
Na het museum gingen we naar 9/11 memorial, dat direct aan het museum ligt. Het National September 11 Memorial is een monument voor de slachtoffers van de terroristische aanslagen op 26 februari 1993 en 11 september 2011. Het is ontworpen door Michael Arad en werd gebouwd op de plaats waar voorheen de Twin Towers stonden, naast de in november 2013 geopende wolkenkrabber One World Trade Center (voorheen bekend als de Freedom Tower). Het monument werd op 11 september 2011 geopend. Twee laaggelegen waterbakken markeren precies de plaatsen waar vroeger de torens stonden. Het wateroppervlak wordt onderbroken door leegten. De bakken worden constant gevuld met water dat langs de muren naar beneden stroomt. Alle namen van de slachtoffers staan in het monument. Bij sommige namen staat een witte roos, bij andere een Amerikaanse vlag. Later werd duidelijk waarom de witte rozen bij sommige namen stonden: op de dag dat de slachtoffers jarig zouden zijn geweest wordt er een witte roos bij hun naam gezet.
Ook zien we hier de rode bandana weer terug..
Allebei zijn we er stil van. We hebben nog steeds kippenvel en ik ben er misselijk van.
Naast het 9/11 museum en 9/11 memorial staat One World Trade Center. One World Trade Center: de naam verwijst naar het Word Trade Center. One World Trade Center, werd eerst Freedom Tower genoemd. De hoogte van het One World Trade Center tot de top bedraagt 546 meter, maar de zogenaamde architectonische hoogte, waarbij wel de spits maar niet de zich daar nog boven bevindende bliksemafleider wordt meegerekend, bedraagt een symbolische 1776 voet of omgerekend 541 meter. Die hoogte verwijst naar het jaar 1776, waarin de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend.
We besluiten naar het One World Observatory te gaan. Vanaf hier heb je een prachtig 360 graden uitzicht over de stad. Het is helder en we kunnen dan ook ver kijken. Blijft bijzonder zulke enorme gebouwen.
Na het prachtige uitzicht gaan we naar Wall Street, hier eten we in een parkje een broodje en uiteraard raken we voor het financiële geluk even de gouden ballen van de Charging Bull aan.
Next: De Staten Island Ferry.
We staan aan de achterkant van de Ferry en hebben bij vertrekt prachtig uitzicht over de Brooklyn bridge en de Skyline van New York. Uiteraard varen we vlak langs het Vrijheidsbeeld en pa er is geen woord aan gelogen: we zijn weer een illusie armer. Je moet het Vrijheidsbeeld natuurlijk gezien hebben wanneer je in New York bent, maar het moet gezegd worden: het stelt niet erg veel voor.
Eenmaal op Staten Island stappen we van de ferry om vervolgens rechtsomkeer te maken en op een andere Ferry te stappen voor de weg terug. Ook nu zitten we achterop de boot en hebben we prachtig uitzicht.
Eigenlijk wilden we dit tochtje pas de volgende dag maken, maar omdat de weersvoorspelling voor de dag erna niet al te best was besloten we alvast te gaan. Ik had mijn kledingkeuze dus niet erg afgestemd op dit tripje en door de enorme wind die er stond heb ik zowel heen, als terug, mijn rokje scherp in de gaten moeten houden. Overigens wel leuk voor het Marilyn Monroe-effect.
Toen we weer terug waren aan land gingen we op zoek naar de stopplaats van de hop on/ hop of bus voor de zogenoemde “Brooklyn Tour”.
We hadden het al snel gevonden, maar we hadden de bus op een paar minuten gemist en de volgende kwam pas over ruim een half uur. Opzich lag dit in de lijn der verwachtingen: thuis ben ik ook een ster in het missen van de bus op een minuut. Het wachten was niet vervelend, we hadden leuk gezelschap van een tweetal oudere dames (sorry voor iedereen die nu beledigd is: ze waren denk ik rond de 55). De dames kwamen uit Canada en waren voor een dagtripje in New York. Ze vertelden dat een van hen dit al jaren doet: ze komt sinds 2000 zo’n 12 keer per jaar in New York. Vanaf de woonplaats van de dames in Canada komen ze per bus naar New York, de reis duurt ongeveer 12 uur. We hebben gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat. Uiteindelijk vroeg een van de dames of ze zo “rude” mocht zijn om te vragen of wij op huwelijksreis waren. Nee zei ik, we zien niet getrouwd of verloofd. Ze vroeg hoelang we elkaar al kende en riep daarna verontwaardigd tegen Tim: “What are you waiting for?!!!” Tegen mij zei de dame: “Ah well for all good things you have to wait my love”. Vervolgens brachten ze Tim ook nog in verlegenheid door hem uitgebreid te bedanken voor zijn diensten als militair, iets wat wij natuurlijk helemaal niet gewend zijn.
“God bless you hun, thank you for serving your country”.
De bus arriveerde en we namen alvast afscheid van de twee gezellige dames.
Om in Brooklyn te komen moet je over het water, of er onderdoor natuurlijk. De Brooklyn Bridge is niet toegankelijk voor bussen en vrachtverkeer, dus namen we de Manhatten Bridge. Vanaf deze brug heb je goed uitzicht op de Brooklyn Bridge.
Eenmaal in Brooklyn aangekomen reden we o.a. langs Barclays Center en Brooklyn Botanical Garden. Bij Brooklyn Botinical Garden liepen een aantal bruidsparen rond, tot groot genoegen van de Canadese dames die gierend van de lach vanaf voorin in de bus zaten te gebaren naar Tim. Ze lachten zo aanstekelijk dat wij zelf ook niet meer bijkwamen.
Leuke bijkomstigheid van de Brooklyn Tour voor mij was dat deze kwam langs een aantal plekken die bekend waren uit de Sex in the City serie.
Toen de Brooklyn tour voorbij was zijn we op ons gemak teruggelopen naar ons hotel, daar hebben we ons even opgefrist voordat we uiteten gingen in Chinatown. We waren aardig moe en er werd slecht weer voorspeld dus het leek ons handiger om wat dichterbij het hotel te blijven. We hadden al een aantal keer gezien dat in de straat van het hotel een erg gezellig restaurantje zat: The Bowery Beer Garden. Het was qua temperatuur nog erg lekker en het is natuurlijk altijd leuk om een beetje mensen te kijken vanaf een terras. Het restaurant heeft geen buitenmuren, maar wel een dak, het is als het ware een grote veranda. Dat dak kwam goed van pas want toen we aan ons voorgerecht zaten (nachos en quasadillas) begon het keihard te regenen. Het werd niet meer droog: we zijn keihard terug gerend door de regen naar het hotel. Over dat kleine stukje waren we toch nog aardig doorweekt. Dus even lekker een warme douche en dan heerlijk slapen. Morgen alweer onze laatste dag in New York.