Dag 21

Grand Canyon NP

Voordat we richting de Grand Canyon gaan rijden gaan we eerst nog een wandeling maken door Monument Valley. De zogenoemde Wildcat Trail is de enige wandelroute in Monument Valley. De route is ruim 6 km lang, je loopt door het mulle oranje zand en in de brandende zon. Maar wat is dit tof. We zijn vroeg dus de zon schijnt nog laag, langs de rotsformaties en er is verder niemand. Het is een prachtig gezicht. We weten dat dit niet gemakkelijk gaat worden want we lopen het eerste stuk door het mulle zand naar beneden, dat betekent dat je straks ook weer omhoog moet. Het eerste deel was het qua paaltjes een beetje lastig en aangezien er niemand was om te volgen gingen we soms onbewust off road totdat we dan ineens weer het pad zagen. Tim is van mening dat ze deze route niet de Wildcat Trail moeten noemen, maar de zoek ’t maar uit Trail.
Al het begin is moeilijk zullen we maar zeggen, want naarmate de wandeling vorderde kwamen er meer paaltjes en werd het duidelijker.
Het plaatje werd compleet toen we in de verte de contouren van een man met zijn paard zagen dichtbij een van de rotsformaties. Later kwam hij dichterbij. Je hoorde het paard aan komen galopperen. De man sjeesde ons voorbij. Een Navajo op een paard, natuurlijk zonder zadel, dit lijkt wel een film.
De terugweg hadden ook wij het vrij moeilijk. Al hebben wij toch een aardige conditie, vooral Tim, veel van de wandelingen die we tot nu toe hebben gedaan vallen ook ons zwaar. De lucht is ijl, de zon is warm, er is weinig tot geen schaduw en de hellingen zijn steil. Daar komt bij dat ik na het verlaten van San Francisco last heb gekregen van keel, neus en ogen. Benauwd dus. Uiteraard redden we het ook nu weer tot de top. Daar bleek dat de wandeling die wij hadden gedaan van 11.00 uur tot 17.00 uur wordt gesloten i.v.m. de gevaarlijke hitte. Verstandig, want het was zo op de vroege ochtend al een behoorlijke opgave, maar wij zijn toch weer erg blij dat we het gedaan hebben.
Nadat we even waren bijgekomen gingen we op weg naar de Grand Canyon. Dit was zo’n 4 uur rijden. Over de rit kan ik eigenlijk niks vertellen. Ik werd pas wakker bij de poort van Grand Canyon National Park. Ineens slaat de vermoeidheid toe en hoe. Verwilderd stap ik bij Grand Canyon uit de auto, Tim vindt dit uiteraard grappig. Maar al snel ben ik klaarwakker. Grand Canyon. Wauw. De zoveelste Wauw weliswaar, maar Wauw. Het eerste punt dat we tegenkomen bij aankomst in het park is Desert View, met daarbij de Desert View Watchtower. Wat een uitzicht. Je kijkt de diepe vallei in en ziet daar ontelbare vogels boven vliegen. Het is weer een immens landschap. Wij worden er stil van. Aangezien we allebei redelijk moe zijn besluiten we vandaag een aantal punten met de auto langs te gaan, en morgen te gaan wandelen. Omdat de Noord-rim hoger ligt dan de zuid-rim is de tempratuur daar lager, dit houd in dat je tempratuur verschillen kan hebben van 10 graden celcius. Bij Desert View eten we eerst even wat. Tim een Sandwich, ik een indian taco. Achtereenvolgend rijden we daarna langs Lipan Point, Moran Point, Grandview Point, Mather Pout en Yavapoi Point. Het is allemaal even mooi. Iedere keer wanneer je van de auto naar het uitzicht loopt denk je weer dit is niet normaal. Ik geloof dat dit ook het enigste is wat we ongeveer 25 keer tegen elkaar hebben gezegd: ‘Bizar’, ‘dit is toch niet normaal’, ‘hoe cool’. Onderweg had ik nog een aantal enorme herten gespot, maar een was echt enorm, ik kon er niet over uit. Dit bleek geen hert te zijn maar een eland, ja daarom waren ze dus zo groot. De bordjes met waarschuwingen voor overstekende herten, beren en marmotten waren we wel gewend, maar nu konden we daar nog een drietal bordjes aan toevoegen: overstekende mountain lions, overstekende elanden en overstekende mules (kruising tussen een paard en een ezel). Nou zal het met die mountain lions wel meevallen, maar die elanden stonden behoorlijk dicht op de weg. Mules hebben we overigens ook helemaal niet gezien. Op een parkeerplaats heb ik een familie nog even aangesproken op hun asociale gedrag. Ze dachten even ongezien flesjes uit de auto op de grond te gooien, terwijl erop letterlijk 15 meter lopen een prullenbak stond. Nou niet wanneer ik ernaast sta.
Na dit alles gaan we terug naar het hotel om even op te laden. We ploften neer bij het zwembad waar we even lekker in het zonnetje gingen liggen. Rond een uur of 18.30 uur gaan we douchen en richting een restaurant. Een Steakhouse dat op nog geen 3 minuten lopen ligt staat erg goed aangeschreven, dus dat vonden wij het proberen waard. We hebben eerst even iets aan de bar gedronken voordat we buiten een tafeltje kregen. Vooraf namen we brood met Artisjokken dip. Heerlijk. Als hoofgerecht nam Tim een stuk vlees waar je U tegen zegt. Ruim 570 gram. En het ging natuurlijk helemaal op. Ik had de Spareribs, kleine portie. Dit kreeg ik niet op, maar Tim was zo vriendelijk me ook daar nog even mee te helpen. We waren weer helemaal opgeladen. Morgen: Heli Time. Ontzettend veel zin in!