Dag 22

Helikopterview

Om 08.25 uur zouden we de lucht in gaan met de helikopter, maar we moesten een half uur van tevoren inchecken. We waren er rond 07.30 uur al en checkte in. Nadat we allebei op de weegschaal hadden gestaan, kregen we een instructievideo. Vervolgens kregen we een kaartje met de kleur oranje en met een nummer erop. Ik had nummer 1, wat zoveel betekent als je zit naast de piloot, want je hebt het laagste lichaamsgewicht van de volwassenen. Tim had nummer 5, die was dus in feite mijn tegengewicht, we zaten met de ruggen tegen elkaar. Nadat we een reddingsvest om onze middel hadden gekregen, konden we instappen.
Ik stapte in en de piloot en een andere man hielpen me in de gordels. Ondertussen stapte Tim achterin met een Nederlands gezin. We kregen allemaal een koptelefoon op met microfoontje. Ik had uiteraard het beste zicht: voor me, naast me en zelfs bij mijn voeten zat glas. De piloot zat hevig aan alle knopjes en vertelde onze vervolgens dat we over de bossen richting de Grand Canyon zouden vliegen, we konden niet over de Grand Canyon aanvliegen, want dat is het natuurgebied en dat zorgt voor te veel overlast. In de verte zien we rook en onze piloot verteld dat er een bosbrand is, welke is ontstaan door blikseminslag. Na een kleine 10 minuten vliegen zie ik dat het bos abrupt eindigt. We vliegen naar het einde toe en.. de GRAND CANYON. Niet normaal. Het zonlicht schijnt mooi over het landschap en de wind is sterk te voelen in de helikopter. Onder ons zien we de Grand Canyon met de Colorado River. Waanzinnig. We vliegen als het waren in de vallei. Helaas moeten we weer terugkeren. Dit is absoluut iets, wat wij niet hadden willen missen. Heel erg bijzonder.
Na de helikoptervlucht gaan we met de auto naar Grand Canyon NP waar we een stuk over de rim trail gaan lopen. De rim trail is op de rand van de vallei. Hier staat een heerlijk briesje en is het niet zo warm als in de vallei. We zetten onze auto bij Bright Angel Trailheid en lopen naar Hermits Rest. Een route die langs een groot aantal punten gaat: Trailview Overlook, Maricopa Point, Powell Point, Hopi Point, Mohave Point, The Abyss, Monument Creek Vista en Pima Point. Een wandeling van ruim 12,5 km. In het begin hebben we ontelbare foto’s gemaakt en zijn we al klimmend en klauterend te werk gegaan voor een aantal mooie plaatjes. Feit blijft dat ook hier de foto’s weer geen eer doen aan de realiteit, het is niet vast te leggen, maar we hebben in ieder geval een poging gedaan. Het wauw-gehalte is weer erg hoog en bij elk punt denken we weer oo dit is weer anders, nog even kijken. Over de eerste paar km doen we erg lang. Het is hier ook vrij druk. Uiteindelijk werd het pad rustiger en kwamen we nog maar een handje vol mensen tegen. Het was wederom een mooie wandeling. Deze keer hadden we alleen een cruciale fout gemaakt: iets te weinig water. De laatste paar km liepen we dan ook zonder water. Dat is niet heel prettig in de brandende zon, in deze temperaturen. Dat was dus weer een lesje voor de volgende keer.
Wat we aan wild hebben gezien tijdens de route? Een eekhorn die mij achtervolgde, enorme kraaien, condor en salamandertjes. Die eekhoorn was nog het engst. Stel je een Nederlandse eekhoorn voor, maar dan ongeveer 3 keer zo groot. Hij rende met me mee, hoe harder ik ging, hoe harder hij ging. Uiteindelijk heb ik hem af kunnen schudden. We wilden aan het einde van onze route iets eten bij Hermits Rest, maar hier had je niet echt een restaurant, alleen een kiosk en we hadden we even zin om lekker te zitten. Dus we namen de Shuttle terug naar onze auto en gingen daar bij Bright Angel Lodge wat eten. We moesten even wachten op een tafeltje dus we namen een lekker drankje in de bar: Tim een biertje en ik een cocktail. Nadat we een cheeseburger naar binnen hadden gewerkt waren we weer klaar om te gaan. Rond 15.30 uur gingen we rijden naar onze volgende bestemming: Sedona. Waar we twee dagen zullen blijven.
Sedona lag op een uurtje of 3 rijden vanaf Grand Canyon. Onderweg stopten we nog even in Flagstaff. Hier hadden ze een Rei, waar je goede flessen kon kopen. We kochten allebei een waterfles. Hierin blijft je drinken tot wel 6 uur warm, of tot wel 24 uur koud. Vooral dat ’24 uur koud’ is hier erg aantrekkelijk. Naast de Rei stond een week die erg leek op SveaPark. Een klein puntje van herkenning, zover van huis.
Daarna vervolgden we onze route. De caissière bij Rei had ons aangeraden om de 89 te nemen i.p.v. een andere weg, omdat dit leuker rijden was. Het was inderdaad een leuke route. We kwamen Sedona binnen en zagen Best Western. Super, hup de auto parkeren en naar binnen. Degenkamp hadden ze daar niet. Er was nog een andere Best Western aan de andere kant van Sedona, daar moesten we zijn. Aha, weer terug de auto in dus. Na wat speurwerk vonden we de Best Western, die we nodig hadden. We werden ontzettend leuk geholpen door de mevrouw achter de receptie. Ze gaf ons een nummer mee van een pizzeria, die ook bezorgde, aangezien we er allebei niet uitzagen dat we nog zin hadden om uiteten te gaan. Dat had de mevrouw goed ingeschat. Voor onze kamer hadden we een terras dat we deelden met de rest van het hotel uiteraard. Er stonden twee buitenhaarden en grote loungebanken. We pakten even een biertje en wat boekjes en gingen heerlijk op de banken liggen. Uiteindelijk volgende meer hotelgasten en een medewerker van het hotel stak de haarden voor ons aan. Rond 09.00 uur gingen we terug naar de kamer. Aangezien we laat geluncht hadden, hadden we ook niet echt honger, maar laten we toch maar 1 pizza bestellen dan. Of toch niet. De restaurants sluiten hier om 09.00 uur. Gelukkig hadden we niet zo’n honger en hadden we nog een noodrantsoen in de auto liggen. Morgen was het tijd voor de pink jeep tour.