Dag 12

Let the roadtrip begin!

Washington, New York en San Francisco waren allen op geheel eigen wijze fantastisch.
Na 1,5 week in deze grote steden te hebben doorgebracht kijkende toch ook heel erg uit naar een beetje rust, maar voor het zover is gaan we eerst nog een ritje maken met de Cable Tram. Na een vlug ontbijten in het hotel, waarvan we de helft nog lopend meenemen gaan we naar het beginpunt van de tram. We stappen op aan Bay Street en we stappen uit bij Union Square, vlakbij ons hotel.
Het was weer bewolkt en koud, zoals elke ochtend in San Francisco tot nu toe. De lagere temperatuur weerhield ons er niet van om buiten, aan de zijkant van de tram te gaan zitten. En hoe leuk was dit. Steil naar beneden met het trammetje terwijl de bestuurder heftig aan allerlei enorme hendels staat te trekken. Het is oprecht multitasken voor deze man. Rechts, links, links, weer rechts, hop nog even de bel rinkelen, mensen vertellen waar ze er uit moeten en ondertussen ook nog het voetpedaal, bedienen. Ik neem mijn woorden terug: er zijn absoluut mannen die kunnen multitasken.
Bij het uitstappen van de trap weet hij ons ook nog te vertellen dat we moeten oppassen, want ja je stapt uit midden op de weg dus moet tussen de auto’s door manoeuvreren.
In het hotel hebben we nog even een warm drankje naar binnengeharkt, want vooral ik was weer koud tot op het bot. We pakken de koffers, checken uit en gaan lopend naar Hertz dat twee blokken verderop zit. Er stond een lange rij, maar we stonden met meerdere Nederlanders dus we hebben even over onze reisplannen en ervaringen tot nu toe gepraat. Leuk om te horen dat iedereen een andere soort reis plant. Na een minuut of 20 en een hoop papierwerk mochten we naar onze auto. We kwamen de lift uit in de parkeergarage en Tim klikte op het toeter knopje op de sleutel aha daar stond onze bak. En bak is een juiste term. Wat een mooi en groot ding. Een Buick type Lacrosse wit van kleur, met leren bekleding en alles er op en eraan.
Ik was vooral blij met de snelheidsmeter. Ergens aan het begin van de vakantie maakte ik me zorgen om het volgende: hoe hard je mag rijden staat allemaal aangegeven in Miles, hoe vervelend dat je dan als je aan het rijden bent moet gaan omrekenen. Nee duh. In deze Amerikaanse auto’s wordt de snelheid in de auto natuurlijk ook aangegeven in Miles. Na deze actie heeft Tim mij even verteld voor hoeveel euro ik wel niet heb gestudeerd.
Tim was erg blij met onze nieuwe tijdelijke wagen, hij startte de motor en daar zouden we gaan, dachten we. Maar nee een olie alarm. Tim zocht een monteur en al snel was ons probleem opgelost. De man vertelde ons nog dat we 87 of was het 78 moeten tanken. We hebben dus allebei niet opgelet, dat kan nog spannend worden bij de eerste tankbeurt. Hoe dan ook we zetten onze navigatie aan, die hadden we immers niet voor niks meegekregen. Onze eerste bestemming was de Walmart op David Street in San Leandro, ongeveer een half uurtje rijden vanaf Hertz in San Francisco. Na een leuk ritje, waarbij we o.a. over de Oakland Bay Bridge reden, kwamen we rond 11 uur aan bij de Walmart. Een uurtje later waren we de trotste eigenaren van een enorme koelbox, een overdreven hoeveelheid water en nog wat versnaperingen. Ik moet zeggen het was een hele beleving. ALLES kan je hier krijgen of nouja bijna alles want een fatsoenlijke fruit- en groente afdeling kennen ze hier niet. We zijn allang blij dat we nog een paar bananen op de kop hebben kunnen tikken. We kijken onze ogen uit naar de karretjes van sommige mensen. Best knap dat je een kar kan vullen zonder er ook maar 1 gezond item in te gooien. Je zou denken dat je op z’n minst een keer per ongeluk een gezond iets pakt, nou niet dus. Wij prijzen onze AH en Dirk ineens enorm, want wat is het een luxe dat je gewoon alle soorten groente en fruit op 1 plek hebt.
Nadat ik op de voorstoel een paar wraps had gesmeerd met kalkoen en kruidenspread konden we door. Bass Lake, the Pines Resort is onze bestemming. De rit zal ongeveer 3,5 uur duren.
Onderweg komen we ontelbare fastfoodrestaurants tegen van taco Bell en Mac tot aan Starbucks en Wendy’s. De parkeerplaatsen staan overal stampvol. Uiteindelijk gaan we de rijksweg af en rijden we nog ongeveer 1,5 uur op een weg die we praktisch voor onszelf hebben.
We komen langs de borden die aangeven welke wegen zijn afgesloten ivm de brand in Yosemite, we zien rook en we zien politiewagens die bij de afgesloten wegen staan. Daarnaast komen we langs een soort opgeslagen kamp, een basis voor de brandweer. Op het kamp kan media terecht en wordt informatie verstrekt over de brand. Verderop zien we borden langs de weg ‘firefighters you rock, stay safe, thank you’.
Afgelopen week kregen we over de brand in Yosemite een update:
Ons reisschema hebben we dan ook iets aangepast: i.p.v. dat we morgen de dag doorbrengen in Yosemite zullen we doorrijden naar Mono Lake en daar de dag doorbrengen voordat we doorrijden naar Mammoth Lakes.
Rond een uur of 15.30 uur kwamen we aan bij the Pines Resort aan Bass Lake. Deze accommodatie is een soort mini dorp met eigen winkel, eigen tankstation (met 1 pomp) en natuurlijk een eigen bar en restaurant. Het zijn allemaal lodges, van donkerbruin hout. Het is net het decor van een film. Het park is heel groen en erg rustig. Onze lodge heet ‘Sunshine Lodge’, klinkt goed. We stappen in binnen in de woonkamer met openbaarde en keuken. Aan de woonkamer ligt een groot balkon met daarop een BBQ. We zitten middenin de natuurlijk. Vanuit de woonkamer neem je een trap naar beneden naar de slaapkamer en badkamer. Wederom een erg nette en schone accommodatie. 1 ding: als we dachten dat de douchekop in het hotel in San Francisco laag was: onder deze kant ik niet eens rechtop staan om mijn haar te wassen.
We zetten onze spullen af en gaan naar de Marina. We huren een tweepersoonskajak en gaan het meer op. De zon schijnt, het water is verkoelend maar niet koud, de lucht is blauw en om ons heen zien we prachtige huizen aan het meer en enorme bergen die helemaal groen zijn van de begroeiing. We hebben denk ik wel 5 keer tegen elkaar gezegd dat het allemaal wel nep leek. Alsof we in een zwembad aan het kajakken waren en er een paar doeken met prachtige foto’s om ons heen waren gehangen. Ook tijdens onze kajak tocht merkten we dat brand in Yosemite toch wel dichtbij is. Zo zagen we een Apache overvliegen met daaronder een waterzak.
Na twee uur kwamen we moe maar voldaan weer aan land, wat was dit tof. We kleedden ons even om en gingen aan het meer wat eten, want van dit uitzicht krijg je geloof ik nooit genoeg. Daarnaast beviel de temperatuur ons wel, dus was het lekker om nog even buiten te zitten. Het restaurant was gevuld met brandweermannen. Bij het optillen van mijn bier, het was ook wel een hele grote, voelde ik mijn schouders en armen wel een beetje. Tim had, hoe kan het ook anders, nergens last van.
We waren doodop, dus we gingen, nadat we nog een lekker ijsje hadden gehaald, op tijd naar bed.