Dag 4

New York: Here we come.

We vertrokken rond 09.00 uur richting Washington Union Station, zodat we hier nog even op ons gemak konden ontbijten. Union Station is een prachtig station, dat ons bekend voorkomt uit diversen films.
In een trein stappen doe je hier nIet zomaar 1,2,3. Het werkt zoals op het vliegveld. Je ziet op een scherm bij welke gate je moet zijn, je gaat in de rij, vervolgens mag je door de gate naar het spoor waar je trein staat. Klinkt als een geoliede machine, dat was het absoluut niet naar ons idee, maar dat maakt niet uit. We hebben een lekker plekje met veel beenruimte.
We hadden zelfs WiFi, of nouja dat dachten we. Toen ik net een minuut met mijn moeder aan het bellen was veranderde de zaak: het eindigde in de situatie waarbij mijn moeder alleen ja / nee vragen kon stellen en ik alleen ja of nee kon knikken. We hebben wel tranen gelachen en het hele treinstel heeft meegenoten want ik ging steeds harder praten. Tim wees me er terecht op dat harder praten, of hoe hij het noemde schreeuwen, geen zin heeft, omdat het aan de verbinding lag. Ja duh. Tot zover de WiFi. We hebben dus maar zitten puzzelen en lezen.
Om 11.10 uur vertrok onze trein naar New York waar we na diversen tussenstops rond 14.45 uur aankwamen op Penn Station.
Chaos. Overal chaos.
Waar moeten we heen? Geen idee.
Oké, we nemen de uitgang waar iedereen uitgaat. Typisch staaltje kuddegedrag.
Het werkt. We gaan de roltrap op en staan op Madisons Square Garden. En nu? Een taxi regelen. Er staat een rij met mensen die één voor één in een taxi instappen. Het lijkt er op dat wij in die rij moeten gaan staan. Weer goed gegokt. Binnen no time zitten we in een een Yellow Cab.
Toeteren, gassen en keihard remmen is hier blijkbaar de trend. We rijden door Little Italy en China Town.
Na een korte rit, waarbij ik bijna over m’n nek gingen, kwamen we aan bij het hotel. Tim zoals hij is, ik een beetje groener dan normaal.
Ook hier: chaos.
Iemand plukt direct onze koffers uit de taxi, ik ren er achteraan. Tim kwam er toen hij naast de taxi stond achter dat er ook nog betaald moest worden, dus hup hij ging terug die taxi in. Inmiddels moest ik mijn achternaam en die van Tim spellen. De namen werden via een walkie talkie doorgespeeld. Blijkbaar was het van groot belang dat ze wisten dat we er aan kwamen. Puur onhandig allemaal. In de tijd dat ik de namen heb gespeld had ik al bij de receptie kunnen zijn en ze daar zelf kunnen vertellen dat ik er was. Hoe dan ook, ergens tussendoor heeft Tim de taxi betaald en heb ik een glas water in mijn handen gedrukt gekregen.
Tim en ik zeiden niks tegen elkaar we keken alleen maar met hele grote ogen als aangeschoten wild om ons heen.
Toen we bovenstaande gehad hadden stak de mevrouw van de receptie van wal en ik kan jullie vertellen in vergelijking met deze mevrouw praat ik langzaam en weinig, nou dan weet je het wel.
Ergens in haar verhaal vraagt ze ons of we op de 19e verdieping willen of liever lager.
19e it is.
We stappen de lift in, klikken op 19 en daar gaan we. Of toch niet. We gaan naar 15, 20 en terug naar de lobby. Wij er weer uit met al onze bagage en wat bleek: die mevrouw van de receptie heeft ergens in haar verhaal verteld dat je het kamerpasje eerst voor de scanner moet houden alvorens je een etage kiest. Toch best handig om te weten. Poging 2 lukt en we bereiken de 19e. We doen de deur van de kamer op en WAUW wat een uitzicht. Vanuit ons bed kijken we uit over de Skyline van New York. Wat is dit mooi. Je zou uren op de bedrand kunnen zitten en gewoon kunnen kijken, maar dat is natuurlijk onzin want er is daar beneden genoeg te zien.
Nadat de we nog even hebben gevideobelt met de vaders en moeders gaan we de stad in.
China Town en Little Italy staan op het programma.
Ineens veranderen alle teksten op borden in het Chinees en zijn en praktisch alleen maar Chinexen op de straat. Alsof we niet in New York zitten, maar in China. Op straat wordt eten verkocht en alle restaurants en winkel zijn Chinees.
Een paar blokken verderop: de Italiaanse vlag. Pizzeria’s en ijssalons. We zijn best moe en hebben trek dus we besluiten een Italiaan te zoeken. We zitten op de rand van China Town en Little Italy op een terras. Heerlijk die perroni, bruschetta, pizza en pasta. Na het eten zoeken we een ijssalon op. Tim neemt een ijsje en ik een gevulde cannoli. Heel erg lekker.
Eenmaal terug in het hotel hebben we ons even opgefrist en zijn we twee verdiepingen omhoog gegaan: de rooftop bar, compleet met dj. We drinken een cocktailtje terwijl we de zon zien ondergaan.
Korte impressie van New York: herrie, heel veel herrie, en chaos heel veel chaos.
De uitdaging voor morgen: fietsen. Ik denk dat we de tactiek maar hanteren dat we doen alsof we hier horen dat betekent heel hard bellen en voordringen.