Dag 23

Sedona

Om 09.00 uur begon de Broken Arrow Jeep Tour. We namen de shuttle van het hotel naar het centrum van Sedona waar we ons een half uur voor aanvang moesten melden. Uiteraard weer de geijkte formulieren voor het geval het fout mocht gaan. Daarnaast moest de meneer nog een aanvullende vraag stellen, want ja zwangere vrouwen mogen niet deelnemen aan de tour, fluisterend en na drie keer zijn excuses te hebben aangeboden vroeg hij het dan toch. Het was dat moment dat we besefte dat het misschien wel serieus off road was met die jeep. Om 09.00 uur werden we opgehaald door onze gids. Een kleine Aziatische vrouw, die ongelooflijk snel en ongelooflijk veel praatte. Nou als ik dat al vind, dan is het wel serieus. De vrouw was mega enthousiast en vertelde tijdens de tour over van alles: de bijnamen van de rotsen, de dieren die in het gebied leven, de bomen en planten die je hier tegen komt, het ontstaan van de Broken Arrow Trail, het ontstaan van Pink Jeep, de 5 bosbranden die rondom Sedona te zien zijn etc. De Broken Arrow Trail is vernoemd naar de gelijknamige film uit het jaar 19 honderd- weet ik niet meer, in ieder geval heel lang geleden, voor onze tijd. Rotsen die we tegen kwamen waren o.a. Snooky die sliep op zijn rug, een Buddha van de zijkant en een onderzeeër. De namen waren hier iets moderner en recenter van aard, dan in Monument Valley, maar ook hier werd praktisch iedere rotsformatie ergens naar vernoemd. De bosbranden rondom Sedona zorgen er in combinatie met het gebrek aan wind voor dat er hier en daar veel rook hangt, alsof het mistig is. De bosbranden zijn ontstaan door blikseminslag.
Hoe wild het ging in die jeep: we hingen in de gordels en werden alle kanten van de jeep op gesmeten. Dat de tour off road was, was zacht uitgedrukt. We gingen over keien, steil naar beneden. We zaten in de jeep met een gezin uit Minnesota, die net als ons, op vakantie waren. Onderweg stopten we een aantal keer om foto’s te maken.
Na de jeep tour gingen we met de shuttle terug naar het hotel waar we de auto pakten naar Slide Rock State Park. Slide Rock State Park lag dichtbij, het was zo’n 15 minuten rijden. In dit park worden de rotsen in de rivier gebruikt om vanaf te glijden, als zijnde een natuurlijke glijbaan. Wij gingen natuurlijk ook. Je moest flink klimmen en klauteren om in je zwemkleding uiteindelijk het begin van de ‘glijbaan’. We gingen zitten en zijn eerst nog een keer opgestaan met twijfel. Dit was koud. Koud in de zin van een bak met ijswater-koud. Toch maar gaan. Tim voorop ik erachteraan. Ik moet zeggen het ging vrij hard en wild, maar het was wel leuk. Al had ik het idee dat mijn hele kont openlag toen we beneden kwamen, het was wel leuk. Toen kwam het moeilijkste: opstaan en veilig op het droge komen. Het was glad, spekglad. Tim stond stabiel en hielp mij aan de kant. Ik liep er bij als een pasgeboren hertje, die nog maar net overeind kon blijven. Een stukje verderop waren mensen van de rotsen aan het springen. Dat wilde Tim natuurlijk ook. Aangezien de personen die sprongen allemaal vrij kleine kinderen waren leek het handig even te wachten tot een groter persoon was gesprongen, zodat we zeker wisten dat het voor Tim diep genoeg was. Er ging een man, type halve bodybuilder, en hij kwam heel boven. Het was voor Tim dan ook wel safe. Nadat hij had gesprongen, en ik het uiteraard had gefilmd, klom ook hij op de kant en hebben we nog even lekker op de rotsen in de zon gezeten. We hebben zeker 10 mensen keihard zien vallen op de spekgladde vloer. Niet zonder risico dus. Ikzelf viel ook bijna van een rotswand, maar dat lag niet aan de glibberige vloer. Ik werd achtervolgd door een wesp en zetten het ongecontroleerd op het rennen. Doel wel bereikt: de wesp haakte, na een sprintje van ongeveer 3 minuten, eindelijk af. Op de terugweg naar het hotel aten we nog even een sandwich in Sedona. Eenmaal bij het hotel aangekomen gingen we zo snel mogelijk richting het zwembad. Even ontspannen. Dit hotel lijkt wel afgehuurd door Jan Doets, er zijn enorm veel Nederlanders. Dat is bij het zwembad dan ook een gezellige boel. Tim gaat nog even het water in om over te gooien, terwijl ik zit te kletsen aan de kant.
Na het zwemmen gaan we douchen en pakken we de shuttle naar Sedona. De mevrouw van de receptie had ons nogal dringend gewaarschuwd. Drink hier niks voordat je gaat rijden er is sprake van een zero tolerance beleid. Oké doen we dus niet. De shuttle van het hotel is een prima oplossing. We hebben gegeten bij een Mexicaans restaurant. Enchillades, taco’s en nacho’s. Nadat we nog een ijsje hadden gehaald gingen we met de shuttle terug naar het hotel. We zijn nog even op het terras gaan zitten. De hemel is helder en er zijn mega veel sterren te zien. Ik zie zelfs een vallende ster (yes!).