Dag 20

Van Fruita naar Mexican Hat

’s ochtends had Tim spierpijn van het paardrijden. Ik niet. Dat is opzichzelfstaand behoorlijk bijzonder.
Voordat we richting Monument Valley rijden gaan we eerst nog even een wandeling maken in Capitol Reef. We gaan naar het Giffon House waar we de dag ervoor het heerlijke taartje hebben gegeten. Daar begon Freemont River Trail. Een route die langs de Freemont River en de fruitgaarden loopt en vervolgens steil omhooggaat richting een punt vanwaar je prachtig uitzicht hebt. Op de heenweg lag een groot aantal herten nog heerlijk in de fruitgaard. Ze trokken zich niks van ons aan. Op de terugweg heeft Tim mij nog opgestookt om een salamander aan te raken, het lukte net niet. Achteraf zei hij nog heel droog dat hij niet zeker wist of ze konden bijten. Lekker dan. Ook bij deze wandeling was het weer heerlijk rustig. We zijn pas helemaal aan het einde van de route mensen tegengekomen. Verder waren we de enigste. Het was een mooie route en we sluiten hem af door bij Griffon House een verse Cinnamon Roll te eten. HEERLIJK.
Nu gingen we op weg naar Monument Valley, dat bijna 4 uur rijden was. Ik zou vandaag rijden. Mijn eerste opdracht van de navigatie was 200 km rechtdoor, nou dat was makkelijk zat.
Toen we nog geen 5 minuten onderweg waren kwamen we langs een boomgaard waar je zelf je fruit kan plukken. Aangezien Fruita bekend staat om de fruitgaarden konden we deze kans niet aan ons voorbij laten gaan. Voor 1 dollar hebben we 4 heerlijke perziken geplukt en hebben we allebei rode mieren beten op kunnen lopen. Achja, je moet er wat voor over hebben zullen we maar zeggen. De eerste 200 km rechtdoor verliep soepel. We konden hier en daar weer loslopende koeien tegenkomen, maar wij hebben geen koe gezien. Vervolgens moest ik 1 keer rechts, ook goed te doen. Toen weer een enorm eind rechtdoor. Ik zat al te klagen dat het saai werd. Er was niks te zien en we kwamen niemand tegen. Misschien had ik niet moeten klagen. Ineens stonden er meerdere waarschuwingsborden met allerlei toeters en bellen. Hmm, wat is hier gaande?! Er stond o.a. dat ik 5mph moest. Ja dan val ik bijna om. We snapten al snel waarom het 5mph was. De weg was van grint, er waren geen vangrails, we keken vol de afgrond in en er waren ook nog tegenliggers. Het was hoog en wanneer ik zeg hoog bedoel ik we stonden op de top van een berg en we zagen de auto’s beneden alsof we in Madurodam zaten. Heb ik weer. Nergens zijn we nog zo’n weg tegen gekomen ik rij een paar uur en ja hoor. Maargoed rustig aan 5mph vol op de rem, want het was steil en dan een voor een elke haarspeldbocht. Na ongeveer 20 minuten waren we pas beneden. Mijn rug en handen waren nat van het angstzweet, maar hé we waren nog heel en onze auto ook. We vervolgenden onze weg en kwamen daarbij langs o.a. Glen Canyon, Jacob’s Chair en de Valley of the Gods. Ook kwamen we langs een rotsformatie, genaamd de Mexican Hat. Geen woord aan gelogen het is net een Mexicaanse sombrero. Het dorp naast de rots is ook Mexican Hat genaamd.
We moesten nog ongeveer 20 miles naar onze eindbestemming. Daar eenmaal aangekomen kregen we de sleutel van onze kamer. Wauw. Wat een uitzicht. Vanaf ons balkon keken we uit op de enorme rotsformaties in de verte. We gingen even lunchen in het restaurant dat bij het hotel hoorde, daar hadden we precies nog tijd voor voordat onze Monument Valley sunset tour begon. We kregen de menukaart en we mistten iets: waar is in godsnaam de keuze aan bier? We besloten het nog even na te vragen bij de serveerster. We zaten binnen het reservaat en daar mag geen alcohol verkocht worden. Na wat speurwerk op internet bleek het volgende:
Het Navajo Reservaat, is één van de grootste indianenreservaten in de Verenigde Staten. Het wordt ook Navajo Nation genoemd; Navajo Land. Je spreekt het uit als ‘Na-WA-cho’ en de groep noemt zichzelf ook wel Diné (dee-nay) wat "mensen" betekent. Wereldwijd zijn er zo'n 300.000 Navajo Indianen, waarmee zij de op één na grootste stam zijn achter de Cherokee Indianen. Wist je dat gedurende de 2e wereldoorlog de Navajo een grote rol gespeeld met het door- en versturen van militaire berichten in de zeer ingewikkelde Navajo-taal. Dit werd gedaan d.m.v. Codes, die pas ver na de oorlog zijn ontcijferd.
Vervolgens moesten we om 16.00 uur klaar staan voor de Monument Valley sunset tour, die 3,5 uur zou duren. We zaten op bankjes per twee personen in een enorme jeep. De gids was een Navajo gids die onderweg bij de rotsformaties verhalen vertelde. Alle rotsen zijn genoemd naar dingen waar ze op lijken. Zo kwamen we voorbij de olifant, de slapende draak, een totempaal en een moeder en kind die elkaar omhelzen. Sommige waren heel makkelijk te zien, voor andere moest je even je fantasie gebruiken. Onderweg kwamen we nog een aantal loslopende koeien tegen en er waren enorme insecten. We zijn meerdere keren gestopt om wat foto’s te maken en naar de verhalen van de gids te luisteren. Hier en daar waren tekeningen te zien op de rotsen en we stopten verder bij plekken waar films zijn opgenomen zoals once upon a time in the west, a million ways to die in the west, stagecoach en zelfs een deel van back to the future II. Ergens halverwege stopten we bij een huisje gemaakt van hetzelfde zand als dat op de grond ligt. Het huisje valt daardoor bijna weg in het landschap. We mochten naar binnen en werden opgevangen door een Navajo vrouw. Zij ging ons iets over de cultuur en de gebruiken vertellen. Zo liet ze zien dat er van nature 4 kleuren wol zijn: wit, grijs, zwart en bruin. Door middel van het gebruik van o.a. planten kan men nog eens ruim 120 kleuren creëren. Ze laat zien hoe ze na het scheren van de schapen draad maken om mee te weven. Hierbij vertelde ze dat in elk weefkunstwerk een fout zit, want alleen god is perfect. Daarbij legt ze uit dat symboliek heel belangrijk is in de Navajo cultuur. Dit doet ze aan de hand van een babywieg. Dit is een wieg waarin het kind kan slapen, maar waarin het kind ook op de rug kan worden gedragen. Op de achterkant zijn twee planken bevestigd. De een staat symbool voor vrouwelijkheid, de moeder. De ander staat symbool voor mannelijkheid, de vader. De twee planken zijn verbonden door een plankje in het midden: verbondenheid, het huwelijk. Het hoofd van het kind wordt beschermd door een plank, die in het rond is bevestigd, zodat als het wiegje valt het op de zijkant rolt. De plank, die rond is gespannen, staat symbool voor de regenboog, welke symbool staat voor bescherming. Aan de manier waarop het kind in het bedje wordt vastgemaakt is te zien of het een jongen of een meisje is. Of het touw links of rechts begint laat zien of het een jongen of een meisje is.
Tijdens de tour heeft onze gids, die tevens de chauffeur was, nog een meneer ontzettend boos gemaakt. De beste man reed met zijn witte auto over het off road weggetje waar wij ook reden, onze chauffeur snelde door een plas en FLATSS heel de auto van de beste man zat onder de oranje modder. Ik had trouwens ook een spetter op mijn voorhoofd. De tour was erg leuk. We zaten he-le-maal onder het zand en het ging er onderweg soms wild aan toe, we werden helemaal door elkaar geschud. Na de tour gingen we even wat boodschappen halen zodat we op het balkon konden eten, want dat uitzicht is toch wel echt de moeite waard. Toen maar even douchen. Gelukkig is dit niet mijn eigen douchecabine: alles is knaloranje van het oranje zand. Morgen gaan we alweer verder naar onze volgende bestemming: de Grand Canyon.
Wat betreft Monument Valley: het is een western decor. De rotsen zijn enorm, het zand is donkeroranje, de zon schijnt over het land en mensen rijden paard zonder zadel. We zeiden tegen elkaar dat het zo’n soort omgeving is waar je verwacht dat ineens honderden indianen met hun pijl en boog bovenaan de rotswand staan.