Dag 6

Yankees time!!!

Nadat we rustig waren wakker geworden zijn we met de metro naar Rockerfeller Plaza gegaan waar we een Smoothie Bowl gegeten hebben op Rockerfeller Plaza. Even een beetje wakker worden met een ontbijtje en tegelijkertijd natuurlijk mensen kijken, want niks is leuker dan dat. Op de achtergrond is Charlie Puth te horen en te zien. Dit heeft alles te maken met een evenement “City Concert Series Today” van NBC.
Nadat we uitgegeten, uitgekeken en uitgeluisterd zijn halen we de kaarten op voor de hop on/ hop of bus. Long story short: het leek of niemand wist hoe het in elkaar stak en waar we heen moesten, maar uiteindelijk zaten we dan toch in de bus. We namen de “Uptown Tour”. Hiermee kwamen we onder andere langs het Theatre District en Central Park. Ook kwamen we langs het Dakota gebouw, de plek waar John Lennon woonde en in 1980 werd vermoord, en het Strawberry Field Memorial. De tour ging verder door Harlem.
De naam Harlem stamt af van de naam die de Nederlanders de plek lang geleden gaven (Nieuw-Haarlem), toen New York nog Nieuw-Amsterdam was. Mooie plekken in Harlem: Het Apollo Theatre en de Cathedral of St. John the Devine.
We stapten van de bus vlakbij Times Square, waar we direct even hebben rondgekeken. Je kijkt je ogen uit. Overal beeldschermen en lichten.
Ik had op een gegeven moment de M&M’s shop gespot in de buurt. Natuurlijk ben ik hier als een kind zo blij een zakje M&M’s gaan tappen. Je kan hier van alles kopen van M&M’s in de vorm van het Vrijheidsbeeld tot sleutelhangers. Dat interesseerde ons eigenlijk niet. Wij, of nouja ik geef het toe vooral ik, wilden gewoon heeel graag M&M’s tappen. Slaat nergens op, maar ik vond het gewoon leuk.
Nadat ik mijn felbegeerde M&M’s had gescoord zijn we even wat gaan eten bij een Cubaans restaurant. Vervolgens had Tim zijn zinnen gezet op een nieuwe zonnebril, dus zijn we naar de Sunglasses hut gegaan. Bijzondere ervaring ook: de muziek staat ongeveer zo hard als in een discotheek/ kroeg en tegelijkertijd probeert een medewerker je te helpen en erachter te komen wat jouw wensen zijn. Dus we gooiden ons eigen volume ook een tandje omhoog en nadat Tim ongeveer 65 zonnebrillen op had gehad is een zogenoemde Oakley als winnaar uit de bus gekomen.
We hadden het plan om naar Empire State Building en Flatiron Building te lopen voordat we onze spullen zouden afgooien bij het hotel en naar de Yankees zouden gaan. We zijn bij Empire State Building en Flatiron Building nooit aangekomen. De reden: net voor Empire State Building zit een Yankees store en wij laten wij nou net nog op zoek zijn naar een leuke accessoire voor de wedstrijd van die avond. Na wat wikken en wegen hebben we allebei een pet genomen met natuurlijk onze achternaam erin geborduurd.
Nu waren we er echt klaar voor. Eerst nog even de rugtas afzetten in het hotel (grote tassen mogen niet mee naar binnen bij het Yankee Stadium).
Om bij het hotel te komen namen we de “Downtown Tour” van de hop on/ hop of bus. Halverwege deze tour stapten we uit bij China Town/ Little Italy zodat we gemakkelijk naar ons hotel konden lopen. We liepen samen op met een Amerikaanse. Ze vertelden dat haar man aan het werk was in New York voor een paar dagen en dat zij met hem mee was gegaan. Ze was in haar eentje de stad een beetje aan het verkennen. We raakten aan de praat over van alles en nog wat. De les van vandaag: wij hebben het zo slecht nog niet. Ze vertelde dat zij 7 vakantiedagen per jaar heeft. Haar man, die 90 uur per week werkt, heeft 10 vakantiedagen per jaar. Lekker gul. En dat is nog niet alles: ben je ziek dan word je niet uitbetaald en zwangerschapsverlof is onbetaald. Onze busgenote bleek uit California te komen en nadat ze ons nog wat tips had gegeven voor San Francisco namen we afscheid. 1 van de tips: China Town in San Francisco is zoveel leuker dan China Town in New York. Staat genoteerd. We konden natuurlijk geen afscheid nemen voordat ze uitgebreid een selfie met ons had gemaakt want ja ze maakt foto’s met “all her new friends”. Heerlijk hysterisch dat je in dit land zo snel een vriendschap kan opbouwen.
We zetten de rugtas af bij het hotel en stappen op de metro bij Grand Station. We kunnen blijven zitten tot de halte behorend bij Yankee Stadium, dit tripje kost ons ongeveer een half uur.
Onderweg stappen steeds meer Mets & Yankees fans de metro in.
Aangekomen bij de Yankees zit de sfeer er al goed in. Het stadion ziet er van de buitenkant al veel belovend uit. Een man die merchandise verkoopt had ons aangeraden via de zij entree naar binnen te gaan, omdat dit minder druk zou zijn. Nou hij had niet gelogen, we konden zo doorlopen. Nadat ons spullen waren gecontroleerd mochten we naar binnen.
Allebei hadden we een glimlach van oor tot oor: dit was nu al fantastisch!!
We waren natuurlijk achterlijk vroeg (rond 17.30 uur, terwijl de wedstrijd om 19.05 uur begon), maar dat maakte helemaal niks uit. Er was genoeg te zien.
Eerst hebben we maar even een biertje gehaald en om ons heen gekeken. Toen zijn we opzoek gegaan naar onze plaatsen. Perfect. Goed zicht op het veld.
Zo’n avondje Yankees is natuurlijk niet compleet zonder hotdog. Dus we haalden nog een biertje en een hotdog. Er was overigens genoeg te zien: op een groot scherm werden continu filmpjes afgespeeld en op het veld werd er door de teams alvast wat aan warming up gedaan. Vooral leuk is dat de ballen het publiek worden ingegooid en je dan alle mensen als hoopjes ziet verzamelen. Als iemand de bal vangt gaat iedereen rondom diegene uitzinnig klappen en juichen.
Het stadion stroomde vol. De wedstrijd van vanavond was er een tussen de Yankees en een andere club uit New York: de Mets. De fans van beide teams zitten door elkaar in het stadion en de sfeer is gemoedelijk en gezellig. Onderling worden hier en daar wat geintjes gemaakt. Grappig is dat je stelletjes ziet waarvan de 1 voor de Mets is en de ander voor de Yankees, of vrienden waarvan de ene helft voor de Mets is en de andere helft voor de Yankees. Mensen leven vrij gepassioneerd mee met het spelen: ze schreeuwen en juichen alsof hun leven ervan af hangt en een aantal houdt alle statistieken gedurende de wedstrijd bij in een boek.
We hadden ons van tevoren ingelezen in de spelregels, dus we snapten helemaal hoe alles werkte.
Iets na 19.00 uur begon de wedstrijd en over 23.00 uur was deze pas afgelopen. Ik moet zeggen dat we ons geen moment hebben verveeld. Tussen de innings door worden spelletjes gedaan zoals balletje-balletje en de Noise Meter. Heel simpel, maar het werkt. Bij balletje-balletje schreeuwt iedereen onder welke pet het balletje is verdwenen. Ook de welbekende cam zorgt voor het nodige vermaak: dansende en swingende mensen en mensen die niet door hebben dat ze gefilmd worden. Om het verhaal compleet te maken werd er ook nog even een huwelijksaanzoek gedaan en werd het publiek af en toe opgejut met een “Hey ho, let’s go”. De Yankees verloren, maar dat maakt de ervaring er niet minder op. Ruim 47.000 mensen in 1 stadion, gewoon door elkaar onafhankelijk voor wat voor team ze zijn en dan zo’n gemoedelijke sfeer.
Wat was dit leuk, wij hadden dit voor geen goud willen missen en hebben er enorm van genoten.
De terugkeer naar huis ging verrassend soepel. De 47.000 fans werden door de politie zorgvuldig begeleid naar de metro en andere vervoersmiddelen. Geen gedoe, gewoon alleen maar gezelligheid. Eenmaal in de metro gepropt waren we binnen een half uur weer bij ons hotel. We waren ontzettend moe, maar ook een mega toffe ervaring rijker.