Dag 10

Bergen en een lange rit (dag 10, 11 en 12)

Intussen zijn we vandaag op dag 14 en was het de 10e dag dat we naar de White Mountains reden. Intussen zijn we 2 nachten in de bergen geweest, in Nord Conway, 1 nacht in North Adams als tussenstop op weg naar de Hudson Valley en zijn we nu de 2e dag in West Point, het Zuidelijk gedeelte van deze Hudson Valley. Dit is eigenlijk maar ongeveer 50 mile van New York (ongeveer 80 km). Maar voor we daar heen gaan zijn we eerst nog een week onderweg en gaan we voorlopig om New York heen.
Alles gaat hier in miles (1,6 km) en daar wen je eigenlijk best snel aan.
Net als aan onze Amerikaanse TomTom, ontbijt met zwarte koffie in een diner, de aardige mensen, de relaxte manier van rijden en de vele vele bijzondere verkeers- en andere borden langs de weg. In het begin moesten we erg lachen om borden als "turtles crossing" of "moose crossing" , "left must turn left" (duhhh!, uiteraard ga je links als je voorsorteert!), State law: must stop for pedestrians en "no parking any time" enz. Het wordt heel duidelijk gemaakt wat er wordt verwacht, wat wettelijk verplicht is of waar men wel of niet verantwoordelijk voor is.
Wat hebben we allemaal gedaan en gezien in die 5 dagen.? Allereerst zijn we de middag van aankomst in de bergen meteen op pad gegaan om op de hoogste berg van The White Mountains te komen. De bedoeling was om de volgende dag op pad te gaan in de bergen maar de weersvoorspellingen waren 50% eigen en stormachtig. Nu was het nog helder en mooi weer. En we zouden maar 2 nachten blijven. Nu of nooit dus. Voor het speciale treintje omhoog was het al te laat, dus met de auto kijken hoe ver we konden komen. Eerst via een mooie route een eind op pad.
De speciale weg naar de top van de hoogste berg, Mount Washington, met een hoogte van 1917 meter was de Mount Washington auto Road, een bergweg waar toegang voor betaald moest worden.
En daar gingen we, in 'Low Gear' (1e versnelling) 8 mile de berg op via een stijle slingerweg (2 richtingsverkeer), zonder vangrail. Dat was even niet leuk genieten van het uitzicht of het verhaal op de bijgeleverde CD maar in volle concentratie omhoog, en later ook weer naar beneden rijden. Dat laatste met onderbrekingen om de remmen te laten afkoelen wat iets zegt over het stijgingspercentage!
Maar het was werkelijk prachtig! We keken uit over de hele bergketen, onderdeel van de Apalachen. Het was wat bewolkt en best koud daarboven maar we konden gelukkig ver kijken. Het schijnt dat je zelfs tot Canada en de Atlantische oceaan kunt kijken bij zeer helder weer. Wat waren we de volgende dag blij dat we dat hadden gedaan. De wolken hingen tot in het dal en later op de dag kwam er ook nog regen.
Later begrepen we dat het op en op weg naar de top behoorlijk kan spoken en er vele dagen zijn dat je niets ziet, het er stormt of sprake is van vrieskou of dat de weg niet open is.
Wij zijn die dag maar gaan shoppen in het naastgelegen tas-free shopping centre en hebben wat kleding en kleine souvenirs gekocht. Ook leuk...
Helaas hebben we dus niet meer van de bergen en de prachtige meren kunnen zien maar de route van en naar de bergen maakt ook onderdeel uit van alle indrukken van het gebied.
Vanaf die dag gaat de route naar het Zuiden, op weg naar Washington DC. Maar voor ons vertrek d volgende ochtend moesten we gewoon even onze traditie voortzetten om te gaan midgetgolfen bij een van de banen die we eerder hadden zien liggen. De White Mountains zijn voor Amerikanen een vakantiegebied. Dat kun je goed merken aan de hotel, motels en campings in het gebied, de gezinnen die je tegenkomt ( hier dus wel vele,kinderen) en alle activiteiten die je daar kunt doen zoals varen, kanoën, klimmen, hiken, golfen en dus ook midgetgolfen. We doen dit al minstens 1x per jaar sinds Isa klein is. Hier hebben ze mooi aangeklede banen, in dit geval in piratenstijl. Dus hebben we ons een uurtje vermaakt, met zo'n, dit keer zonder vals te spelen en uiteraard heeft Isa (weer) gewonnen! Meteen daarna: stortregen. De eerste keer met regen gereden. Dit keer onze langste route, 200 mile, zo'n 360 km. Het is heel gezellig met Isa in de auto. We draaien allerlei speeltijden op Spotify af en kletsen samen maar ook niet voortdurend. Soms slaapt Isa even maar ze is ook een uitstekende bijrijdster als het nodig is om mee te kijken waarmee precies moeten afslaan of van baan veranderen of om de route te zoeken op ons "never lost systeem". Ik vind het heerlijk om zo samen op pad te zijn en indrukken te delen.
We kunnen goed overleggen en de sfeer is heel ontspannen.
Helaas hadden we tijdens deze lange veel file ( op zondag is het druk op de weg) zodat we pas einde middag bij het hotel aankwamen. Een rit van uiteindelijk zo'n 5 uur. Ik was gesloopt maar Isa was super en heeft onderweg, toen we na een oneindige weg zonder mogelijkheden voor een break eindelijk konden pauzeren voor koffie gezorgd met iets zoets voor de energie. Super gedaan! Het hotel in North Adams bestaat uit meerdere huizen in verschillende kleuren waarin de kamers zich bevinden. Aan de voorkant zijn er veranda's. Het heet dan ook "Porches" eindelijk op die schommelstoel gezeten! Eerst maar op zoek naar iets te eten toen we aankwamen en daarna met donker heerlijk gezwommen en gespeeld in het buitenzwembad en in de kleine sauna en hottub geweest, allen 24-7 open! Heerlijk hoor, zo met aanwezige badjas aan vanuit de kamer naar het zwembad en in het water. De volgende dag, na een heerlijk ontbijt, al weer op pad richting het zuiden. Daarover later meer.