Dag 15

dag 15 en 16 More San Francisco

Oké, we zijn inmiddels thuis maar toch nog even een laatste, misschien wel een na laatste blog. Nou was ik hier op onze laatste dag in Amerika al mee begonnen maar ik drukte halverwege op het verkeerde knopje en plop..! alles weg grrr……Ik is in dit geval Jet, want jullie vaste blogger Lex heeft last van een zogenaamd ‘writersblock’, mede dankzij het feit dat hij ook al twee keer z’n complete tekst kwijt is geraakt na een uur uitgebreid ons reisverslag typen…Maarruhhh waar waren we gebleven? Oh ja bij Alcatraz. Nou ik kan jullie vertellen dat was best indrukwekkend en interessant. Nadat wij ’s morgens voor Amerikaanse begrippen een redelijk gezond ontbijt (behalve de frietjes dan ;-)) genuttigd hadden bij de terminal, konden wij aansluiten achter in de rij om de boot te nemen. De oversteek van wel (max.) 15 minuten, want Alcatraz ligt slechts 1,4 km uit de kust, ik voel een nieuwe roeiwedstrijd aankomen; rondje SF- Alcatraz-SF;-), ging vooraf aan een 10 minuten durende instructie over allerlei veiligheidsregels. Uiteraard, want Safety first ! Vanaf de boot hadden we prachtig uitzicht op de skyline van SF en de Golden Gate bridge, dus was het dringen op de punt om de mooiste foto’s te kunnen maken. Op Alcatraz aangekomen werden we vriendelijk ontvangen met wederom een complete uitleg over de do’s en dont’s. Wij trokken ons eigen plan en gingen eerst in de catacomben een introductiefilmpje kijken. Wisten jullie dat ‘The Rock’ in eerste instantie als fort diende om SF te verdedigen, daarna als militairengevangenis diende en pas veel later in 1934 als zwaar bewaakte gevangenis in gebruik is genomen en dat al het gevangenispersoneel met hun gezinnen op het eiland woonden ? Tot onze verbazing konden we een audiotour in het Nederlands! doen in het cellencomplex. De audiotour werd verteld door de ogen van een ex-gevangene. Hij vertelde over het reilen en zeilen van de dagelijkse gang van zaken en over de ontsnappingspogingen die er gedaan zijn. De cellen waren overigens enorm klein. Slechts 1,5 x 2,5 meter. Ongeveer net zo groot als Boaz z’n kennel. (En ik wilde net schrijven; daar stop je je hond niet eens in, zo klein) Oeps…! Na een uur, anderhalf uur op het eiland rond gelopen te hebben, hebben we de boot terug weer genomen, want zwemmen werd sterk afgeraden in verband met de stroming en de haaien die er zwemmen ;-). Weer aan vaste wal gebruikten wij voor de eerste keer onze SF City Pass en kozen we voor het “gigantische” zeeaquarium van welgeteld 2 glazen buizen waar we doorheen konden lopen en waar je ieder dier en alle vissoorten uit de SF Bay voorbij zag komen zwemmen. Nou vooruit, er waren ook twee bassins waar we een minihaai een rog en zeesterren konden aaien. Met een half uur stonden we weer buiten. Wat nu ? Nou ja genoeg te doen en je hebt SF niet echt beleefd als je niet met de beroemde ‘cablecar’ bent geweest. Dus wij op naar het 1e opstappunt. Maar niet voordat er eerst hotdogs en clamchowder (vissoep in een uitgehold broodje) gegeten werd. Jullie raden het al: een enorme rij bij de tramhalte, want wij waren uiteraard niet de enige die dit mee wilden maken. Wat grappig om te zien was dat de trams door 3 mannen met de hand werden gedraaid de juiste richting in en verder met de hand worden bediend. Het gekke hier was dat er niets over ‘safety rules’ werd gezegd, terwijl de staanplaatsen aan de buitenkant van de tram open waren en het verkeer er rakelings langs schoot. Maar eerlijk, het was erg grappig en deze konden we dus ook van ons lijstje afstrepen. Maar waar waren toch die leuke in pastelkleuren geschilderde houten huizen nou die je altijd in films en series (Full House) voorbij ziet komen? Die lagen toch ook op de route? Nou niet dus!! Grrr…. En nou bleek ook nog dat het er maar 4 zijn en dat de stad ze niet meer onderhoudt en ze staan te verpauperen. Dus deze kon ik ook van mijn lijstje afstrepen, maar dan anders. Wat bleef er dan nog over? Nou “Union Square” en “The Golden Gate Bridge” natuurlijk! Die laatste is volgens Melle echt “overrated”, want de overige bruggen in de omgeving zijn vele malen groter en langer en dus indrukwekkender. Vanaf nu werd the GGB geboycot door Melle. Union Square dan maar. En het trof, want laat de “cablecar” precies daar nou zijn eindpunt hebben. Tja en wat valt er te vertellen over Union Square? Er staan veel hoge, grote gebouwen (veelal kantoren en banken), heel veel dure winkels en tig warenhuizen: Macy’s, Bloomingdale, Nordstrom, Neimann etc. En wat moet je doen als je niet tot nauwelijks een gezellig terrasje vindt om wat te drinken? Shoppen natuurlijk! Shop till you drop! En oh ja, er zijn ook heel veel mensen pfff….. Niet normaal! En van al dat shoppen werden we moe. Dus gelukkig toch na even zoeken een terrasje gevonden. Fijn!! De dag was inmiddels bijna voorbij en de rij bij de ‘cablecar’ weer of nog steeds heel lang, dus besloten we het ‘public transport’ uit te proberen. Alles op onze SF City pass. Heel handig, want geen geklooi met losse kaartjes. Onderweg maakte Lex nieuwe vrienden met een gezin uit Florida, die voor een week uitgeweken waren naar SF omdat het water van Lake Tahoe te koud bleek te zijn om te zwemmen. Deze vriendelijke Amerikaanse familie kende niets in SF en was echt toerist in eigen land. Gingen advies aan ons vragen. Erg grappig! Ik ben nu even de kluts kwijt, want ik weet niet meer of we het restaurant waar we ’s avonds aten voor de 1e of 2e keer bezochten, maar een ding is zeker; daar hebben we super lekker gegeten! Europees achtig eten; heerlijke pasta, oesters, salade en medaillons. Verrukkelijk! Mooi zaak met prachtig uitzicht over de SF Bay en the GGB. En we kregen er een vrolijke ober bij!!
’s Avonds waren we moe maar voldaan en zijn we ons bedje ingegaan. Of hebben we nou nog een potje pesten en yathzee gespeeld Melle en Marin? Ik weet het even niet meer.
Volgende morgen , onze laatste dag in SF, werden we met mist wakker. Hè bah! en dat nou net als Marin en ik de rondvaartboot wilden nemen (wederom met onze City Pass) om The Golden Gate Bridge van dichtbij te gaan bekijken. Maar gelukkig vertrok deze pas om 11.30 uur en begon de mist langzaam op te trekken. Dus de foto’s van dichtbij konden gemaakt worden. Yeah! Ondertussen hadden Lex en Melle bedacht dat ze met de rocketboat een rondje wilden varen. Denk aan een speedyacht, waarvan het dek uitgehakt is en waarvoor stoelen voor in de plaats zijn gezet. Het ziet er maf uit, maar was razend populair en ging megahard, aldus de mannen. Maar de kapitein van deze rocketboat had nog wat anders in petto; dusdanig varen dat iedereen een golf zeewater over zich heen kreeg en dus ook Lex en Melle. Als verzopen katten kwamen ze van boord af en dat werd dus omkleden in het hotel alvorens we in de auto konden stappen op weg naar Santa Cruz….We waren wel toe aan een beetje chillen op het strand en aan het zwembad. Zou het gaan lukken?