Dag 10

Grand Canyon (of: the Truman Show?)

Om 9.30u vertrokken we uit Sedona onder een staalblauwe hemel (maar niet zo warm, 17 graden) en maar 182 km te gaan vandaag. Over de 89A reden we richting Flagstaff, waar de weg via enorme haarspeldbochten eerst een klim maakt naar 5000 feet (is ca 1800 meter). Op het hoogste punt zijn we even gestopt bij Oak Creek, waar echter weinig bijzonder uitzicht was (vergeleken met de Red Rocks, waar dit maar wat saaie dennenbomen tegen een bergwand). Er stonden Indianen hun spullen te verkopen op kraampjes/tafels.
De weg was hier s' nachts afgesloten wegens aanleg van een nieuw weggedeelte. Overdag mocht het verkeer er wel overheen, nou dat hebben we geweten... Stofkappen nodig!!

Om half elf reden we de Interstate 40 op richting Williams. Het was een slechte weg (hobbelig en afgebladderd wegdek), terwijl we er wel (voor het eerst!) 75 mochten rijden. We ontdekten in de verte de eerste bergtoppen met sneeuw!
Het was verder een eentonig landschap, vlak en weinig kleur. Om met de zoon van mijn collega Willem Poortvliet te spreken: het was mokersaai! (Willem heeft verleden zomer 6500 km op de fiets afgelegd vanaf Washington tot aan Oregon.. Vanaf Denver fietste zijn zoon mee.
Petje af hoor..! Hij heeft er zelfs een boek van uitgegeven met al zijn verslagen en nog wat meer info en wetenswaardigheden.)

Om 10.50 uur sloegen we de Highway 64 in naar Tusayan, waar ons hotel voor de komende nacht staat. Het Grand Canyon Plaza Hotel. Nog 86 km te gaan.
In de verte zagen we echter een dikke rookwolk hangen, die steeds dichterbij kwam, maar het leek ook steeds meer in de buurt van ons hotel te zijn... Gelukkig was het er enkele kilometers voor: het was een behoorlijke bosbrand!

Tegen twaalf uur waren we er: we checkten alvast in, maar konden onze kamer nog niet. Prima, dan reden we meteen door naar de Grand Canyon, hadden we mooi de hele middag!
Bij de toegangspoort (al enkele kilometers voor de ingang van het National Park) kochten we meteen de jaarpas voor alle nationale parken, want we hebben er nog een paar voor de boeg.

We parkeerden op een van de vele parkeerplaatsen, waar vandaan ook shuttle bussen rijden, die op verschillende plaatsen stoppen langs de South Rim (= de zuidelijke rand van de Grand Canyon).
I.p.v in de bus te stappen, kozen we de Rim Trail en liepen we naar de ''rand''.
Aan het eind van het pad waren we er en hebben we met stomme verbazing en open monden staan kijken.... Hier zijn gewoon geen woorden voor, het is zoiets vreemds, zo raar als je dit opeens in het echt ziet, terwijl je de foto's ervan wel kent.
Ik kreeg steeds het gevoel dat het niet echt was, dat er gewoon op een paar honderd meter afstand een enorm grote poster hing.. Het gevoel van de film The Truman Show, waarin de hoofdrolspeler vanaf zijn geboorte gevolgd wordt door camera's en een dagelijkse soap is op de nationale televisie. Hij weet niet dat hij in een ''namaakwereld'' leeft, waar iedereen acteur is en alles in scene gezet en nagemaakt, totdat hij weg wil, de wereld ontdekken en in een zeilboot de zee op gaat (die ook in de nepwereld is) maar dan opeens ''scrrratch'' scheurt hij met zijn mast door de blauwe lucht, waar de ''set'' dus ophoudt en komt hij er achter dat het allemaal niet echt is waar hij woont en leeft.

DAT gevoel kreeg ik dus toen ik de Grand Canyon zag. Het KON bijna niet echt zijn!
Ik heb dus niet veel tekst bij de foto's. Ze spreken voor zich, maar in het echt is het 100x indrukwekkender...

De randen van de rotsen waren op veel plaatsen niet afgeschermd met hekken ofzo. Je kon dus zo naar de rand lopen, wat doodeng was. Ik kreeg zelfs al ''enge'' benen en een raar gevoel in mijn maag als ik iemand zag die wat dicht naar de rand stond. Ik vroeg me dan ook af of het niet een keer verkeerd zou gaan, dat er iemand gewoon in de diepte zou storten. En ja: In de bus vertelde de chauffeur (die ook voor gids speelde) dat er verleden jaar 10 mensen van de rotsen zijn gevallen en dat de teller dit jaar al op 4 staat.
Ze waarschuwen dus ook steeds dat je niet dichter dan 2 meter bij de rand moet komen...

De oranje rotsen (zoals gisteren de Red Rocks) hebben we niet gezien, wel donkerrood en grijsgroen, terwijl de zon erop scheen. We hoopten de oranje gloed te kunnen zien bij zonsondergang, en zijn na een lange wandeling met de bus weer terug naar de parkeerplaats gegaan,hebben daar wat gegeten en zijn toen de Rim trail nog een keer in gelopen om te zien hoe het er met zonsondergang uit zou zien.
Dat viel dus tegen, de zon raakte maar een paar toppen en die werden er niet oranje van...

Om half acht waren we in het hotel, waar we de sleutel ophaalden en naar de kamer gingen. Een mooie kamer ook weer, met heel grappig: ons balkon is boven een patio van het restaurant, waar een lounge ruimte is.

Morgen vertrekken we hier alweer, via een stukje route 66 en de Hoover Dam naar Las Vegas, waar we twee nachten zullen blijven.

De Grand Canyon was ..... zo indrukwekkend, prachtig, raar, bijzonder, ik betwijfel of er nog iets komt op onze reis dat dit zal overtreffen.