Dag 23

Naar Santa Barbara

Zaterdag 13 mei:
Om 9.45 uur vertrokken we - onder een stralend blauwe lucht -van The Cliffs Resort, voor een ritje van ca twee uur naar Santa Barbara. We reden niet over de ''gangbare'' Highway 101, maar wilden de Highway 1 volgen, omdat we die al zo'n groot stuk hebben moeten missen.

Doordat er nog state parks achter de bergen liggen, kwamen we pas op het laatste stuk van de route langs de kust te rijden.
De anderhalf uur daarvoor reden we langs agrarisch gebied, met voornamelijk sla en een bepaalde boerenkoolsoort op de velden. Maar ook asperges, te zien aan het witte plastic en de kunstmatige ribbels.
Heel af en toe ging de Highway 1 door een plaatsje, zoals Guadeloupe, een echt Mexicaans aandoend plaatsje.

Met nog ca een halfuur te gaan, kwamen we dichter bij de bergen. Ook aan de kust dus nog echte hoge bergen! Als 'plattelandsmens' kan ik niet genoeg krijgen van het fotograferen van die hoogtes...

We reden een stuk langs de kust en zagen een deel van Santa Barbara al tegen de bergen aan liggen. Het is toch nog een behoorlijk grote plaats: bijna 90.000 inwoners zelfs! Wat dat betreft hebben we ons steeds behoorlijk ''verkeken'' op de grootte van de plaatsen. Ook Santa Monica was zo'n grote plaats en Santa Cruz ook al! Van Los Angeles en San Francisco wisten we dat natuurlijk, maar alle andere plaatsen waren groter dan we verwacht hadden, met uitzondering van Furnace Creek in Death Valley en de twee hotels in het Sequoia Park en bij Yosemite.

Om half een reden we de valid parking op van het Hyatt Centric in Santa Barbara.
We kregen de sleutel al van kamer 219 in het grote complex. Geen uitleg gekregen van de stagaire over waar het restaurant was, het zwembad, andere mogelijkheden en de shuttle service van het hotel. Jammer, we zijn zelf maar op ontdekkingstocht gegaan en kwamen op een gegeven moment toch bij het zwembad uit en bij het restaurant dat dicht was.
Wel jammer dat we in onze laatste hotelkamer van deze reis geen balkon hebben... En we hebben zicht op de bergen, niet op de oceaan, maar dat is niet erg, na 4 dagen/nachten zicht op de Pacific.

De straat (highway 1) overgestoken naar het strand, dat hier direct naast de weg ligt. Even over het strand gelopen, schoenen uit en uiteraard even in de Pacific gestaan om te voelen hoe koud het water is.

Voordat we ons zouden gaan omkleden (badkleding aan) hebben we eerst even een koffie/cappuccino gedronken aan het strand. Het was heerlijk warm weer geworden met een behoorlijke wind, die gelukkig niet koud was.

Omgekleed en eerst maar eens een plekje (bedje) bij het zwembad proberen te bemachtigen. Dat konden we dus wel vergeten. Er staan zo'n 30-40 bedden rond het zwembad, maar het hotel heeft 3 gebouwen met 176 kamers en voor dit weekend was het behoorlijk vol geboekt. Dus dat zegt genoeg...

Dan naar het strand - tegen half drie waren we er - want daar moet je toch ook op gelegen hebben, het strand van Santa Barbara aan de Pacific... Het was er heerlijk, in de zon en de wind. (Wel goed smeren!) Uiteraard ook even de kracht van de hoge golven gevoeld: die is veel sterker dan aan de Noordzeekust of de Middelandse Zee.
Als zo'n golf omslaat, blijf je niet staan (of met grote moeite dus ;-). Ook een terugtrekkende golf trekt enorm aan je!

Om een uur of vier begon het steeds harder te waaien en zijn we nog even bij het zwembad gaan liggen, waar net een paar bedjes vrijkwamen toen we stonden te kijken naar een vrije plek.
Er was ook een bar bij en Andre wilde wel een biertje. De ''ober'' vroeg voor welk soort bier hij een voorkeur had en even later kwam hij terug met 3 glazen met een klein laagje bier erin: een 'bierproeverijtje''. De eerste viel het beste in de smaak (letterlijk en figuurlijk): dat bleek Telegraph te zijn, van een lokale bierbrouwerij zelfs! De ober vroeg of ik ook zo'n bier wilde - hij kende mij uiteraard (nog) niet - anders had ie dat nooit gevraagd ;-))
Ik vroeg of ze iets van een cocktail hadden, maar dan zonder alcohol. Ja, dat kon, maar wat voor een? Een Margarita misschien? Daar kon ik geen 'nee' op zeggen! Ik had nog nooit een Margarita gehad, en nu kon ik hem drinken (zonder de alcohol dan).
Even later kwam hij terug met een oranjekleurig bier voor Andre en een lichtgrijsachtig drankje met een schijfje limoen voor mij. Die kreeg ik van hem, zei hij... Jammer dat ik hier niet van die emoticons in kan plakken (@ Jan Doets: ook iets om aan de vernieuwde website toe te voegen?), anders had ik zo'n smoeltje met van die wijd opengesperde ogen neergezet.

Het smaakte heel verfrissend, niet zoet en toch wel ''sterk'' zodat je het niet in een kwartiertje opdrinkt...

Tegen half zes liepen we even naar het restaurant dat om 5 uur zou openen. Er zat nog niemand, maar het zag er wel mooi uit.
Omdat het niet groot was, hebben we maar even gereserveerd, want je weet maar nooit hoe druk het zou kunnen worden.

Omgekleed, vesten mee - gezien de airco die bijna overal veel te koud staat - en even later werden we naar een tafeltje aan het raam geleid. Inderdaad: vesten aan, kragen omhoog, want de airco deed zijn best. Ik heb er op een gegeven moment wat van gezegd, toen gevraagd werd hoe het smaakte en hoe het met ons ging. De ober zei dat het kwam omdat de deur open stond... (weer zo'n smoeltje met grote ogen hier). We hebben toch lekker gegeten: Andre een beef Wellington (jaja, het was even wachten want het moest in de oven) en ik een zalm op een bedje van spinazie en quinoa. Heerlijk !!
Nog een klein toetje genomen: een ijsje (Andre 2 bolletjes ijs en ik 1 bolletje vanille) en dat werd al snel gebracht. Blijkbaar niet snel genoeg, want het ijs had zo ongeveer de vorm van een milkshake aangenomen... Wat raar... zoiets serveer je toch niet zonder je excuses aan te bieden of een of andere smoes te bedenken?? De slagroom erop was blijkbaar het allerlaatste met moeite uitgeperste dunne sliertje uit een huishoudslagroombusspuitje (nieuw woord - maar ook in 1 woord helemaal duidelijk) en dat sliertje was ook al aan het instorten c.q verdwijnen..
Dat zou IK thuis nog niet eens serveren... Laat staan een kok in een Hyatt hotel... pffffffff
Op de foto lijkt het of het ijs er al een halfuurtje staat, maar ik heb er net 2 hapjes en 1 braam van gegeten.
Maar: de smaak was goed!

Met het kippenvel op ons hele lijf (van de airco - ooo, misschien hebben ze het ijs daarom wel eerst laten smelten, omdat ze wisten dat we het koud hadden??) zijn we naar buiten gegaan om nog even een rondje te lopen, maar de wind was gedraaid en het was buiten ook al zo koud geworden. Dan maar een klein rondje en snel weer naar de kamer, airco op heat en 78 graden gezet. Lekker doorwarmen!

Mijn handtas is trouwens wel bekend met emoticons: die is - aan zijn uitdrukking te zien - nu wel eens klaar met dat reizen... ;-)
(Andre zag opeens dat er ''iets'' naar hem zat te kijken, toen hij op de stoel in de hotelkamer zat... meteen maar een fotootje gemaakt!)