Dag 14

Naar Sequoia - van de woestijn naar de sneeuw!

Om 6.45 u opgestaan, ontbeten om half acht en vertrokken om 8.15 uur, want we hadden een lange rit van 550 km voor de boeg naar Sequoia Park.
Al gauw kwamen we waarschuwingsborden tegen met het advies om de airco de eerstvolgende 20 mijl uit te zetten i.v.m oververhitting van de motor.

Om 8.45 uur kwamen we langs de Mesquite flat dunes. Wat een prachtige zandduinen. Je denkt dat ze er elke dag anders uit zullen zien, maar dat is niet zo. Dezelfde golfbeweging in de duinen zie je ook als je googled hierop.
Het was al heet! 94 graden en waarschuwingsborden om niet na 10 uur 's ochtends hierin te gaan.
Verderop (nog steeds in Death Valley) werden de bergen weer wat groener. We passeerden een pas op bijna 5000 feet (ca 1700 mtr) en de temperatuur zakte naar 76 graden.
Om 10 uur stopten we even op een fotoplek van de Rainbow Mountains.
Een kwartier later kwamen er zelfs sneeuwbergen in zicht!
We beseften niet dat we daar aan het eind van de dag in zouden staan...

Nadat we Death Valley verlaten hadden, hebben we eerst even getankt en koffie gedronken.
Over de 395 (een saaie weg) reden we om 11.30 uur de Interstate 14 op. Nog 370 km te gaan en 5 uur rijden. Opeens werd het landschap weer afwisselender toen we door de Red Rock Canyons reden.

In de verte dachten we een groot meer te zien weerspiegelen in de zon. Het bleek echter een enorm veld met zonnepanelen te zijn! Kilometerslang!

De beplanting aan beide zijden van de weg veranderde ook. Van grasland (Teletubbie-land zou Myrthe gezegd hebben vroeger), naar meer gele struiken en zelfs een soort yucca's zo groot als bomen.
Maar er waren ook door mensenhanden dingen geplant: honderden windmolens!!

Toen we om 13.00 uur even stopten voor een koffie was het inmiddels 102 graden. Even verderop reden we de 65 op en daar bleken aan beide zijden van de weg opeens allemaal ja-knikkers te staan, die ook echt aan het knikken waren: hard bezig olie uit de grond te halen dus!

Na de ja-knikkers kwamen we in een gebied met alleen maar sinaasappelbomen-plantages. In allerlei maten, van piepklein sprietje tot volgroeide "Sissi-rokken" (daar vond ik ze op lijken)

Nog steeds werd het niet koeler, om 14.30 uur weer even gestopt en wat te drinken gekocht. Nog zo'n 110 kilometer te gaan. En de sinaasappelboomgaarden bleven maar langskomen.

Om 16.00 uur waren we bij de ingang van het Sequoia National Park. Waar we in Death Valley gewaarschuwd werden voor hitte en uitdroging, hingen hier de posters van verdrinkingsgevaar in de woest kolkende rivieren!
Nu moesten we nog anderhalf uur door het park rijden via allemaal slingerweggetjes. Bij de zgn. Tunnelrock hebben we even foto's gemaakt.
Verderop kwamen we in het "giant tree forest"; de sequoia's dus. En dan te bedenken dat wij er zo eentje (maar die was toen nog maar 10 jaar oud - gelukkig!) in de tuin hadden staan, toen we ons huis kochten. We hebben hem weg laten halen, onmiddellijk.
En dat was maar goed ook, anders had er over 1990 jaar zo'n boom in Hoorn gestaan ;-)).

We klommen steeds hoger en hoger, inmiddels al naar 6000 feet. (Zo'n 2 km). Sneeuw lag er hier zelfs nog langs de kant van de weg! Maar de temperatuur was prima, een graad of 20.

Toen we eindelijk - eindelijk - eindelijk in het ons hotel aankwamen, Waksuchi lodge, voelde ik me steeds ellendiger worden. Dat was onderweg al begonnen, maar eenmaal in de kamer ging het helemaal niet meer. Andre is maar even alleen wat gaan eten. Daarom was er gisteren ook geen verslag.