Dag 20

Santa Cruz en the natural bridges

Woensdag 10 mei
We keken uit op een grijs en koud strand (ca 13-14 graden) tijdens het ontbijt, waar ik zelfs m'n jas aan had, want de Amerikanen kennen blijbaar alleen maar (te koude) airco zodra het zomertijd is geworden. Terwijl wij in de hotelkamer de airco op 'heat' hadden gezet...

Vanaf het balkon konden we zien dat er op het strand een prachtig ''zandwerk'' gemaakt was met de naam van het hotel erin! Later bleek dat er filmopnames en fotos gemaakt werden om en in het hotel. Er vloog zelfs een drone over het strand en het zwembad, dat tot 10 uur vanochtend dicht zou zijn. (Wel dikke pech voor ze dat het zulk grijs weer was... lijkt mij.)

Om ca half elf reden we in zuidelijke richting een stuk langs de baai. Mooie houten huizen, grote en 'verwaaide' kustbomen en mooie stukjes strand en rotsen/kliffen. Hoe verder we kwamen hoe grauwer en kouwer het werd.

Een mooie foto genomen - al zeg ik het zelf - gewoon vanuit de auto (want zo doet een rijdende fotograaf dat ;-)) waar prachtig de mist op te zien is en de paar huizen (tussen de stammen van de bomen door) die in een deel van Capitola dus echt OP het strand staan, met maar een klein randje grote keien die bescherming moeten bieden tegen de hoge golven...
En dan staan ze dus ook nog in de 'Tsunami-zone'..!
Het is wel de meest grijze foto van de dag, maar ik vind hem - misschien ook daardoor - prachtig. Het is de 7e foto hieronder en je moet inzoomen om de huizen tussen de boomstammen te zien staan.

Daarna reden we terug naar Santa Cruz, naar de Clock Tower op Pacific Street, dat zou een bezienswaardigheid zijn. Dat mag dan wel zo zijn, maar op diezelfde foto vind ik Andre bij die volbeladen fiets een grotere bezienswaardigheid. (Je zou er bijna door op 'verkeerde' gedachten komen, Willem...??)
Ook was deze straat DE winkelstraat van Santa Cruz. We hebben hem even doorgewandeld/rondgekeken en nog even een koffie gedronken met een kaneelcakeje bij Starbucks.

Inmiddels begon het wat op te klaren en reden we naar het Natural Bridges State Park. Daar is een rots met een uitholling, een 'natuurlijke brug' dus. Eerst even buiten het park gekeken of we de rots ook zo konden zien, wel gefotografeerd, maar we konden de doorgang dan niet zien. Er kwam een inwoonster (bleek later) naast me staan en ze vroeg of we de whales hadden gezien. Nee dus.. Even verderop in de oceaan bleek een moeder-walvis met een jong te zijn, die om de 3-5 minuten boven water kwamen. Ze wees ons waar ze zaten. Zelf bleef ze ook kijken, ongeveer een kwartier hebben we staan kijken/zoeken, maar helaas hebben we ze niet kunnen zien.... :-(. Het speet haar enorm dat ze niet meer boven kwamen, waarschijnlijk waren ze een stuk verderop gegaan.

Waarom het park in de naam een 's' achter bridge heeft staan?? We kwamen daar achter in het visitor's center: vroegûh waren er dus meer uithollingen, die echter steeds groter werden en sinds begin jaren '90 is de grootste verbinding tussen de twee rotsen weggeslagen/gesleten door de golven. Even een foto gemaakt van de foto in het bezoekerscentrum.

De zon begon er nu zelfs bij te komen - wat een mazzelaars zijn we weer - zodat de foto's er mooi(er) uit konden zien! Veel foto's gemaakt, weer moeilijk kiezen welke bij het verslag te doen..

Ook nog even op een aangespoelde haai gezeten (grapje: een boomstam, maar ik vond hem precies lijken..). Nog even de rotsplateaus beklommen om een mooi uitzicht te hebben en daarna weer weg, langs de kust terug naar het hotel.

We kwamen bij de uiterste rotspunt, Steamers Lane genaamd, naar de tijd dat de stoomschepen nog aanlegden aan de pier en daarheen langs deze klif kwamen.
Heel mooi om te zien, ook omdat er prachtige roze bloemen tegenaan groeiden. Even verderop in de oceaan was nog een rots(je) waarop veel zeeleeuwen zaten en nog wat vogels, ook albatrossen. Aan de witheid ervan te zien, denk ik dat de vogels de rechtmatige eigenaren zijn van deze rots ;-)
En wat bleek: ook hier was een natural bridge, al was deze wel wat kleiner, maar toch...

Bij deze klif waren de gevorderde surfers te vinden, want de golven waren hier groooooot ! Op de foto moet je bijna zoeken naar de surfers in/op de golf (de kleine zwarte puntjes).

Verderop kwamen we bij een vuurtoren met het zoveelste waarschuwingsbord. Hierop stond zelfs dat er al 100 mensen zijn verdronken doordat ze van de kliffen zijn gevallen.
(Dit is dus een combinatie van de ellende die je kan overkomen in de Grand Canyon en de wilde rivieren van het Sequoia Park...)

Je ziet hier (niet alleen hier, maar op onze hele reis al) veel muzikanten die wat geld proberen te verdienen, maar vandaag zagen we zomaar (niet eens in een drukke omgeving) een jongen op een harp spelen... Hij had zijn klapstoel meegenomen, terwijl hij zo op een lege bank ernaast zou kunnen zitten. (Maar misschien was die voor zijn publiek gereserveerd..?)

Het hotel konden we vanaf deze weg mooi in de baai zien liggen.
Om kwart voor vier waren we in terug en konden we nog een klein uurtje aan het zwembad liggen. Het was wel kouder dan gisteren (ca 18-19 graden), maar als de zon scheen ging het prima.
Om vijf uur vertrokken we naar de pier om in 1 van de restaurants wat te eten. Heel erg druk was het in alle restaurants, veel ook met reserveringen al voor de ramen, en dat om deze tijd... We waren blijkbaar niet de enigen die dachten: "we moeten er vroeg bij zijn, anders is er geen plek meer..."

Om half zeven waren we weer terug in het hotel, na nog even naar de zeeleeuwen gekeken te hebben, die we gisteren al uitgebreid gefotografeerd hebben. Het blijft een bijzonder gezicht...

Oja, ik zou nog even terugkomen over O'Neill en dit hotel.
In 1959 verhuisde Jack O'Neill vanuit San Francisco naar Santa Cruz om daar zijn ''winkel'' voort te zetten. Hier ging hij verder met de ontwikkeling van surfpakken en het foam van surfplanken. Het 'wetsuit' is de grootste aanleiding geweest voor de enorme wereldwijde groei van het surfen.
De winkel van O'Neill stond dus op de plek waar nu het Dream Inn staat. Vandaar de surfplanken en de herinnering aan O'Neill in dit hotel met o.a de Jack O'Neill lounge. Boven een hele grote foto van hem staat:
"It's always summer on the inside"

Die gedachte wens ik iedereen toe..! ;-)