Dag 3

Venice Beach

Ook vanochtend weer vroeg wakker en op tijd naar het ontbijt. Deze keer koos Andre voor de pannenkoeken, maar dan met aardbeien en had ik de Veggie Scramble. Helaas kreeg ik niet de keuze uit aardappelen of fruit, dus daar zat ik dan om acht uur met een schaal gebakken aardappelen voor m'n neus. De veggie zelf was ook al voornamelijk broccoli en champignons (door het ei) en ernaast nog groene asperges, maar die zijn aan mij niet echt besteed. Dus ook nu waren we weer zo voldaan dat we een lunch niet naar binnen zouden krijgen...

Het strand bestond zo vroeg alleen maar uit sportievelingen, fietsers en wandelaars, dus na het ontbijt gingen wij ook op pad in (alweer) stralende zonneschijn. We zouden met de bus (groene lijn) naar Venice Beach gaan, dat iets ten zuiden van Santa Monica ligt.
We moesten lang, heel lang wachten totdat de Star Line bus arriveerde. We hebben ruim 3 kwartier staan wachten, en ons ondertussen verbaasd over het vele verkeer dat hier rijdt in de meest bijzondere auto's.

Toen we eindelijk op het bovendek van de bus zaten voor een ritje van 10 minuten naar Venice Beach, zagen we opeens een man in een Tarzan pakje met slangen in de weer.... griezelig zag dat eruit! Maar na een paar minuten legde hij de slangen neer en bleven ze liggen als opgerolde tuinslangen.... ze waren dus helemaal niet echt!

We stapten uit aan het begin van de boardwalk van Venice Beach, die, in tegenstelling tot de boardwalks die we 2 jaar geleden aan de oostkust bewandeld hebben, gewoon van betonplaten was en niet van hout. Dat viel een beetje tegen. Wat een vreemde uitstallingen en winkeltjes waren hier. Veel kunstenaars of mensen die daarvoor door wilden gaan en hun brood probeerden te verdienen met de meest vreemde zaken te verkopen. Of diensten aan te bieden. We zagen een verlaten, maar volgepakte fiets staan, met zelfs een koffer er tegenaan en een keyboard op het stuur. Het zal het hele hebben en houwen zijn van een van de verkopers op Venice Beach...

Na een heel eind gelopen te hebben op de Ocean Front Walk, kwamen we uit bij een pier, waar we tot halverwege zijn opgelopen om de surfers eens goed te kunnen bekijken. Er waren er niet zoveel, ondanks de hoge golven. Omdat er een behoorlijk koude wind waaide, zijn we halverwege weer teruggegaan. Het was inmiddels tegen twaalf uur en we wilden wel wat drinken (koffie of een frisje).
In een restaurant konden we aan de bar zitten om wat te drinken en de koffie smaakte buiten verwachting best wel goed, waarschijnlijk omdat er deze keer echte koffieroom bij geserveerd werd.
Meteen maar even van het toilet gebruik gemaakt, waar ik niet wist wat ik zag, toen ik daar binnenkwam... Een grote ruimte met in de hoek een toiletpot en er tegenover een enorme knalroze fluwelen fauteuil met een zwartwit kussen erin. In de andere hoek de wasbak.

Na deze bijzondere ervaring gingen we op zoek naar de bushalte van de StarLine om naar de haven Marina del Rey te gaan, die weer iets zuidelijker ligt dan Venice Beach. Onderweg kwamen we langs de Venice Canals, waar we ons opeens weer in Nederland waanden met die brede sloten en witte houten bruggetjes erover en bootjes langs de oevers. Het enige vreemde aan het plaatje was dat er hier palmbomen naast stonden... Het zag er allemaal wat exotischer uit.

Na een lange wandeling en zoektocht naar de volgende bushalte die we niet konden vinden (het wordt namelijk vaak heel slecht aangegeven), zodat we maar naar de bushalte die daar weer na zou komen zijn gelopen ( steeds achterom kijkend of hij er al niet aankwam en ons gewoon voorbij zou rijden) kwam de bus redelijk snel nadat we even zaten uit te puffen op een stenen bankje voor het Jamaica Inn.
Ook nu waren we na 10 minuten op de plaats van bestemming. De haven Marina del Rey. We liepen langs de kade waar allerlei boten gemeerd lagen, van een groot mooi schip genaamd "Dream On'' (volgens mij hoeft de eigenaar dat niet meer te doen, is zijn droom al werkelijkheid geworden) tot aan wat kleinere en oudere bootjes.

Het was inmiddels twee uur en we liepen langs een gezellig terras, waar we besloten om wat te drinken en toch maar een hapje te gaan eten.
Toen we zaten werd ons duidelijk gemaakt dat we niet van een menukaart konden kiezen, maar dat er een buffet was, waar we gebruik van konden. Aangezien het ontbijtbuffet in ons hotel 35 dollar per persoon kost, vroeg ik eerst maar eens wat het zou moeten kosten. Dat was 45 dollar p.p. Dus besloten we ons maar (behoorlijk) te goed te doen aan het buffet, waar we 2x een bord zijn gaan halen en daarna nog van het toetjesbuffet hebben gesnoept. Pfffff vanavond hoefden we dus duidelijk (bijna) niets meer te eten... Terwijl we terug naar de bushalte liepen kwamen we nog langs een live-music, dus maar even een filmpje van gemaakt.

Terug met de bus, weer op het winderige bovendek, kwamen we na ongeveer een halfuur weer terug in Santa Monica. Langs het gemeentehuis (waar ik iets mee heb, dus maar even op de foto) en uitgestapt bij het grote winkelcentrum. Meteen maar even doorheen gelopen voor een deel, we hadden blijkbaar nog niet genoeg kilometers in onze benen zitten...
Opeens zagen we voor het eerst iets van een Trump-demonstrant, die allemaal stickers en bordjes probeerde te verkopen met kreten erop als "Dump Trump - he's not my president".

Teruglopend naar het hotel kwamen we weer langs de pier (met de kermis) en het parkeerterrein ervoor dat uitpuilde van het Amerikaanse blik...

Om vijf uur liepen we het hotel weer in, met bijna 8 km op de voetstappen-teller (op onze telefoon). Eten hoefden we niet meer, we hadden meer behoefte aan slaap.

Morgenochtend vertrekken we hier, gaan we op weg naar San Diego.
Als we tenminste onze auto weer omgeruild krijgen voor dat stukje papier...