Dag 21

Via de 17-mile-drive naar Pismo Beach

Donderdag 11 mei :
We moeten het eerst maar eens even hebben over onze grote ergernis in het verkeer hier. Bij heel veel kruispunten staat namelijk een stopbord. Niet erg, zul je denken, vooral als het een onoverzichtelijk kruispunt is. Helemaal mee eens. Maar op de meeste kruispunten (en dat is toch ca 80% van alle die we zijn gepasseerd tijdens deze reis!!) staat een stopbord op ALLE hoeken van dat kruispunt uitkomen (meestal 4 wegen die erop uit komen). Je MOET dus stoppen (er schijnt een grote boete op te staan als je betrapt wordt op niet stoppen) en al die brave Amerikanen stoppen dus. Oke, dan staan we dus allemaal stil, uhhhh, maar wie gaat er het eerst rijden? Je krijgt dan de belachelijke situatie dat je wil gaan rijden, en de ander(en) ook net wil gaan rijden. Dan allemaal weer in de remmen dus, en toch maar weer optrekken dan... Grote tijdverspilling en nog grotere ergernis!! Inmiddels denken we te weten dat de eerste die bij het kruispunt aankomt, blijkbaar geacht wordt als eerste weer te gaan rijden. Dus het is goed opletten of jij als 2e of als 3e aankomt, want in die volgorde trek je dus ook op. Andre, als echte Haagse rijder, is echter niet zo van het geduldig wachten. Het is meermalen voorgekomen dat ie als 2e optrok, terwijl we pas als 3e hadden 'gemogen'. Of als eerste, terwijl we de tweede waren; dat gestop en gewacht... Om gillend gek van te worden !!
Zoiets zou in Nederland met zoveel agressieve rijders en 'drukke baasjes' totaal niet werken!

Om 9.30u vertrokken we na een goed ontbijt, weer klaar voor de hausse aan stopborden. Ook vandaag een grijze kille ochtend met maar 59 graden (15 gr). Over de Highway 1 naar Monterey/Salinas, zo'n 65 kilometer zuidelijker op de andere punt van de Monterey-baai.
Ondanks dat het bewolkt was, is de oceaan hier op sommige stukken en bij omslag van golven helder blauw/turquoise! Prachtig die kleuren!

We wilden over de 17-Mile Drive rijden, een gewone weg langs de kust (dachten wij), maar dat bleek een State Park te zijn, waar we weer ruim tien dollar voor moesten betalen. De rijken die hier wonen, moeten blijkbaar nog wat geldelijke bijstand hebben... als je die huizen ziet !! We hebben het ze maar gegeven.

Diverse keren gestopt, uitgestapt en foto's gemaakt van de mooie kust en uitzichten. Ook vanuit de auto, als rijdende fotograaf ;-) heel veel foto's gemaakt van de weg, de huizen erlangs, een golfbaan, waar zelfs gewoon herten op lopen...!

Om 12.45 uur waren we bij The Lone Cypress, deze boom staat al ruim 250 jaar eenzaam op zijn rots in de oceaan.

Iets na 13 uur waren we aan het einde van de 17-Mile Drive en reden we de plaats Carmel-by-the-Sea in. Een grote toeristische plaats met een mooi breed strand.
Er was echter bijna geen vrije parkeerplek te vinden, dus even snel een fotootje vanuit de auto, en omdat we nog minimaal zo'n 3 uur moesten rijden, besloten we maar door te rijden, via de 68 naar de highway 101, omdat de (mooiste) highway 1 helaas tot augustus afgesloten is als doorgaande weg langs de kust, vanwege reparatie aan een (weggeslagen of afgebroken) brug.

Het duurde even voordat we op de highway 101 waren, het is best een omweg. We reden langs veel velden waar gewassen op gekweekt werden. Sla voornamelijk, dacht ik te zien, maar dat kan ook komen doordat Royal Sluis (tegenwoordig Monsanto) in Monterey/Salinas een grote vestiging had/heeft, die voornamelijk voor slazaad verantwoordelijk was, wist ik uit mijn 22-jarige loopbaan bij Royal Sluis te herinneren ;-))
Geen droge woestijngrond hier dus! Wel klaarde het opeens helemaal op, zonnig en zo'n 71 graden gaf de meter aan. (Bijna 22 graden)

Na een hele lange - bar slechte - weg (opgelapte betonplaten, de herinnering aan de ongeplaveide Apachetrail kwam een paar keer bij ons op!) met ook hier weer steeds wisselende bergen aan beide zijden van de weg - van fluwelen Teletubbie heuvels tot 'stoppelbaard'bergen - reden we om ca 16.15 uur de Highway af naar de kust, waar we na een paar mijl al bij ons hotel "The Cliffs Resort" in Pismo Beach aankwamen.

Een mooi hotel bovenop een klifrand, een luxe kamer met genoeg ruimte, en mooi uitzicht op de oceaan. Even een rondje gewandeld in en om het hotel, langs het zwembad, het pad langs de hoge kliffen, en dan de trap naar beneden naar het strand, waar de kliffen steil omhoog gaan. Linksaf op het strand is verboden/ten strengste afgeraden, vanwege het ''instortingsgevaar'' van de klif. Blijkbaar is in het voorjaar al een deel van de klif weggeslagen, dat is ook te zien aan de grote ontwortelde boom die naar beneden hangt op het strand.

Daarna zijn we naar het centrum gereden van Pismo Beach, waar we lekker ''Amerikaans" gegeten hebben en voor 30 dollar klaar waren ;-)
Weer terug in het de hotelkamer (kamer 441 - info voor ons archief ;-) waren we net op tijd om de ondergaande zon nog te kunnen fotograferen.