Dag 8

Via de Apache trail naar Sedona

Om 6.15 uur opgestaan, want we hebben weer een lange reis voor de boeg vandaag. Naar Sedona, ruim 440 km noordelijk van Tucson, in de Red Rocks gelegen. Maar omdat we het via de Apache trail willen rijden, doen we er ruim 2 uur langer over.

Om 7.15 uur heerlijk weer buiten kunnen ontbijten. Om 8.15 uur uitgecheckt en vertrokken. Via de highway 79 reden we richting Phoenix. De weg was saai en recht... de bergen waren ver weg.
Toen we de Highway 60 opreden, begonnen de bergen weer wat meer vorm te krijgen, maar wel onder een dik grijs wolkendek.
Ongeveer 2 uur later reden we de Highway 88 op, de Apache Trail !!

Al na 10 minuten kwamen we bij de Elvis Memorial Chapel op Superstition Mountain, waar we even rondgekeken hebben. Het was maar 72 (= 22) graden, een groot verschil met gisteren, toen we 98 op de meter hebben zien staan.

Via steeds mooier wordende landschappen en ruiger wordende bergen reden we met een slakkengangetje van 25 of 35 m/ph (= 55 of 75 km) naar de lunchstop, die ons via Jan Doets was aangeraden: Tortilla Flat bij de Old Dutchman. Deze ''Dutchman'' heette Jacob Waltz en was dus een Duitser !! Het verhaal over hem hangt naast het restaurant, en als Nederlander zou je toch wel graag een rectificatie willen eronder: dat de old Dutchman eigenlijk de old German moet heten.

We gingen tegen twaalf uur naar binnen, en waren dus mooi op tijd, want nog geen kwartier later raakte het overvol. Je keek je ogen uit: alle wanden waren beplakt met 1-dollar-biljetten, met daarop de naam van degene die het gegeven had. Al uit meer dan 67 landen/staten zijn er vanaf 1988 dollarbiljetten geplakt. Overal waar je kijkt, er is nu geen plekje meer leeg.
Lekkere lunch gehad, echt Amerikaans, met de krant waarin de geschiedenis van Tortilla Flat beschreven wordt, erbij.

Na de lunch weer verder over de Apache trail, waar we op een gegeven moment geen geasfalteerde weg meer hadden, maar waar het een kiezel/stuifzand/hobbelweg werd. En dat 30 kilometer lang.... pffff, dat alles nog aan de auto zit, en de banden nog heel zijn, mag een wonder heten... VOor dit stuk van de route hebben we op advies van Jan Doets een soort ''extra'' verzekering afgesloten voor schade aan de auto.

Onderweg bij het Apache-lake kwamen er twee oude(re) mannen aan, die een praatje met ons begonnen. Of we hier al eerder geweest waren.
Eerst kregen we van alles te horen over de gevaren van deze zandweg, waardoor ooit een bus/camper van de weg geraakt was door te hete remmen (bekend verhaal: Max Verstappen nog kort geleden...?) en de bus stond er nog steeds. We hadden hem inderdaad zien staan, half gesloopt en gedeukt en vroegen ons al af, wat daar aan de hand zou zijn geweest.
De grootste praatjesmaker van de twee had 25 jaar in de US Army gezeten, wat ook op z'n petje stond. Hij was wel 5x naar Rusland uitgezonden geweest... Huh?? Amerika en Rusland? Of tegen Rusland?
Zal wel een zeer geheime missie geweest zijn... ;-))
Na een kwartier vertrokken we weer, nadat ze ons zelfs 2x de hand geschud hadden.

Eindelijk kwam het eind in zicht van de ' ongeplaveide ' weg.. bij de Roosevelt dam en de brug die erbij hoort.

Nog een klein stukje over de 188 en dan verder over de 87, waar we in het plaatsje Strawberry (je zou toch maar in Aardbei wonen..!) getankt hebben en koffie gehaald. Een halve tank voor 23 dollar, mooi toch?
Daarna hadden we nog 120 km voor de boeg (anderhalf uur rijden). We sloegen de 160-west in en gingen hoger en hoger... Het leek bijna weer op de schoolreis-bus in San Diego ;-). Het werd ook steeds kouder en kouder. Uiteindelijk was het nog maar 54 (= 12 !) graden. Hier waren geen cactussen te zien, maar alleen maar naaldbomen. Veel loofbomen moesten nog in het blad komen.
We keken zelfs over de hoogste bergen heen, tenminste: dat idee had ik...

Over de 260 naar Camp Verde, waar we weer in een lager gedeelte reden en de bergen weer om ons heen oprezen
In Cottonwood sloegen we de 89A in en hadden toen nog maar zo'n 35 km te rijden. (Al die getallen van de wegen vermeld ik even speciaal voor ''mijn'' raadslid/nestor Nico Bosch, die onze route zelfs op de Amerika-atlas volgt... Bij die slingerweg van vandaag leek me dat een goed idee Nico ;-))

We kregen een prachtig zicht op steeds mooier en roder wordende bergen/rotsen. Alweer een ander soort landschap dus.... Hoeveel hebben we er inmiddels al niet gezien?
Toen we Sedona binnenreden, waren de beige/rode bergen zo dichtbij! Ik bleef maar foto's maken, en Andre kon af en toe ook even kijken, maar moest ook goed op het drukke verkeer voor hem letten.

Om kwart over vijf parkeerden we bij het West Bestern Plus Inn of Sedona. Nu nog even inchecken (dachten we) en dan naar de kamer, even relaxen. Het inchecken duurde echter bijna een halfuur, terwijl men met 3 mensen achter de balie stond. Het schoot maar niet op, er waren steeds storingen in apparatuur en er moesten allerlei vragenlijsten ingevuld worden. En handtekeningen gezet... pfffffff...
Dan maar even een foto op het terras gemaakt van het prachtige uitzicht op de Red Rocks, waarin we morgenochtend een Jeeptour geboekt hebben.

In de kamer ook maar weer even een foto van de kamer, en ja Tinka: het zijn alweeeeeeer 2 enorme bedden. we kunnen er dus weer met z'n vieren in liggen. ;-))

O ja, wat ik nog vergat: ik ben alweeeer in een bijzonder toilet geweest!
Bij de Tortilla flat (lunch op de Apache trail) was zo'n leuk, gek en originele ladies-restroom: de deuren waren maar zo'n 1,50 m hoog en je kon het hoofd van degene die op het toilet zat, dus net erboven uit zien steken. Wel en beetje gek hoor, als je op zo'n toilet zit en je hoofd is gewoon zichtbaar. Maar het effect dat je dan krijgt met de beschilderde deuren is geweldig !!