Dag 11

Via route 66 en de Hoover Dam naar Las Vegas!

Om half tien checkten we uit en na nog even getankt te hebben aan de overkant van de brede straat, lieten we Tusayan weer achter ons. Weer een staalblauwe lucht en 64 (= ca 18) graden maar. Volgens de navigatiedames was het 480 kilometer rijden naar Las Vegas.
Eerst moesten we weer 80 km terugrijden over de mokersaaie highway 64 om vervolgens om 10.45 uur de Interstate 40 West op te gaan. Deze weg wordt ook wel de Purple Heart Trail genoemd. Vraag me niet waarom...

Om 11.15 uur waren we bij de afslag naar de route 66 en zijn we in Seligman gestopt om wat rond te kijken. Er was van alles te zien, ook oude auto's en motoren. In zo'n zaakje kon ik ook weer even een toilet bezoeken en deze keer werd ik opgewacht door Elvis.. Is weer eens wat anders.

Bij een gekke koffieshop even koffie gedronken. Het duurde even voordat we de ingang gevonden hadden, en toen we die vonden stond Andre nog aan de verkeerde kant van de deur te trekken... Voor de grap hadden ze ''pull'' aan de kant van de scharnieren gezet. Op die manier krijgen ze wel weinig klanten denk ik.
We raakten even aan de praat met de verkoopster, die een zoontje van 18 maanden heeft en heel graag eens naar The Netherlands wil gaan. Ondertussen deden we wat melk in onze koffie en pakte zij opeens een mosterdfles en terwijl ze vroeg "wil je wat mosterd?" Spoot ze ook meteen een straal mosterd op Andre zijn witte poloshirt. Huh?? Wat bleek: het was een nepfles met een sliert mosterd als een soort elastiek dat je eruit kunt schieten. Dus de straal lijkt net echt... ! "Had wel wat geweest he? Op dat witte shirt" zei ze nog. Ja, het was eerst even schrikken, maar toen wel erg lachen ja...

Om 12.15 uur reden we weer verder, het was inmiddels 75 graden ( bijna 24 gr C). Zo'n 80 km verder stopten we weer, nu in de bekende route 66 plaats Kingman, waar we even het route66 museum in zijn gegaan. Het was wel aardig, maar niet wat we verwacht hadden.

Om 14.30 uur reden we weer verder de Interstate 40 West op.
Ruim een uur later waren we bij de Hoover Dam, inmiddels een toeristische attractie. Ze vragen zelfs 10 dollar p.p om het visitor center in te gaan. En je tassen worden onderzocht op wapens etc, maar je mag zelfs geen eten en drinken bij je hebben. En geen dieren. De hoge nieuwe brug die ze in 2010 voltooid hebben, hebben ze gebouwd om terroristische aanslagen op de damwand te voorkomen. De dam zelf is nu dus alleen nog voor toeristen toegankelijk. Controle van elke auto bij het oprijden ervan. Vandaag had de ''controleur'' blijkbaar weinig zin, want nadat het raampje was opengedraaid, zei hij meteen: "Go on, guys". En we mochten door meteen.
Het parkeren was eigenlijjk ook 10 dollar, maar omdat het bijna 16 uur was, mochten we gratis parkeren.
Toen we uit de auto stapten, vloog de hitte ons aan... Pfffff, 95 graden in de schaduw bleek het te zijn. (= 35 graden)
En geen zuchtje wind, terwijl Jonna ons nog zo waarschuwde (en de borden ook langs de weg) dat er ''strong crosswinds'' konden zijn. Vandaag dus niet...

Erg indrukwekkend die dam, en damwand, de diepte (of hoogte) ervan en de lengte...

Om 16.30 uur reden we weer verder, nog 56 km te gaan naar het hotel. Helaas kwamen we in een file terecht, maar de amerikaanse navigeuse stuurde ons er al snel vanaf, en daarna hebben we geen file meer gezien.. Wel veel drukte, hoe meer we richting Las Vegas kwamen.
Om 17.30 uur stopten we voor het hotel en ook hier ruilden we de auto (met sleutels) in voor een papiertje met een nummer...

In het hotel (het Platinum) werden we heel vriendelijk en uiterst beleefd ontvangen en we kregen de Princess Suite op de 16e verdieping met zicht op de city toegewezen. Of we moesten liever op de bergen uit willen kijken?? Nee hoor, die hadden we de afgelopen dagen al zo veel gezien...

Onze suite is enorm groot, een aparte zitkamer, grote slaapkamer, volledige keuken (oven, magnetron, inductiekoken, amerikaanse koelkast en zelfs een vaatwasser) en een grote badkamer (voor het eerst hoeven we niet in het bad te douchen), met zelfs een tweepersoons jacuzzi.

In het hotel even wat gegeten om half zeven en daarna zijn we nog even The Strip opgelopen... Wat een mensenmassa, herrie, chaos, lichten, teveel luchten (waaronder ook uitlaatgassen maar ook vaak hasj-lucht dus... :-(), ik kreeg er keelpijn van.

Terug in het hotel nog tot laat op het balkon gezeten, nog steeds is het erg warm... maar het uitzicht vanaf ons balkon is prachtig... Ook hier kun je naar blijven kijken, net zoals de Grand Canyon gisteren... maar wat een verschil zeg... twee totaal verschillende werelden.