Dag 12

22-11-2016

Vandaag wilden we meerdere dingen gaan doen. Een vol progamma, hopelijk gaat het allemaal lukken. We zitten nu dus op het eiland Marathon. De liggen is heel centraal, dus dat scheelt weer. We begonnen de dag aan de overkant van de straat. Hier zat weer zo'n typisch tentje waar je op z'n Amerikaans kan ontbijten. We besloten beiden om te ontbijten met pannenkoekjes. Rogier met banaan, Marleen met blauwe bes. En wederom was er een dame die met de koffiepot langs kwam, het blijft leuk! Wederom was het tijd om in onze fijne auto te stappen. We besloten richting het zuiden te rijden. We begonnen met Big Pine Key, op dit eiland zit het National Key Deer Refuge. In dit gebied leeft het beschermde, slechts 60 cm grote Key Deer (een klein hertje). Het diertje komt alleen in de Lower Keys voor (Big Pine Key, Torch Key en No Name Key). Het was maar een klein stukje rijden, al gauw kwamen we in Big Pine Key aan. Na even zoeken hadden we het visitor center gevonden. Het visitor center zat dit keer midden een winkelcentrum. Dit waren we niet gewend! We zijn er naar binnen gegaan en gevraagd waar we het beste het diertje konden spotten. Dit zou nabij de Blue Hole (een meer) zijn. Enkele minuten verderop zou het betreffende meertje liggen. Daar aangekomen maakten we een kleine wandeling naar een observatieplatform. Bij het observatieplatform kwamen we gelijk oog in oog te staan met een alligator. Deze lag gewoon direct tegen het platform aan! Het was ondiep water dus we konden 'm heel goed bekijken. Ook zagen we nog een schildpad voorbij zwemmen. Bij het platform was ook een ranger aanwezig. We hebben nog even een praatje met hem gemaakt. Hij vertelde dat de alligator wel heel dicht bij het platform lag. Hij heeft het vermoeden dat iemand hem te eten geeft (wat verboden is om te doen). De ranger zat er al de hele morgen maar heeft nog geen Key Deer gezien (balen!). Onderweg naar het meer zagen we nog een Key Deer langs de weg. Het diertje was met een vuilnisbak aan het spelen. Waren we nu maar gestopt! De ranger adviseerde ons om iets verderop te gaan kijken. Daar stonden wat huizen en de diertjes zijn dol op het doorzoeken van vuilnis. Ook eten ze graag het gazon van de mensen op. Ook zouden er nog twee hikingtrails zijn, de Watson en Mannillo trail. We besloten op zijn advies iets verder te rijden en de twee trails te lopen. We liepen door een soort palmbomenbos, maar helaas...geen Key Deer te bekennen. Ook bij de woningen geen dier gezien! We besloten maar richting No Name Key te rijden. Hier zit de No Name Pub. BNN 3 op reis is hier ooit geweest, dit leek Marleen zo leuk om naar toe te gaan! En toen...stak er een Key Deer de weg over. Yes! Toch nog eentje gezien! Gelijk de auto uit om het diertje te bekijken. Hij verdween al gauw de bosjes in helaas. Op No Name Key aangekomen stak de ene na de andere Key Deer de weg over. We hebben er ontzettend veel gezien! Ook een baby Key Deer kwam voorbij. Ze kwamen ook heel dichtbij, zo super schattig! Op dit eiland was het ook een stuk rustiger, misschien dat ze wel hier naar toe verdreven zijn? Het was vervolgens tijd om naar de No Name Pub te gaan. We waren de pub onderweg al tegen gekomen. Het zit ook echt in een uithoek, er stond een groot bord met "you found it". Op televisie hadden we al gezien dat de gehele pub vol hangt met dollar biljetten. We gingen aan de bar zitten en bestelden een Corona. We kwamen aan de praat met de barman en vroegen naar het verhaal achter de one dollar biljetten. Hij vertelde dat de bar al sinds 1936 bestond. In 1989 was er een man die het meisje achter de bar leuk vond. Toen hij bij de bar kwam was het meisje er niet. Hij liet zijn telefoonnummer achter op een dollar biljet en maakte deze vast aan de muur. Vervolgens ontstond er een traditie, mensen die hier kwamen schreven een tekst op een biljet en maakten deze vast aan de muur. Dit wilden wij natuurlijk ook doen! We kregen wat stiften en een nietmachine. We hebben er opgeschreven "Marleen & Rogier, roadtrip Florida 2016". In de tussentijd genoten we van ons biertje. Ook hadden we op aanraden van de barman toastjes besteld met lokale gele tonijn. Dit zouden we zelf niet zo snel bestellen, maar het was erg lekker. Het was super gezellig in de pub, er zat een stel Amerikanen naast ons en aan de andere kant een stel Denen. Marleen kwam al gauw aan de praat met de Amerikaanse vrouw naast haar. Zij vertelde dat ze hier woont en dat haar zoon op bezoek kwam. Hij woont in New York en daar ligt nu een dik pak sneeuw. Wat een vreemd idee! Ze adviseerde ons om naar het Dry Tortugas Nationaal Park te gaan. Vanaf Key West kan je daar naar toe. Helaas hebben we hier geen tijd voor, misschien een volgende keer (hopelijk?). We hebben zeker 1,5 uur in de pub gezeten, toen was het tijd om ons dollar biljet ergens aan vast te maken. Aan de muren was werkelijk geen leeg plekje meer te bekennen! De barman is daarom op de bar gaan staan en heeft ons biljet aan het plafond vast gemaakt. Mochten we ooit terugkomen, dan zijn we benieuwd of ie er nog hangt. We stapten vervolgens in de auto en reden terug richting het noorden. We wilden graag het Bahia Honda State Park bezoeken. Het strand in dit park geldt als het mooiste strand van de Keys. Vlak voor het State Park zijn we gestopt om wat foto's te maken. Het was net nep, een strak blauwe lucht, palmbomen en helder water. Opeens zag Rogier een hele grote leguaan zitten. Ook al zo'n bijzonder beest die we nog nooit eerder in het echt hadden gezien. Na de stop kwamen we binnen enkele minuten bij het State Park aan. Het zag er inderdaad heel mooi uit! Allemaal wuivende palmbomen en witte stranden. Het was net een ansichtkaart, echt zo mooi! We maakten een kleine wandeling naar de oude Bahia Honda spoorbrug. Deze voormalige spoorbrug werd in 1935 door een orkaan verwoest en staat er vandaag de dag dus nog steeds. We konden een klein stukje over de brug lopen en we hadden vanaf hier prachtig uitzicht over de omgeving. Na deze wandeling was het tijd om te zwemmen! We zijn eerst naar het winkeltje gegaan om een duikbril met een snorkel te kopen. Hopelijk valt er in de zee nog wat te zien! Bij het strand aangekomen bleek het strand opeens een stuk kleinger geworden te zijn. Het was vloed geworden, kak, geen rekening mee gehouden! Marleen dook gelijk de zee in. Na een tijdje bleef er jammer genoeg geen strand meer over om op te kunnen zitten. We zijn toen naar het strand aan de andere kant van het park gegaan. Gelukkig bleef hier wel een stukje strand over! Dit strand had ook nog eens mooi uitzicht op de oude spoorbrug. Na een tijdje zwemmen en relaxen was het wel mooi geweest. Rond 16.30 uur verlieten we het park en gingen we nog boodschappen doen bij Publix. Even weer een avondje niet buiten de deur eten!