Dag 7

09-06-2017

Eindelijk! Het is vrijdag! We gaan vandaag naar Washington D.C.!
Uitslapen zit er deze vakantie niet in, we hebben wederom het wekkertje om 07.00 uur gezet. Het is "slechts" 1,5 uur rijden naar Washington D.C.. Maar we willen het zekere voor het onzekere nemen. Als we in een lange file komen zijn we straks te laat voor de rondleiding in het Pentagon. Onderweg waren we wederom gestopt voor een ontbijtje. We wilden het nog rekken tot we in Washington D.C. waren, maar we hadden enorme trek! Na deze tussenstop reden we verder en rond half 11 kwamen we aan bij Pentagon Fashion Centre. Volgens de instructies van het Pentagon konden we hier het beste parkeren. Er is bij het Pentagon zelf geen parkeerplek voor bezoekers. Zo gezegd zo gedaan, de auto werd geparkeerd en we hadden zelfs nog tijd om even te shoppen. Het winkelcentrum is trouwens heel gróót! We hebben onze ogen uitgekeken! Bij het winkelcentrum zat ook de metro die ons naar het Pentagon kon brengen. Zoals in iedere grote stad is het altijd even puzzelen hoe de metro werkt en wat voor kaartje je het beste kan kopen. In tegenstelling tot andere steden hadden we binnen no-time door hoe het metronet werkt. Rond één uur stapten we in de metro die ons naar het Pentagon bracht. We konden de volgende halte al uitstappen. Daar aangekomen stikte het van de mensen in uniform. Militairen, mariniers en weten wij veel wat. We zagen heel wat mensen naar elkaar salueren, best een grappig gezicht. Jeetje, we staan naast het Pentagon, het gebouw waar de meest belangrijke en bekendste militaire operaties worden bedacht! Wat bijzonder! En wat is dat gebouw mega groot! We liepen naar het Visitor Centre. We zouden een uur van te voren ons moeten melden. Nou, niet dus. We werden vriendelijk verzocht om over een halfuur terug te komen. Prima! Het Pentagon is trouwens enorm beveiligd. Er stonden overal beveiligingsmensen, ook bij het Visitor Centre. Zelfs een speurhond stond voor de deur. We besloten eerst om naar het 9-11 memorial te lopen. Uitleg is niet nodig lijkt ons...Daar aangekomen werden we stil van het gedenkteken, al die namen die je daar ziet staan. Wat een vreselijke gedachte dat er zoveel onschuldige mensen die dag zijn aangekomen. "Gelukkig" was het vliegtuig terecht gekomen op een deel van het gebouw die onlangs gerenoveerd was. Het gebouw zat daarom niet vol. Als dat wel zo was, was het aantal slachtoffers velen malen groter geweest. Op de gedenkplaats zagen we verschillende bankjes staan, ieder slachtoffer had zijn eigen bankje. De bankjes stonden allemaal in de richting van de aanvliegroute van het vliegtuig. Aan de richting van het bankje kon je zien of het slachtoffer in het vliegtuig zat of in het Pentagon. Na een tijdje besloten we terug te lopen naar het Visitor Centre. Daar aangekomen mochten we naar binnen! We zagen nog dat de mensen zonder uitnodiging meteen werden weggestuurd. We kwamen binnen en moesten ons melden bij een balie. Er werd druk gebladerd want onze naam werd niet direct gevonden...zou het wel goed zijn gegaan denk je dan meteen. Maar gelukkig, alles was in orde, we mochten weer verder. We kregen een bezoekerspas mee die we op ons shirt moesten klemmen. We moesten vervolgens onze spullen in zo'n apparaat leggen die je ook op het vliegveld ziet en we moesten door zo'n speciaal poortje lopen, streng beveiligd dus! Vervolgens moesten we plaats nemen op een bankje tot dat we werden opgeroepen. In de tussentijd konden we nog een winkeltje bezoeken en een aantal foto's maken (maar in één bepaalde richting, voor de rest was fotograferen ten strengste verboden). Om 2 uur werden we opgeroepen door een man in een net militair uniform. We moesten een zaal binnenlopen en kregen wederom instructies. Je mag dit niet doen, je mag dat niet doen. Je moest bij de groep blijven etc. ect. Wij kregen een eigen begeleider toegewezen die ons de rondleiding zou geven. Zijn naam weten we niet meer, maar hij zat nog maar enkele maanden bij de mariniers. Vervolgens startte de tour. En dit ging snél, héél snél. We hadden een vrij grote groep, misschien wel 20 personen. De marinier liep met zijn gezicht naar ons toe, dus achteruit het gebouw door. Hij begon te vertellen over het Pentagon, maar hij vertelde het zó snél, dat wij nog in ons hoofd bezig waren met vertalen. Dat was wel erg jammer, we hebben er hierdoor niet heel veel van meegekregen. Het verbaasde ons te zien dat het Pentagon een heus winkelcentrum van binnen heeft. Er zit werkelijk van alles! We liepen ook langs allerlei afdelingen en kwamen informatieborden tegen van de verschillende soorten strijdkrachten. Informatie over mensen met hoge onderscheidingen etc. etc. Ook liepen we het memorial binnen voor de mensen die tijdens de aanslag zijn omgekomen. Het idee dat je in het Pentagon loopt is echt gaaf, maar jammer genoeg hebben we niet veel bijzonders gezien. Hele spannende dingen zie je dus niet, dit hadden we ook niet echt verwacht. Maar het is wel leuk om het eens van binnen te hebben gezien! Na een uurtje was de rondleiding afgelopen en we pakten wederom de metro. Slechts één halte verderop zit het Arlington Cemetery. Wij hebben beiden meerdere Amerikaanse begraafplaatsen gezien (zoals in Limburg en in Normandië). Deze begraafplaatsen zien er gelikt uit. Ook Arlintgon Cemetery ziet er zo uit. In Amerika zelf zijn alleen al 139 nationale begraafplaatsen. Hoewel het een militaire begraafplaats is, liggen er ook bekende Amerikanen zoals presidenten, politici en verdienstelijke burgers. In totaal zijn er 400.000 graven op deze begraafplaats. Het is dan ook ontzettend groot! Bij het Visitor Centre aangekomen werden we aangesproken door een Police men. Hij was zo vriendelijk om ons de weg te wijzen en raadde ons aan om een hop on hop off ticket te kopen (ja, bijzonder op een begraafplaats). Het is ook lopend niet te doen, het is én heel groot, én erg heet (+ 30 graden).We volgden het advies van de Police men op en kochten een kaartje voor de hop on hop off... trein! Oh, vreselijk...het was geen busje maar zo'n lelijk touristen treintje. Maar goed, dat ding deed zijn werk, ondertussen werd ons nog het een en ander over de begraafplaats verteld. We stopten als eerste bij het graf van President John F. Kennedy. JFK was de 35e president van de Verenigde Staten. Hij werd op 22 november 1963 op 46-jarige leeftijd doodgeschoten tijdens een rondrit in een open limousine. De President had eerlijk gezegd een heel eenvoudig graf, je zou toch wat meer toeters en bellen verwachten. Ook lag zijn familie hier (nabij) begraven. Het maakte veel indruk op ons. Het uitzicht vanaf deze plek was prachtig, je kijkt tevens uit over de stad Washington. We stapten vervolgens weer in het treintje die in de tussentijd divere memorials liet zien. We waren er eerlijk gezegd een beetje stil van, wat veel grafstenen! En ze staan ook allemaal zo keurig recht in één lijn! We stapten weer uit bij het Graf van de Onbekende Soldaat. In 1921 werd een onbekende soldaat uit de 1e Wereldoorlog op deze plek begraven. Later werden er ook onbekende soldaten begraven uit de 2e Wereldoorlog en uit de Korea en Vietnam oorlog. Het graf wordt bewaakt door soldaten, dit wordt 24 uur per dag gedaan 7 dagen per week. De wisseling van de wacht was erg bijzonder om te zien. De soldaten leken net robots zoals ze daar liepen! Het treintje bracht ons langs meerdere bijzondere plekken...Zo kwamen we ook langs het Netherlands Carillon (een 40 meter hoge stalen toren met 49 klokken). Dit was een geschenk van het Nederlandse volks aan de VS in 1954. Een beiaard (klokkenspel) werd geschonken om de VS te bedanken voor de hulp tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Het was leuk om te zien en geweldig om te horen! Om 6 uur speelde de beiaard een deuntje. Toen we het hoorden realiseerden wij ons dat dit toch wel een typisch Nederlands geluid is. Vlak hiernaast stond het Iwo Jima Memorial. Raising the Flag on Iwo Jima was een historische foto. Op de foto zijn vijf Amerikaanse Mariniers en een marine-hospik te zien die na de landing op Iwo Jima tijdens de Tweede Wereldoorlog samen de Amerikaanse vlag op de top van het Japanse eiland Iwo Jima plantten. Wat een pracht een praal, dat kunnen die Amerikanen wel. Het bezoek van het Arlington Cemetery was nu tot een einde gekomen. We stapten snel weer op bij het treintje en reden richting de uitgang om terug te gaan naar de metro. Weer bij het Fasion Centre aangekomen besloten we eerst snel wat te eten en dan gelijk door te gaan naar ons appartement. Het was al 7 uur á half 8 en we moesten nog inchecken. Gelukkig was het appartement niet te ver weg, na een kwartiertje rijden waren we er al. We waren net op tijd, inchecken kon namelijk tot 8 uur. Nadat we dit gedaan hadden zagen we al een prima zwembad en allerlei andere voorzieningen op het terrein. Er is zelfs een BBQ-corner! Je kan daar je zelf meegebrachte vlees bereiden. Er staan allemaal picknicktafels dus je hoeft ook niet terug naar je appartement te lopen. Hoe leuk is dat! Het appartement zelf is ook fantastisch! Er zit zelfs een hele grote keuken in! We hebben nog snel even wat boodschapjes gedaan, 2 minuten verderop zat een supermarkt. Niet dat dit nou bijzonder is maar de supermarkt opzich was wel heel bijzonder! Het was net alsof we in China Town beland waren. Er was een reusachtig complex met alleen maar Aziatische winkeltjes! Alles stond geschreven in van die chineese tekentjes (met Engels ernaast). De winkel zelf was een mega supermarkt met alleen maar chinees voedsel. Niet normaal! We keken onze ogen uit! We voelden ons ook wel een beetje awkward...we waren de enige blanken in die winkel. We zagen alleen maar Aziatische mensen, het was in ieder geval heel lollig om te zien. We waren niet echt geslaagd met onze boodschappen. Verder dan wat fruit en een potje pindakaas en jam kwamen we niet (alles was Aziatisch). Nou ja, jammer dan. Dat komt later wel weer, nu snel naar het appartement. Het is weer mooi geweest voor vandaag!