Dag 13

Reisdag 13 (06-06-2015)

En vandaag werden we wakker met…bewolking! Zucht, we hadden gehoopt dat gister de enige slechte dag zou zijn. Bovendien hadden we in Moab zeker geen slecht weer verwacht. Normaal gesproken is het hier namelijk bloedheet. We hadden dus gewoon dikke pech. Het heeft vannacht erg hard geregend, er staan nu overal plassen. Heel erg jammer, dit was zo’n mooie camping (Devils Garden Campground). We hadden graag buiten aan de picknicktafel ontbeten. We hadden hem wel droog kunnen maken, maar dan zaten we voor de rest in de modder. Toch maar niet gedaan dus. Na ons ontbijt (dat uit muffins bestond) zijn we nog een rondje door het park gereden. We hadden niet zo heel veel tijd hiervoor, vandaag wilden we ook nog naar Dead Horse State Park en Canyonlands National Park. Aangezien we toch helemaal achterin in het park zaten, zijn we bij vrijwel alle uitzichtpunten gestopt voor een foto. Ook wilden we stoppen bij het uitkijkpunt van de Delicate Arch. Dit is de meest bekende boog in het park, in Utah zie je de afbeelding van deze boog overal! Helaas is door de hevige regen de toegangsweg naar het uitkijkpunt afgesloten. Wat ontzettend jammer dit! Maar het is niet anders, we hadden nog wel de wandeling naar de boog zelf kunnen doen. Echter duurt de wandeling 2-3 uur en deze tijd hebben we niet. Van alle parken die we tot nu toe bezocht hadden, vonden wij Arches National Park het minst mooie park. Het was wel mooi, maar we hebben tijdens andere vakanties soortgelijke bogen gezien (maar natuurlijk niet 2000 bij elkaar). Misschien dat het ook wel komt door het weer, van de andere parken konden wij meer genieten. Uiteindelijk waren we rond 12.00 uur terug bij het Visitor Center. We hebben nu ook foto’s gemaakt van het “bord” van Arches National Park. Het was nu gelukkig droog! Vervolgens zijn we richting Dead Horse State Park en Canyonlands National Park gereden. Vanaf Moab was het nog wel een stukje rijden, we moesten eerst een flinke berg op voordat we er waren. We zijn als eerst gestopt bij Dead Horse State Park. We moesten $10,00 entree betalen. Omdat het een “State Park” is, geldt onze jaarpas niet, deze is alleen voor “Nationale Parken”. We zijn vervolgens naar Dead Horse Point gereden, dit is achterin het park. Het viel ons op dat het een klein park betreft, we waren er namelijk al heel snel! Het uitzicht was adembenemend! Vanaf 1830 meter hoogte konden wij vanaf een vooruitstekend plateau een kloof inkijken die uitzicht bood over Canyonlands National Park. Door het prachtige landschap zag je de bekende Colorado River liggen. Echt prachtig om te zien, we hebben hier ook een tijdje rondgewandeld. Vervolgens zijn we de camper ingestapt en zijn we naar Canyonlands National Park gereden. Dit park lag slechts enkele kilometers verderop. En waar we bang voor waren gebeurde, het ging regen! En niet zo’n beetje ook! We zijn daarom gelijk doorgereden naar de Grand View Point Overlook (achterin het park) in de hoop dat het onderweg droog zou worden. Toen we bij het uitzichtpunt aankwamen, regende het nog steeds. We zijn toen maar even in de camper blijven zitten. We hebben toen maar wat gegeten en gedronken. Gelukkig stopte het daarna met regenen en konden we van het uitzicht genieten. Het was wederom prachtig om te zien! We konden op dat stuk de Grand View Point trail lopen die hooguit een uurtje in beslag zou nemen. Vol goede moed zijn we aan deze trail begonnen, we liepen zo langs de afgrond heen. Maar al snel zat er onweer in de lucht, de lucht die er aan kwam werd steeds donkerder. Ook zagen we al een paar flitsen in de verte. En ja, dan is Marleen weg hé? Je moet niet denken dat zij bij onweer vrolijk buiten blijft! Marleen besloot niet verder te lopen, Rogier wilde nog wel verder. Het onweer ging volgens Rogier de andere kant op. Marleen is alleen terug gelopen naar het uitkijkpunt, ze heeft hier nog een tijdje van het uitzicht genoten. Toen het onweer te dichtbij kwam was ze binnen no time veilig in de camper. Ze is toen maar verder gegaan met het reisverslag van de dag ervoor. Rogier liep nog steeds buiten, toen het onweer écht los brak was ook Rogier gelukkig weer terug bij de camper. Zo zie je maar weer, onweer is onvoorspelbaar! We zijn vervolgens nog bij een aantal uitzichtpunten gestopt, maar het regende grotendeels van de tijd. Wederom erg jammer, Canyonlands National Park is heel mooi om te zien! Omstreeks 17.00 uur verlieten wij het park. En wat nu…? We waren in eerste instantie van plan om in de omgeving van Moab een camping te zoeken. In verband met het slechte weer, besloten we om alvast een stuk richting Monument Valley te rijden. Dan hoefden we morgen niet meer zo ver (het was toch een rit van 3 uur) en hopelijk wordt het weer onderweg beter. Onderweg bleef de grote onweerswolk ons lange tijd volgen, maar we reden wel in een lekker tempo. We kwamen onderweg wel een paar campings tegen, maar we hadden geen zin om al te stoppen. In het kleine plaatsje Bluff zijn we gestopt bij een lokale supermarkt. Gelijk maar weer wat eten en drinken ingeslagen. We vervolgden onze weg en het weer bleef eindelijk mooi! Gelukkig maar! We hadden geen zin in nog meer dagen regen. Voorbij het plaatsje Mexican Hat stopten we bij een Shell om de benzinetank vol te gooien. Bij de Shell stopte ook een andere camper van Cruise America. Uit de camper stapte een Amerikaans stel met 3 (oudere) kinderen. Amerikanen houden echt van een praatje, ze kwamen al gauw naar ons toe gelopen. Ze vroeg ons waar we vandaan kwamen, en of we voor het eerst met een camper op vakantie waren. Voor ons gevoel zijn Amerikanen in dat opzicht toegankelijker dan Nederlanders. Nederlanders maken bij een benzinestation niet zo gauw een praatje met anderen. Aangezien Monument Valley nog maar een halfuur á driekwartier rijden was, waren we van plan om daar naartoe te gaan. Het Amerikaanse stel ging toevallig naar dezelfde camping als ons. Echter hadden wij geen idee of er nog wel plek was, Marleen haar telefoon werkt niet en van Rogier is de batterij leeg. De Amerikaanse meneer bood gelijk zijn telefoon aan zodat wij naar de camping konden bellen (helaas nam er alleen niemand op). Vanaf het benzinestation is Marleen achter het stuur gekropen en we reden het Amerikaanse stel achterna. Dat was wel handig, aangezien we inmiddels in het donker reden. Om 21.15 uur zijn we aangekomen op Goulding’s Campground, gelukkig was er nog plek! Na het inchecken zijn we naar onze camperplaats gereden en aten we om 22.00 uur nog een broodje (ons avondeten!). We hebben nog even nagepraat over de vakantie, we zitten nu alweer over de helft! Het gaat zo ontzettend snel, maar we genieten volop! Het is hier zo mooi!