Dag 16

Reisdag 16 (09-06-2015)

Vandaag moesten we vroeg op, om 09.30 uur stond een bezoek aan de Antilope Canyon gepland. Volgens de voucher moesten wij een halfuur van te voren aanwezig zijn op het kantoor van Antilope Canyon Tours. Wat heerlijk zo’n TomTom, tot nu toe heeft hij ons altijd naar de juiste plek gebracht! We waren ruim op tijd en alles was prima voor elkaar. We zaten ‘m namelijk nog een beetje te knijpen of alles wel goed zou zijn. We hadden onze excursies bij Jan Doets geboekt. Echter moesten we nog wel 24 uur of 48 uur (afhankelijk van de tour) van te voren bellen naar het kantoor van de betreffende instantie om de excursie te bevestigen. Van Antilope Canyon Tours kregen we alleen het antwoordapparaat. Marleen heeft op haar beste houtje touwtje Engels een voicemailbericht ingesproken. Schijnbaar is de boodschap dus wel goed overgekomen! Iets voor half 10 stapten we in een jeep met wederom zo’n stoeltjesbak er bovenop. In zo’n ding voel je je wel een echte toerist! Het stikt hier trouwens van de Chinezen/Japanners/Koreanen (geen idee wat het zijn). Wij moeten wel erg lachen om dat volk. Ze zijn erg bang voor ziektes of smog, de meesten lopen met mondkapjes voor. Ook zijn ze als de dood om ook maar een beetje bruin te worden. Ze lopen met bloedheet weer in lange broeken en met shirts met lange mouwen. Sommigen hebben zelfs handschoentjes aan! Oja, en een enkeling heeft zelfs een paraplu tegen de zon! Ja, dan ben je natuurlijk op en top beschermd tegen de zon. We weten dat in die landen “zo blank mogelijk” het schoonheidsideaal is. Maar dit gaat wel erg ver hoor! Ze zijn echt maf, overal zie je ze met hun camera voorbij springen (sommigen maakten zelfs foto’s van ons. Zo bijzonder zijn wij niet hoor!) en ze zwaaien naar iedereen. Bijzonder volk! Maar genoeg over dat, terug naar de jeeptour. Onderweg moesten we nog een korte stop maken om andere mensen op te halen. We dachten al, alweer een privé tour? Maar nee, de jeep zat uiteindelijk vol. Het was zo’n 20 minuutjes rijden naar de Canyon zelf. Daar aangekomen viel er niets te zien. Aan de buitenkant zie je alleen een opening, that’s it! In de Canyon zelf vertelde onze gids van alles en nog wat over de Canyon. Ze vertelde dat de Canyon nog niet zo heel lang geleden is ontdekt, we menen rond 1930 ofzo. De Navajo indianen, die dit gebied beheren, hebben de Canyon jarenlang geheim gehouden. Vandaag de dag is het een enorme toeristische trekpleister, zelfs nu in het laagseizoen is het er druk! Hoe de Canyon er uit ziet is moeilijk met woorden te omschrijven. De kleuren zijn roze/rood en heeft bijzondere vormen. Als je je fotocamera in de juiste positie plaatst, krijg je werkelijk waar de mooiste foto’s die je je maar kan bedenken! Echt schitterend wat lichtinval kan doen! Gelukkig hielp de gids ons ook hierbij, en soms maakte ze de foto zelf! Het was een bijzonder bezoek! Wat indruk op ons maakten, is de reden waarom je tegenwoordig alleen met een gids de Canyon mag bezoeken. Ten eerste omdat sommige mensen het schijnbaar nodig vinden om teksten in de muren te krassen. Maar de belangrijkste reden: het water in de Canyon kan plotseling zo enorm stijgen, dat je er met gemak kan verdrinken! Zo’n 17 jaar geleden is dit nog gebeurd! Een gids begeleide destijds een aantal mensen door de Canyon en ook toen is het water in korte tijd enorm gestegen. Alleen de gids heeft het bezoek kunnen navertellen…! We hebben met eigen ogen gezien hoe hoog het water kan komen. In de top van de Canyon zagen wij nog boomstammen en takken van de laatste waterstijging…Na dit bezoek zijn we doorgereden naar de Grand Canyon. Ongeveer 3 uur later kwamen we aan bij de Grand Canyon via de oost ingang. Helaas was het heel erg bevolkt, af en kwamen er wat regendruppeltjes naar beneden. Hopelijk blijft dit niet zo, want dat zal wel heel zuur zijn! De Grand Canyon is wel een van de hoogtepunten! We zijn bij twee uitzichtpunten gestopt. Helaas konden we door de bewolking niet heel ver de Canyon in kijken. Het was een beetje “wazig”, wat jammer dit! We besloten daarom maar om eerst een camping te zoeken (de 1e camping was al vol, help!), dan kunnen we later misschien nog even kijken. Misschien is vanavond het weer wel beter. Onderweg naar Canyonvillage was er file, iedereen stopte langs de kant van de weg. Geen idee waarom, maar we zijn ook maar gestopt. En wat bleek? Er lagen twee reusachtige elanden (zo’n dier met een mega gewei!) in het gras! Wow! Dit is echt heel gaaf! We konden heel dichtbij komen, ze bleven gewoon liggen! Wat prachtig, we konden zelfs met de dieren op de foto! Toen we terug naar de camper liepen zagen we aan de overkant van de weg nog een eland. Ook deze eland hebben we even gedag gezegd! Onderweg zagen wij ook nog diverse herten lopen, deze waren een stuk groter dan de herten die wij eerder gezien hebben. Het blijft heel bijzonder, dat je hier “gewoon” even langs een eland, hert of eekhoorntje loopt. Na 20 minuutjes zijn we bij Canyonvillage aangekomen, eindelijk bordjes met “camping”. Mather Campground: “full” (kak!). Toen doorgereden naar Trailervillage, ook hier kwamen we het bordje “full” tegen. En het was nog maar in het begin van de middag! We zijn bij Trailervillage toch maar de camping opgereden, je weet maar nooit! (hadden we al verteld dat Marleen door Grand Canyon National Park reed met de camper!?) Marleen stapte bij de receptie naar binnen, de dame achter de balie was op dat moment aan het telefoneren. Toen ze ophing, legde Marleen uit dat we opzoek zijn naar een campingplaats en dat we alleen een reservering hebben voor morgen en overmorgen. De dame zei vervolgens “it’s your lucky day!”. Op het moment dat Marleen naar binnenliep, kreeg de dame een telefoontje van iemand die de campingplaats wilde annuleren voor vanavond! Dus we hebben toch nog een plekje! Anders moesten we buiten het park een plekje zoeken, en eerlijk gezegd hadden we daar geen zin in! We gingen de camper op zijn plek zetten en gingen vervolgens eerst wat eten en drinken. In de tussentijd namen wij het krantje van het Nationale Park door. Waar wilden we sowieso gaan kijken? Marleen zag buiten opeens een prachtig blauw vogeltje vliegen. Geen idee wat voor vogeltje het was, het vogeltje stond ook in het foldertje van het park. Maar wat de Nederlandse naam hiervoor is? Ook op de camping liepen de herten trouwens “gewoon” langs de campers. Dus wederom zijn we buiten naar de beestjes gaan kijken. Daarna zijn we naar het Visitor Center gegaan, even kijken wat het weer gaat doen. In tegenstelling tot de parken die we al gezien hebben, heeft Grand Canyon National Park een enorm Visitor Center. Wel heel commercieel dit park, dat zijn ze natuurlijk allemaal wel. Maar dit park straalt heel wat anders uit dan bijvoorbeeld een Zion - of Bryce National Park. Dit park is erg “massaal”. Tot groot verdriet kregen we te horen dat het weer de komende twee dagen bar en boos zal zijn. Regen, regen en nog eens regen met een extra portie onweer. Pas op vrijdag (als wij in Las Vegas zijn) wordt het weer mooi. Normaal gesproken is het weer prachtig in deze tijd van het jaar. Er werd ons verteld dat dit de naweeën zijn van een orkaan die langs de kust van Californië heeft huisgehouden. Maar natúúrlijk, dat hebben Rogier en Marleen weer! Echt, op zo’n moment kan je wel huilen! Kijk je verdorie járen naar uit! Het was op dat moment wel weer droog, maar echt ver kan je de Grand Canyon niet inkijken, ook een foto maken heeft nu niet veel zin. We zijn vervolgens even bij Market Plaza gaan kijken. Grand Canyon National Park heeft gewoon een grote supermarkt! Als je wil kan je hier weken verblijven zonder dat je het park hoeft te verlaten. Ze hebben hier van alles! Gelijk maar weer een flesje rosé ingeslagen voor vanavond! Vervolgens zijn we naar Trailervillage gegaan, we hebben makkelijk gekookt! Op het menu staat een broodje hotdog! Inmiddels begon het flink te regenen (van die vieze dikke druppels). Dat wordt vanavond zelfs geen kleine hike en regenkleding hebben we niet. We hebben vervolgens maar een filmavondje gehouden, we hebben Gravity en The Walk of Shame gekeken. De rest van de avond en nacht bleef het flink regenen…! Morgenochtend maar kijken hoe het weer is. Misschien dat we het park maar moeten verlaten, met zulke regen valt er hier niets te beleven!