Dag 20

Reisdag 20 (13-06-2015)

Vandaag was het tijd om Las Vegas te verlaten. Ons plan is om zover mogelijk richting Yosemite N.P. te rijden. Het rijden tot de oost ingang van het park (aan de voet van de Tioga pas) zou ongeveer 6 uur in beslag nemen. We zien wel waar we komen. Omstreeks 10.00 uur reden we weg uit Las Vegas. Marleen heeft de eerste 2 uur gereden. Na 2 uur rijden vond ze het wel welletjes, er stond een flinke wind. De wind heeft nogal vat op de camper waardoor je de hele tijd moet bijsturen. Best vermoeiend om te rijden, Rogier mocht het overnemen! In het plaatsje Beatty zijn we gestopt. Kennelijk was dit ook de laatste stop voor Deathvalley N.P. vanuit het niets zagen wij allemaal hotels, benzinestations en eettentjes. Wij zijn bij de Subway gestopt voor ons ontbijt/lunch. Een bezoek aan Deathvalley N.P. slaan wij helaas over, het betreden is namelijk geheel op eigen risico. Na ons ontbijt/lunch reden we verder, onderweg zijn we nog gestopt bij het spookstadje Goldfield. Goldfield werd gesticht aan het begin van de 20e eeuw. Na 3 jaar bereikten de mijnbouwactiviteiten al hun hoogtepunt. Destijds woonden er zo’n 30.000 mensen. In 1918 kondigde de neergang van de lokale mijnbouw zich aan. Daarna liep het stadje leeg, er staan nu allemaal onbewoonde huizen, zelfs het luxe Goldfield Hotel staat er verlaten bij. Een paar jaar geleden is op deze plek nog de film van The X-Files opgenomen. Dit mede omdat Goldfield dicht bij Area 51 ligt. Ze zeggen dat de Amerikaanse overheid in Area 51 experimentele wapens en vliegtuigen test (en sommigen beweren dat ook buitenaardse UFO’s hier worden onderzocht). Tussen de verlaten gebouwen stonden helaas ook nieuwe gebouwtjes, wel erg jammer dat ze dit gedaan hebben. We reden vervolgens verder, aan het einde van de middag naderden we Mono Lake. Mono Lake ligt aan de oostkant van de Sierra Nevada, vlakbij het gehucht Lee Vining. In het water zie je bizarre wit/grijze zuilen staan, het lijkt wel een soort koraalrif dat boven het water groeit. We hebben hier nog een kleine wandeling gemaakt, het is toch wel fijn om even de benen te strekken na zo’n lange rit. Vervolgens reden we door Lee Vining, via dit dorpje bereik je de Tioga Pas. Helaas was uitgerekend op dat moment onze benzinetank leeg. We hebben tijdens onze vakantie nog nooit zo’n hoge benzineprijs gezien als in Lee Vining. Ruim $4,00 per gallon! Ter vergelijking, eerder betaalden we ruim $2,00 á $3,00 per gallon. We zijn echter eerst nog doorgereden om het spookstadje Bodie te bezoeken. Dit zou nog zo’n driekwartier rijden zijn. Ook hoopten we dat we ergens anders nog een goedkoper tankstation zouden vinden. Via een vreselijke onverharde hobbeldebobbelweg van ongeveer 12 mile kwamen we eíndelijk bij Bodie uit. We waren zo blij dat we er waren, het was inmiddels 18.30 uur. Aangekomen bij het rangerhuisje bleek alleen dat het park vanaf 18.00 uur gesloten was. Op het bordje bij het rangerhuisje stond dat het verboden was om het park te betreden buiten de openingsuren. We dachten nog; zullen we stiekem tóch het park inrijden? Het zag er namelijk heel erg leuk uit! Maar al snel kwam er een parkranger aangereden, jammer! Ze vertelde ons dat we toch echt morgen moeten terugkomen. Ze verwees ons naar een andere weg, deze weg was minder lang onverhard en minder erg dan de weg waarmee we gekomen waren. We konden eventueel bovenop de heuvel overnachten. Er zat dus niets anders op, we moesten het park verlaten! Voor niets over die stomme rot weg gereden dus! We besloten om niet bovenop de heuvel te overnachten, we willen graag elektra hebben vannacht. De batterij van de camera is leeg, en die moet echt opgeladen worden. Morgen en overmorgen kamperen wij op een camping in Yosemite N.P., ook dan hebben wij geen elektra. We reden de weg verder af en kwamen nog geen enkele minuten later bij een camping aan. We werden begroet door een oudere dame. Binnen no-time kwam er ook een oudere man in een golfkarretje aangereden. We mochten zelf een plek uitzoeken, Rogier mocht naast de oude man in het golfkarretje plaatsnemen en ze maakten een rondje over de kleine camping. Rogier zei dat Marleen de plek mocht bepalen, dus ook Marleen met de man in het golfkarretje over de camping. We besloten om de plek naast een stel Amerikanen te nemen. Tegenover onze plek kampeerde de oude man in het golfkarretje met zijn vrouw. Onze Amerikaanse buren maakten gelijk een praatje met ons. Amerikanen zijn zo ontzettend aardig! Boden ons gelijk wat te drinken aan. Het ging wederom over van alles en nog wat, over onze vakantie, wat voor werk we deden. Zij vertelden dat hun zoon naar Europa is geweest, en dat onze buurman, René militair is (de beste man was al 75 jaar oud!). Voordat we het door hadden, was er alweer ruim een halfuur voorbij. Het was erg gezellig met onze Amerikaanse buren. Het was inmiddels 19.45 uur en we moesten nog eten. We zagen onderweg naar de camping al een leuk eethuisje. Volgens onze buren was dit een goed eethuisje, we moesten alleen wel opschieten. Het eethuisje sluit al om 21.00 uur. Dus wij gelijk naar het eethuisje gegaan. Het was echt zo’n plek die je in Amerikaanse films ziet, onwijs leuk om te zien. We besloten allebei een pizza te eten met een biertje. Marleen had er niet aan gedacht om haar identiteitsbewijs mee te nemen. Rogier was zo lief om terug naar de camper te lopen (was maar een paar minuten lopen). Zonder identiteitsbewijs kan je in Amerika geen druppel alcohol kopen, ze zijn echt super streng hier! Daarna konden we genieten van onze pizza en het biertje. De pizza was trouwens erg lekker, maar bestel hier nooit een medium pizza! In Amerika is dit formaat net zo groot als een superlarge pizza die je in Nederland kan bestellen. We hebben allebei de helft van onze pizza niet opgegeten…Inmiddels was het 21.00 uur en ging het eethuisje sluiten. We liepen terug naar de camping en hebben in de camper nog wat gedronken en een spelletje gedaan.