Dag 3

Reisdag 3 (27-05-2015)

Vandaag werden wij om 08.00 uur opgehaald door de shuttlebus van Cruise America. Het was wel een stukje rijden, de camperverhuurder zit namelijk in Newark. Dit was gelijk onze 1e kennismaking met de Amerikaanse snelweg, dit viel ons gelukkig mee. Een klein uurtje later waren wij bij de Camperverhuurder aangekomen. Daar aangekomen waren we direct aan de beurt. Een medewerkster van Cruise America nam met ons het contract door. Daarna hebben we een introductiefilmpje gekeken. Tijdens het filmpje werd verteld waar je op moet letten tijdens het besturen van een camper. Ook werd er verteld hoe je de elektra aansluit, het water en de riolering. Nadat we het 20 minuten durende filmpje gekeken hadden moesten we nog even wachten voordat onze camper gereed was. We gingen daarom maar even bij de campers die binnen stonden kijken. Eerlijk gezegd schokken we toen wel even, allemachtig, is die camper die daar staat net zo groot als die van ons!!?? Uh, ja…! Kak! We dachten even: “kunnen we nog een kleinere huren?”. Vervolgens liep de medewerkster met ons de camper door. Op het contract werden onder andere alle deuken en krasjes vermeld zodat hier later geen problemen over kunnen ontstaan. Ook nam ze in het kort nog even door wat ook in het filmpje werd verteld. Aan Marleen was de eer om te controleren of wij wisten hoe de “strontpijp” dichtgedraaid moest worden. Rogier vond dit wel een mooi klusje voor haar (thanks!). Toen we alles hadden doorgenomen konden we beginnen met het uitpakken van onze koffers. De ruimte voor het opbergen van de bagage viel ons wel een beetje tegen (Of wij hebben gewoon achterlijk veel mee, dat zal het wel zijn). We konden ons haast niet voorstellen dat Hans en Gera samen met Bert en Eta die ruimte hebben moeten delen! Hans en Gera hebben een aantal jaren geleden een camper van een soortgelijke lengte gehuurd. Tijdens het uitpakken van de spullen werd Marleen aangesproken door een Duitse mevrouw. Zij en haar partner moesten de camper weer inleveren en hadden spullen over die wij voor niets mochten overnemen. Nou graag! Zo hebben wij o.a. koffie, thee, kruiden, sausjes, een broodrooster, extra matrasjes, dekens en een tafelkleed gekregen! Dat was mooi! Hoefden we dat niet meer zelf te kopen. Daarna konden wij eindelijk vertrekken, het was inmiddels ook al 11.00 uur! De tijd vliegt op dat moment! De 1e keer wegrijden was wel spannend! Echt dat ding is mega groot! En dat te bedenken dat wij thuis in een Suzuki Alto rijden, hier rijden we in een vrachtschip! We zijn gelijk maar bij de 1e Wallmart gestopt. En weetje wat raar is? Bij deze supermarkt verkochten ze geen vers vlees en groenten! Wel hebben we campingstoeltjes, brood en drinken ingeslagen en wat makkelijk eten zoals spaghetti, saus, ravioli in blik enz. Alles kant en klaar, in blik of pot hadden ze wel, maar vers eten was er niet. Dat was mooi balen, want dan moeten we al gauw weer naar de supermarkt, en laten we daar nou niet dol op zijn.
Na ons supermarkt bezoek kon het echt beginnen. We reden vanaf Newark naar Pacific Grove (nabij Monterey) om de 17 miles drive te rijden. Echt bij de allerlaatste afslag stonden we verkeerd voorgesorteerd waardoor we verplicht een andere kant moesten oprijden. En natuurlijk konden we niet gelijk keren (dat is bijna niet te doen met een lengte van 8 meter). Per ongeluk kwamen wij toen uit bij een andere ingang van de 17 miles drive. Een geluk bij een ongeluk dus. We kwamen bij zo’n rangerhuisje uit en we vroegen de ranger of we even mochten keren, want we waren verkeerd gereden. De ranger vroeg gelijk “waarom? Waar wil je naartoe?”, ja naar de 17 miles drive! “Nou dan ben je hier goed hoor! Iedereen denkt altijd dat je bij Pacific Grove moet beginnen, maar dat is flauwekul”. De ranger heeft ons in het rangerhuisje uitleg gegeven over de route en ook kwam gelijk een deel van zijn levensverhaal voorbij. Dat hij Turks is en zo nu en dan wel eens in Amsterdam komt (ja, alleen op het vliegveld). Maar goed, even een leuk praatje gemaakt met de beste man. Het viel ons op dat de Amerikanen over het algemeen heel erg vriendelijk zijn. En graag even een praatje maken. Dus vervolgens reden we de 17 miles drive op, en ja, natuurlijk reden wij in eerste instantie verkeerd (ja, hoe krijg je het voor elkaar!). Maar na een omweg kwamen we uiteindelijk wel op de goede route terecht. We kwamen onderweg hele schattige grondeekhoorntjes tegen die verre van schuw waren. Heel leuk om te zien! We staan er ook nog mee op de foto. Op de 17 miles drive heb je genoeg uitkijkpunten om te stoppen. Wij hebben hier dan ook gretig gebruik van gemaakt. Het was wel jammer dat we de zeeleeuwen niet gezien hebben, het uitkijkpunt was gesloten in verband met het broedseizoen. Als de beestjes gestoord worden is de kans op een miskraam erg groot en daarom was het hele gebied afgesloten. Ook staan we nog op de foto met de bekende Lone Cypress. Nadat we de route uitgereden hadden verlieten wij de 17 miles drive via de highway 1 gate.
Het ophalen van de camper en het rijden van de 17 miles drive nam best veel tijd in beslag. Voor een stop bij Carmel by the Sea hadden wij helaas geen tijd meer. We gingen daarom gelijk door naar Point Lobos State Park. In dit park schijnt “Sea Lion Rock” een mooie trail te zijn. Bij de ingang van het park vertelde de ranger ons dat wij niet het park op mochten met onze camper. Wij moesten de camper maar aan de kant van de weg parkeren, voordeel was wel dat wij niet de $10,00 entree hoefde te betalen (je bent Hollander of niet he?!). Op aanraden van de ranger liepen we een gecombineerde trail die eindigde bij Sea Lion Rock. Helaas konden we wederom de zeeleeuwen niet van dichtbij bekijken. Ook hier was de trail naar het uitkijkpunt afgesloten. Wel hebben wij de beestjes van een afstand kunnen bekijken. Gelukkig hebben wij in SF bij Pier 39 de zeeleeuwen al kunnen zien. Al met al hadden we een lekker stuk gewandeld en reden rond 19.00 uur richting de camping.
Via Jan Doets hadden we naast drie hotelovernachtingen ook één campingovernachting geboekt (dit zat standaard in ons reispakket). Saddle Mountain RV Park lag gelukkig maar een klein kwartiertje van Point Lobos State Park af. Op de camping aangekomen was de receptie al dicht en lag ons reserveringsformulier niet in het daarvoor bestemde bakje (Wat wel grappig was, er lag een “Boefje met obesitas” op de vlonder van de receptie. Hij heette niet Obese maar Simba en woog ruim 19 pond). Gelukkig stond er bij de receptie een telefoonnummer vermeld die je kan bellen als de receptie gesloten is. Het nummer maar gebeld en de eigenaresse kwam er direct aan. Ze vertelde dat ze met twee verschillende computersystemen werkt en dat er hierbij waarschijnlijk iets fout gegaan is. We kregen gelijk een mooie plek aangewezen. Het was een mooie groene plek met een BBQ en picknicktafel. Helaas hadden we nog geen vlees kunnen inslaan (achterlijke Wallmart) dus dat werd geen BBQ vanavond. In plaats daarvan hebben we maar een blik ravioli open getrokken. Ach, het was wel lekker makkelijk natuurlijk. Ook de eigenaresse was erg aardig en ook met haar hebben we gezellig nog een tijdje gekletst. Daarna viel ons oog op het zwembad, en de jacuzzi die er stond zat zo vriendelijk naar ons te lachen. Dus Rogier en Marleen gingen er maar gelijk in onder het genot van een biertje en hebben daarmee de avond afgesloten.