Dag 8

Reisdag 8 (01-06-2015)

Nu we dit verslag schrijven, zitten we in Zion National Park. Helaas was het er gisteren weer niet van gekomen om een reisverslag te typen. Dus dan maar in de vroege ochtend.
Voordat we gister Las Vegas verlieten, brachten we nog een bezoek aan de Gold en Zilver Pawn Shop. De Gold en Zilver Pawn Shop is door de tv-serie erg beroemd geworden! We zijn met de camper over de Strip gereden (onderweg zagen we nog veel trouwkappelletjes, wat ontzettend fout!) en tegen het einde van de Strip zagen we het beroemde pandjeshuis al zitten. Via de achterzijde van de Strip hebben we eenvoudig een parkeerplaats kunnen vinden (wederom gratis, wij weer blij). Vervolgens liepen we over de parkeerplaats van de Pawn shop. Begint er opeens een medewerker van de parkeerplaats naar ons te roepen en te zwaaien. We dachten nog; “wat moet hij nou van ons?”, zit hij nou te zeuren dat wij de camper hierachter hebben geparkeerd? Dus wij voor de zekerheid maar naar hem toegelopen. De beste man zat niet te zeuren over onze parkeerplaats, maar “the old man” kwam er aan! Hij wees ons naar de achteruitgang van het pandjeshuis. Hij zei: “als je hier gaat staan, zal the old man voor je stoppen”. En ja hoor! The old man stopte inderdaad! Hij reed in een super gave auto, dat speeltje moet een fortuin hebben gekost! Dus wij met hem op de foto! Hartstikke leuk, kunnen we ook nog zeggen dat we in Amerika een beroemd iemand hebben gespot! Vervolgens zijn we naar binnen gegaan. Het was heel erg leuk om het pandjeshuis in het echt te zien. Wel lijkt het op tv allemaal veel groter! Ook zie je op tv vaak heel aparte dingen voorbij komen, zoals van die ouderwetse geweren enzo. Dit hebben wij niet gezien, voornamelijk sieraden en munten en biljetten. Ook hadden we nog een praatje gemaakt met een medewerker daar. We vroegen of het bekende viertal zelf nog weleens in de winkel staat. Dit schijnt wel het geval te zijn. Wat wel grappig was, de medewerker kwam zelf ook uit Nederland! Hij praatte wel Amerikaans hoor, hij is op zijn 10e naar Amerika gekomen en kon nog een aantal woordjes Nederland spreken.
Vervolgens zijn we terug gelopen naar de camper en reden we richting Zion National Park. De reistijd zou ongeveer 3 uur bedragen. Onderweg hebben we nog een stop gemaakt bij Walmart. Rogier heeft hier eindelijk zijn GoPro gekocht. De GoPro is in Amerika zo’n 90 euro goedkoper dan in Nederland, daarom wilde hij de GoPro liever hier in Amerika kopen. Onderweg hebben we de GoPro een beetje getest, straks maar het resultaat op de laptop bekijken! Via een hele mooie route kwamen we aan bij de zuidelijke ingang van Zion National Park. Je komt dan aan bij zo’n rangerhuisje (grappig, net zoals je ziet op tv). Van Erik en Metteke hebben we voor vertrek naar Amerika een jaarpas gekregen van de Nationale Parken. Zij zijn in september 2014 in Amerika geweest en hebben toen zo’n pas gekocht. Met deze pas kunnen we ook nog een aantal andere parken bezoeken. Erik en Metteke, nogmaals bedankt! Scheelt toch weer $80,00! De ranger gaf ons een boekje en plattegrond van het park. Ook hebben we direct een toegangskaartje voor de tunnel gekocht. Als we het park overmorgen via de Oost uitgang verlaten, moeten we door een tunnel die te smal is voor campers. Het verkeer aan de andere kant van de tunnel wordt dan tegengehouden zodat wij met de camper door het midden van de tunnel kunnen rijden. Ook vroeg ze of we een camping hebben gereserveerd, want alles stond al vol. Gelukkig heeft Marleen in december 2014 een plekje op Watchman Campground gereserveerd. Nu staan we met de camper midden in de natuur met uitzicht op de rode bergen van Zion National Park. Ook het Visitor Center en de shuttle bus zitten hier heel dichtbij. Op de camping kwamen we direct al twee herten tegen, misschien stonden we er slechts 3 meter vanaf. Nog nooit een hert van zo dichtbij gezien! Heel bijzonder! We besloten eerst een bezoek te brengen aan het Visitor Center. Marleen had thuis al een aantal mooie trails opgezocht, dit scheelt weer zoeken. Aangezien het inmiddels 17.00 uur was (we “verloren” een uur, in Utah is het één uur later dan in Nevada) vroegen we de ranger of we nog wel voldoende tijd hadden om een trail te kunnen lopen. Dit was volgens de ranger het geval, de laatste bus ging om 21.15 uur. We gingen daarom met de shuttle bus naar de stop van Zion Lodge. Vervolgens liepen we de trail van de Lower, Middle en Upper Emerald Pools. We kwamen onderweg wederom een hert tegen en ook een eekhoorntje van heel dichtbij. In Nederland hebben we dit nog nooit meegemaakt! Onderweg kwamen we genoeg moois tegen. Prachtige uitzichten, watervalletjes, hoge bergen, niet te omschrijven met woorden.
Onderweg (we waren net klaar met de Upper Emeralds Pool trail) kwamen we nog in contact met twee Amerikanen, Katty en Andy. Ze vroegen ons of de trail van Upper Emerald Pools de moeite waard was om te lopen. Zij hadden net Angels Landing (een van de zwaarste trails van dit park) gelopen, volgens hen was dit wel te doen. We zaten nog grapjes te maken over Marleen haar hoogtevrees. Het schijnt dat je je op sommige delen aan kettingen moet vasthouden, direct naast je ligt de afgrond. In 15 jaar tijd zijn er al 6 mensen omgekomen omdat ze hier naar beneden gevallen zijn. De trail schijnt dus niet geschikt te zijn voor mensen met hoogtevrees. Katty vertelde dat zij ook niet naar beneden gekeken heeft, zolang je dat niet doet, gaat het prima! Voordat we het door hadden, zaten we zo een halfuurtje met ze te kletsen. We vertelden dat we hier 4 weken op vakantie zijn, en zij vertelde ons waar zij vandaan kwamen. Ook vertelden ze dat Amerikanen slechts 10 dagen vakantie hebben op jaarbasis! We hebben weleens eerder gehoord dat Amerikanen weinig vakantiedagen hebben, maar we dachten dat het overdreven was. Maar helaas voor de Amerikanen, het is echt zo! Hebben wij dat maar mooi voor elkaar in Nederland! Katty en Andy wonen trouwens allebei in Los Angeles en wilden ons graag van tips voorzien als we nog een keertje in Los Angeles zouden komen. Ook heeft Katty in San Francisco gestudeerd en wist nog wel een paar leuke tentjes voor ons als we daar weer zouden komen. We vertelden nog dat we het eten in de restaurants zo duur vonden (ook wel logisch, we zaten in een super toeristisch gedeelte). Zij kon ons nog wel het een en ander opnoemen waar “the locals” zelf komen, dit is ook veel goedkoper. We hebben nummers uitgewisseld en wie weet smsen we elkaar nog wel.
We hebben na de Upper Emarald Pools nog The Grotto Trial en de Kayenta Trail gelopen. Daarna was het al 20.00 uur geweest en vonden we het tijd om de shuttle bus terug te nemen. We moesten ook maar eens wat gaan eten. Op de camping aangekomen hebben we voor het eerst deze vakantie de BBQ aangestoken. Heerlijk! We waren pas laat klaar met eten en zaten om 23.00 uur nog de afwas te doen! Na de afwas zijn we eigenlijk direct naar bed gegaan, morgen nog genoeg te zien in Zion National Park!