Dag 11

Dag 11 – Van Toronto naar Ottawa via de ‘1000 Islands’

Dag 11 – Van Toronto naar Ottawa via de ‘1000 Islands’

Iets meer dan een dag in Toronto is natuurlijk te weinig. Door het gemiste tweede deel van de bustoer hebben we eigenlijk nog niet genoeg gezien, maar je moet keuzes maken. Toronto is een grote stad. Ik denk dat weinig mensen weten dat Toronto de 4de stad van Noord-Amerika is, inclusief Mexico is het lijstje: Mexico Stad, New York, Los Angeles en dan op 4 Toronto. Toronto is ook één van de snelst groeiende steden van Amerika. In 2013 is stad qua inwonertal Chicago voorbij gestreefd en heeft de stad nu 2,8 miljoen inwoners, terwijl Chicago er 2,7 miljoen heeft. Overigens staat Montreal op nummer 8 op dit lijstje met 1,7 miljoen. Dat had ik ook niet verwacht en zelfs Ottawa, met 910.000 inwoners is groter dan Amsterdam, maar ook groter dan steden als San Francisco of Boston.
Ottawa is de stad waar we vandaag naar toe gaan. In eerste instantie had ik deze stad niet in onze ‘roadtrip’ opgenomen, echter op advies van Elske van Jan Doets America Tours, hebben we besloten om Ottawa toch te bezoeken. De omweg richting onze eigenlijke bestemming, Vermont-New Hampshire-Maine-Boston is niet erg groot. Het lijkt erop dat we al weer een beetje aan de terugweg beginnen. Toronto is de meest Westelijke plek die wij in onze reis bezoeken. Vanaf nu gaan we alleen nog maar Oost- en Zuidoost-waarts.
Wanneer we Toronto om 9.00 uur uitrijden evalueren we de stad nog even. We zijn enthousiast, maar zeker niet wild enthousiast over Toronto. Het is, zoals eerder opgemerkt, een zeer diverse stad qua culturen en mensen. Veel meer dan Amsterdam. Het is een zeer tolerante stad, liberaal, met een grote LGBT-community. Volgens de Huffington Post de 3de stad wat betreft “LGBT Friendly Cities”, http://www.huffingtonpost.ca/2017/06/27/toronto-lgbt-friendly_a_23004014/ . We hebben de ‘rainbow’ vlag nog nooit zo vaak gezien! Er hingen er zelfs twee buiten bij de ‘St. James Cathedral’. Dit geeft een bijzondere sfeer aan de stad. Overigens staat Amsterdam op deze lijst nummer 2, na Madrid :).
Maar Toronto is geen mooie stad, het heeft weinig historische gebouwen en de laatste 15 tot 20 jaar zijn tientallen wolkenkrabbers, woontorens met duizend of meer woningen per toren, uit de grond gestamd. De stad is niet erg schoon en door de diversiteit aan mensen mist het ook wel weer een uniforme identiteit. Zoals Amsterdam, Rome, New York of zeg eens Boston heel herkenbaar zijn en iedereen meteen een gevoel bij zo’n stad heeft, dat mist Toronto. De stad is denk ik te hard gegroeid. Wij zouden voor Toronto niet omrijden, echter een combi met Niagara Falls is logisch.
We rijden via de snelweg met nummer 401 richting het Oosten langs het Ontario Lake. Bij Wilmot Creek belandden we in een ernstige file. Het verkeer staat stil, écht stil. Auto’s rijden al achteruit over de vluchtstrook naar de dichtstbijzijnde afrit. Wij hebben geluk dat we net voor die afrit in de file rijden en besluiten er ook af te gaan. De omweg die we maken via plaatsjes met namen als ‘Decker Hollow’ en ‘Port Hope’ geeft ons ene goede indruk van het landschap ten Noorden van het meer. Waar het bij Toronto nog heel vlak is in het achterland, beginnen hier de heuvels, met heel veel meertjes de nodige akkers. Maar nog meer merken we dat je, op een half uur rijden van Toronto, in een zeer dunbevolkt gebied rijdt. De huizen zijn niet overdreven groot, gewoon, maar een hectare meer of minder bij je huis maakt hier écht niet uit! Ongelofelijk, wat is hier een ruimte! Moet je jezelf voorstellen, dat wanneer je hier rechtdoor rijdt naar het Noorden en 2000 kilometer niet meer stopt, de Hudson baai voorbij rijdt en dat je dan misschien 30 dorpen met gemiddeld 250 inwoners bent doorgereden en alleen maar bomen, graslanden en meren ziet! Hopelijk de Elanden tegenkomt of Wapiti's (grote herten herkenbaar aan hun roodbruine of bruine vacht), Arenden of Bevers, en uiteindelijk daar komt waar de bruine beer de dienst uitmaakt. Mijn zoon en ik zouden dat best eens willen doen, doorrijden tot je niet verder kan, omdat de weg eindigt bij een ijszee…
De 401 pakken we zo’n 25 kilometer verder weer op en rijden richting Kingston, dat aan het einde van Lake Ontario ligt. Het ontbijt is er vanochtend bij ingeschoten, met weliswaar een appel en wat bosbessen in de maag, begint de maag hongerig te worden. We gaan daarom bij het plaatsje ‘Cobourg’ aan het meer op zoek naar een bakkerij. Maar geen bakkerij te bekennen, wel een Subways en allerlei andere broodjeszaken en koffietentjes, maar geen bakker waar brood gehaald kan worden. Daarvoor moeten we toch naar de supermarkt. Laten ze die gelukkig in Cobourg ook hebben! Bij de kassa staan wij wat te praten en de kassajuffrouw begint spontaan in het Nederlands, met een stevig Engels accent, terug te praten. Ze is van Nederlandse komaf, maar wel geboren in Canada. Haar hele familie woont nog in Nederland, alleen zij en twee broers en een zus wonen in Canada. Ze vindt het leuk dat hier wat Nederlanders komen winkelen in een gehucht als Cobourg!
We besluiten om in het ‘1000 Islands’ gebied bij ‘Gananoque’ te lunchen, want inmiddels is het al halftwee. Én, niet onbelangrijk, vandaag om 14.00 uur verwacht men hier de ‘Eclipse’! De laatste weken heel veel in het nieuws, en in Amerika écht een ding! De zonsverduistering door de maan zal in het midden van de Verenigde Staten, van Oregon aan de Westkust tot en met Atlanta in het Oosten, 100% zijn. Wij zitten echter een stuk Noordelijker en bij ons schatten ze de Eclipse op 65% tot 70%. We zoeken een mooi plekje om de lunchen aan het water en zo dadelijke de verduistering te kunnen aanschouwen.
De ‘1000 Islands’ is een gebied waar Lake Ontario overgaat in de ‘St. Lawrence rivier’ die weer uitmondt in de Atlantische oceaan bij Newfoundland en Nova Scotia. De rivier heeft een totale lengte van 3058 kilometer. Omdat het hoogteverschil over de gehele lengte van de rivier niet heel erg groot is, staat er weinig stroming en waaiert hij op veel plekken breed uit. Daardoor lijkt de St. Lawrence soms meer op een meer dan op een rivier. Zo ook bij de ‘Thousand Islands’ www.visit1000islands.com/.
In totaal bestaat de archipel uit 1864 eilanden in verschillende maten. De grootste eilanden zijn 100 vierkante kilometer in oppervlakte, terwijl de kleinste slechts onbewoonde rotsen zijn. Het aantal eilanden is vastgesteld volgens de volgende criteria: 1. Een eiland moet minimaal 365 dagen per jaar boven het water uitsteken, 2. Een eiland moet groter zijn dan 960 vierkante centimeter en 3. Een eiland moet ten minste één levende boom bevatten. Het gebied van de Thousand Islands is erg geliefd bij vakantiegangers, vooral kampeerders. Er komen vaak schepen die door de Saint Lawrencezeeweg varen. Voor scheepvaart tussen de eilanden is vaak de hulp van een loods nodig vanwege de vele rotsen en gevaarlijke waterwegen. Desondanks zijn er in het verleden veel schepen vergaan. De vele scheepswrakken op de rivierbodem gecombineerd met het heldere water maken de eilanden tot een favoriete plek voor duikers. Algemeen wordt in Noord-Amerika dit gebied beschouwd als één van de mooiste gebieden die Amerika en Canada te bieden hebben.
De zonsverduistering begint om iets voor halfdrie bij ons. Heel licht merken we dat het een fractie donkerder wordt. Met het blote oog is de verduistering zelf niet te zien. Bij slechts 70% verduistering blijkt de zon nog zoveel kracht te hebben en licht te geven dat de Eclips bijna onopgemerkt aan ons voorbij gaat. Op dat moment komt er een man op ons aflopen, die wij al een kwartiertje in de weer zagen met zijn camera-uitrusting. Met enorme lenzen en speciale filters fotografeert hij de zonsverduistering. Hij heeft 2 ‘eclips-brilletjes’ op zak en wij met de kinderen mogen er doorheen kijken. En inderdaad, op deze manier zien wij de gedeeltelijke verduistering, een hap uit de zon door de maan. Onze meneer laat met trots zijn foto’s zien op de display van zijn camera. Ja, zo goed voorbereid was ik niet. Hij weet ons tevens te vertellen dat hij zich nu gaat klaar maken voor april 2024, want dan komt hier de totale verduistering, zegt hij. Dit deze eclips was voor Canada maar een aanfluiting…de échte komt over iets minder dan 7 jaar.
We rijden langs de St. Lawrence rivier om verderop weer op de 401 uit te komen. Het is prachtig! Het uitzicht op het heldere water met de talloze eilandjes is fascinerend. Zeker wanneer we privéhuizen op kleine privé-eilandjes zien staan. Moet je voorstellen, met je eigen boot naar je eigen eiland met daarop je eigen huis… en de meeste van die huizen zijn prachtig gelegen op een rots met even lager een botenhuis om het privébootje in te stallen.
Op een gegeven moment slaan we van de 401 af naar de 416 naar Ottawa. Dit stuk is nog ongeveer 60 kilometer. Het is een wat saaier landschap om door te rijden. Ook hier krijgen we weer het idee van de oneindigheid van dit land. Over 60 kilometer kom je eigenlijk geen afslagen tegen naar een dorpje of een stadje, nee, in één rechte weg rijden we af op de hoofdstad van Canada, Ottawa.
Om ongeveer kwart over vier komen we aan bij het ‘Lord Elgin’ hotel, www.lordelginhotel.ca/. Ik had op plaatjes al wel gezien dat dit één van de mooiste hotels, in ieder geval van de buitenkant, moest zijn van de rondreis. En inderdaad, een imposant kasteelachtig gebouw duikt op, wanneer van Queen Street, Elgin Street opduiken. Het hotel is ontworpen door dezelfde architect als die van het beroemdste hotel van Ottawa en misschien wel van Canada, het Fairmont Chateau Laurier. Dit hotel is in dezelfde stijl en sfeer opgetrokken, echter het Chateau Laurier is momenteel vele malen chiquer en duurder dan het Lord Elgin.
We nemen weer een duik in het zwembad, nadat we zijn ingecheckt. Een beetje ontspannen en genieten. Tegen halfzeven gaan we Ottawa in en zijn verrast door de schoonheid van deze stad. De gebouwen mogen misschien geen 300 of 400 jaar oud zijn, Het parlementsgebouw, het eerdergenoemde Chateau Laurier hotel, het stadhuis va Ottawa en een aantal bankgebouwen zijn in een romantisch middeleeuwse stijl opgetrokken. Heel anders dan Toronto! Alleen al door de tweetaligheid van deze stad (Frans en Engels), straatnaambordjes in twee talen bijvoorbeeld, geeft een totaal andere sfeer dan de stad waar we vanochtend zijn vertrokken. Rustiger, schoner en eleganter, zo op het eerste gevoel bevalt dit meer en spreekt ons dit meer aan.
We aten deze avond bij een Italiaans restaurant, Johnny Farina, volgens Tripadvisor de beste Italiaan van de stad, wat wij er overigens niet aan af aten. Vanavond om halftien willen we in ieder geval de “Sound and light show on Parliament Hill” vanwege 150 jarig bestaan van Canada meemaken. Maar omdat we precies om halftien klaar zijn met eten, snellen we ons met een Uber naar Parliament Hill. 6 minuten te laat komen we aan, maar omdat de show 30 minuten duurt, krijgen we 25 minuten lang een geweldige lichtshow voorgeschoteld. En we zijn niet de enige, het is op het plein en de straat voor het parlementsgebouw gigantisch druk. We kunnen de show desalniettemin goed volgen. De lichtshow beeld in een half uur de geschiedenis van Canada uit. Alle belangrijke personen in deze geschiedenis passeren ons via de projectie op het gebouw. Nederland wordt overigens nog speciaal genoemd, als een land waar Canada een speciale band mee heeft. Dat zie ik ons Nederlanders niet doen op een nationale feestdag. Wat weten wij eigenlijk van Canada?