Dag 12

Dag 12 – Ottawa en terug naar Vermont

Dag 12 – Ottawa en terug naar Vermont

Nog even over gisteren. Tijdens de zonsverduistering zagen wij een grote marmot onder een steen vandaan kruipen. Het was écht een joekel, veel groter dan de bergmarmotten die wij kennen van Oostenrijk of Zwitserland. Ik heb even opgezocht op internet wat dit voor een marmot zou kunnen zijn, maar het zal een bosmarmot zijn geweest. De bosmarmot is een fors bodem bewonend knaagdier. Hij heeft vrij korte poten, kleine oren en een bossige staart. De vacht is over het algemeen grijzig bruin van kleur, maar kan variëren van gelig tot roodbruin en zwart. De bosmarmot wordt 32 tot 57 centimeter lang en 2 tot 6,8 kilogram zwaar. Hij heeft een staartlengte van 7,5 tot 18 centimeter. In Canada en Amerika worden deze marmotten ‘Groundhogs’ genoemd.
Groundhog Day (te vertalen als bosmarmottendag) is een feestdag die in de Verenigde Staten en Canada elk jaar op 2 februari wordt gevierd. Op deze dag zou de bosmarmot (de groundhog) volgens folklore ontwaken uit zijn winterslaap en zich buiten zijn hol wagen. Volgens de traditie zou de bosmarmot het einde van de winter kunnen voorspellen op grond van zijn eigen schaduw. Als de bosmarmot op Groundhog Day zijn eigen schaduw ziet, zal hij terugkeren naar zijn hol en zal de winter nog zes weken duren. Mocht hij zijn schaduw niet zien en niet terugkeren naar zijn hol, is het einde van de winter nabij. De familie was bijna meer geïnteresseerd in de Groundhog dan in de Eclips ;).
Bij het opschuiven van de gordijnen zien we de regen hard naar beneden komen. Op ‘Weather Channel’ zien we dat het weer heel slecht wordt vandaag, men verwacht ‘thunderstorm’, hagel en veel regen. Meteorologe Heather Tesch legt op Weather Channel uit dat er een grote dip in de jetstream komt, wat ervoor zorgt dat veel lagere temperaturen in het midden en oosten van Amerika de komende weken worden verwacht. Voor het Noord-Oosten van de Verenigde Staten betekent dat het zo tussen de 22 en 26 graden zal worden, terwijl het top op heden tussen de 27 en 32 graden lag. Wij zijn er niet rouwig om, want ook in Ottawa was het gisteren warm en vochtig, waardoor we ons ‘kapot’ zweten.
Ik bel met de front desk van het Lord Elgin hotel en vraag of we een ‘late checkout’ mogen. Geen enkel probleem is het antwoord van de mevrouw aan de andere kant van de lijn. “1pm is fine”. We besluiten om op tijd naar het Canadees Historisch Museum (Canadian Museum of History - www.historymuseum.ca) te gaan nu het regent. Ik heb eind juli een artikel in het ‘Financieel Dagblad’ gelezen over dit museum en het moet verreweg het mooiste en populairste museum van Canada zijn. We bestellen een Uber XL en binnen 6 minuten staan we voor het museum. Het museum ligt in de wijk ‘Gatineau’, wat in Quebec ligt, terwijl we zojuist nog in Ontario zaten, aan de andere kant van de ‘Ottawa rivier’.
Het Canadees Historisch Museum is een prachtig gebouw, met golvende muren van geel natuursteen, heel organisch in het landschap gesitueerd. Het doet ons een beetje denken aan de gebouwen van ‘Frank Lloyd Wright’. Het voornaamste doel van het museum is het verzamelen, bestuderen en tonen van materiële objecten die de menselijke geschiedenis van Canada. Op de 3de verdieping een hele tentoonstelling gewijd aan de het ontstaan van Canada. Van ‘Nouveau France’ nu Quebec en de strijd met de Engelsen om Nouvelle-Écosse’ oftewel ‘Nova-Scotia’. We beginnen op de kelderverdieping met een tentoonstelling over de ‘Native Canadians’, de Indianen. Dit gedeelte is een mooie verzameling van objecten van de Indiaanse cultuur. Het museum is erg familievriendelijk, op de hele familie gericht, waardoor het voor iedereen interessant is om door dit museum te lopen. Helaas hebben we weinig tijd, want om één uur moeten we weer in het hotel zijn. Al met al hebben we toch zo’n 2 uur in dit museum doorgebracht.
Het is inmiddels droog geworden. We lopen over de ‘MacDonald-Cartier Bridge’ terug naar het Ottawa wat in Ontario is gelegen. Vanaf de brug heb je een mooi zicht op ‘Parliament Hill’, het oude gebouw van de ‘Supreme Court’ van Canada en het Fairmont Chateau Laurier hotel. We volgende de route langs de ‘Rideau Canal Locks’, de Rideau sluizen in het Rideau kanaal. Het Rideau Canal (Frans: Canal Rideau) is een waterweg, die de stad Ottawa stad Kingston in Ontario, gelegen aan de oevers van het Ontariomeer, bij de uitmonding in de Saint Lawrencerivier. Hier reden we gisteren langs over de 401.
De waterweg, met een totale lengte van 202 km bestaat voor een groot gedeelte uit de rivieren Rideau en Cataraqui, en de Boven-, Beneden- en Groot-Rideaumeren. Ongeveer 19 kilometer bestaat uit uitgegraven kanalen, waarbij de hoogteverschillen zijn weggewerkt met een totaal van 45 sluizen, gegroepeerd over 23 locaties. De sluizen bij het begin van het Rideau kanaal, waar we nu langs lopen, kent 8 sluizen met een hoogteverschil van 25 meter. Het is het oudste permanent in gebruik gebleven kanaalsysteem van Noord-Amerika en is sinds 2007 op de UNESCO Werelderfgoed.
Het valt ons weer op hoe charmant Ottawa is. De gebouwen op Parliament Hill zouden niet misstaan in een Harry Potter-film. Voor iedereen die eenzelfde rondreis wil doen als wij doen; ga naar Ottawa en sla desnoods Toronto over! Zoals veel hoofdsteden in de wereld is ook Ottawa toebedeeld met veel van de nationale musea, is het een stuk kleiner en overzichtelijker dan Toronto en daarmee veel gemoedelijker. De tweetaligheid en de charme van de oude gebouwen maakt het écht een van de leukste steden waar ik ooit ben geweest. Voor Noord-Amerikaanse begrippen is deze stad veel Europeser, iets wat we ook wel hebben gemerkt in Montreal jaren geleden en bekend is van Quebec-stad. Een leuk weetje: In Quebec mag je vanaf je 18de alcohol drinken, terwijl de grens in Ontario op 19 jaar ligt. In deze stad kun je als 18-jarige in Gatineau aan de Quebec-zijde terecht en wanneer je een jaar ouder bent steek je de brug over om daar een alcoholdrankje te nuttigen :).
Wanneer we weer terug in het hotel zijn begint het binnen 5 minuten te stortregenen. Wat een geluk hebben we gehad! De auto wordt ‘valet’ voorgereden, we laden onze spullen in en krijgen van de portier nog een paar flesjes water aangereikt. Om halftwee rijden we weg met ongeveer 350 kilometer voor de boeg naar Vermont, in de Verenigde Staten. Ottawa is zeker een stad waar we ooit terug willen komen! De weg naar Montreal is heel rustig en vlak. Je zou je in Nederland kunnen wanen, alhoewel mijn dochter het daar absoluut niet mee eens is. ‘Eerder Duitsland pap’! Het noodweer komt weer dichterbij. Lichtflitsen en onweer houden continu aan en de regen wordt heftig. Bij Montreal letten we niet goed op. De navigatie leidt ons over de snelweg door de stad, terwijl ik liever de iets langere route om Montreal had willen nemen. Het weer is zó slecht en het verkeer zó druk dat we de weg dan toch maar door Montreal vervolgen. En daar waar we al bang voor waren, rijden we even later de file in. Dit kost ons zeker een half uur. Overal wordt aan de snelweg gewerkt en dit gegeven in combinatie met het weer zorgt voor een totale verkeersopstopping.
We ploegen door en eindelijk bereiken we de weg ten zuiden van Montreal. Zo druk als het zojuist was, binnen een zucht is het weer super rustig. Door de hevige regen bereiken we de grens met de V.S. Het oponthoud bij ‘the US Border’ is 15 minuten. Iedereen mag weer het land in! Snel tanken, want de tank is bijna leeg. De prijs van de benzine in Amerika scheelt bijna een Eurokwartje met die van de prijs in Canada, omgerekend naar liters. 57 cent versus 80 cent. Met bijna 100 liter te tanken is dat toch de moeite waard…
Bij St. Albans slaan we af om de snelweg 89 te verlaten de 104 op. Via ‘Smuggler’s Notch’ en ‘Mount Mansfield Statepark’ bereiken we Stowe, Vermont. We checken in bij het ‘Golden Eagle Resort’. We worden ontzetten vriendelijk ontvangen, krijgen de sleutel van de kamer en het advies om vanavond bij restaurant ‘The Bench’ te eten, wat aan de andere kant van de weg ligt. De regen komt nog steeds met stortvloed uit de hemel vallen. Het regent zo hard dat 3 meter buitenlopen je al zeiknat maakt. We wachten met uitpakken van de auto totdat het wat droger wordt. Volgens de weersverwachting trekt de storm vannacht weg en wordt het morgen stralend mooi weer (maar wel 5 graden koeler). Bij ‘The Bench’ hebben we uitstekend gegeten. Op deze plek hebben ze meer dan 50 soorten lokale Vermont bieren van de tap. De hype van ‘local breweries’ lijkt ook in Amerika toegeslagen. Dit is namelijk als de zoveelste tent waar ze prat gaan op lokaal, zelf gebrouwen bier. Geen Heineken of Stella of Bud te krijgen. Ik probeer de ‘Von Trapp Helles Lager’, een ‘Munich kind of beer’ staat erbij. Volgens mij barst het hier sowieso van de Duitse en Oostenrijkse invloed. Dat gaan we morgen verder uitzoeken…